Για είκοσι τρία χρόνια, τα πειράγματα που δεχόμουν στην παιδική μου ηλικία με είχαν πείσει ότι η μύτη μου καθόριζε ολόκληρη την προσωπική μου αξία. Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις του συζύγου μου, του Daniel, ότι με αγαπούσε ακριβώς όπως ήμουν, πέρασα χρόνια αποταμιεύοντας χρήματα για μια ρινοπλαστική. Όταν τελικά έφτασε η ημέρα της επέμβασης, ο Daniel ήταν στο πλευρό μου, φιλώντας με στο μέτωπο πριν δράσει η αναισθησία και κρατώντας μου το χέρι τη στιγμή που ξύπνησα στην ανάνηψη.
Η διαδρομή για το σπίτι ήταν ανησυχητική, με τον Daniel να μου κάνει συνεχώς αγχωμένες ερωτήσεις. Όταν τελικά μπήκαμε στο σπίτι μας, έμεινα άναυδη όταν ανακάλυψα ότι κάθε καθρέφτης — από τον μεγάλο πάνω από το τζάκι μέχρι τον ολόσωμο καθρέφτη στην κρεβατοκάμαρά μας — είχε είτε αφαιρεθεί εντελώς είτε καλυφθεί. Βλέποντας τα χέρια του Daniel να τρέμουν και τα μάτια του να είναι γεμάτα δάκρυα, πανικοβλήθηκα, πεπεισμένη ότι η επέμβαση είχε πάει φρικτά στραβά και ότι το πρόσωπό μου είχε καταστραφεί για πάντα.
Στην πραγματικότητα, ο Daniel κουβαλούσε το βάρος μιας τρομερής παρεξήγησης. Λίγα λεπτά μετά την επέμβασή μου, το νοσοκομείο είχε τοποθετήσει προσωρινά κοντά στον Daniel τον ιατρικό φάκελο μιας άλλης ασθενούς, η οποία ήταν βαριά τραυματισμένη και είχε το πρόσωπό της καλυμμένο με επιδέσμους. Αυτό τον έκανε να πιστέψει ότι έβλεπε το κατεστραμμένο πρόσωπό μου. Συντετριμμένος, έτρεξε στο σπίτι για να αφαιρέσει κάθε ανακλαστική επιφάνεια, ώστε να μη χρειαστεί να αντικρίσω αυτό που πίστευε ότι ήταν ένα τραγικό αποτέλεσμα.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε μόνο όταν το προσωπικό του νοσοκομείου έφτασε στην πόρτα μας για να ζητήσει συγγνώμη για τη σύγχυση και να μας διαβεβαιώσει ότι η επέμβασή μου είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία. Όταν έμαθα γιατί το σπίτι μας είχε σχεδόν απογυμνωθεί από τους καθρέφτες — και συνειδητοποίησα ότι ο Daniel είχε ανησυχήσει ακόμη και για την αντανάκλασή μου στην ανοξείδωτη τοστιέρα — ο πανικός μου διαλύθηκε σε ένα θεραπευτικό, δακρυσμένο γέλιο.
Μία εβδομάδα αργότερα, όταν τελικά μου αφαίρεσαν τους επιδέσμους, το είδωλό μου στον καθρέφτη έδειχνε το αναμενόμενο πρήξιμο, αλλά, το σημαντικότερο, έδειχνε μια γυναίκα που ένιωθε απόλυτα συμφιλιωμένη με τον εαυτό της. Τρεις μήνες αργότερα, με όλους τους καθρέφτες να έχουν επιστρέψει στη θέση τους, συνειδητοποίησα ότι η επέμβαση είχε αλλάξει τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου, αλλά η βαθιά και αφοσιωμένη αγάπη του Daniel είχε αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τη δική μου αξία.