Κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων, το σπίτι πλημμύριζε από μουσικά όργανα και εξοπλισμό. Ανάμεσά τους ξεχώριζε μια ακουστική κιθάρα που αντηχούσε συχνά στο σαλόνι, ενώ μια ξύλινη κουτάλα εκτελούσε χρέη αυτοσχέδιου μικροφώνου. Μετά τον χαμό της μητέρας, η κιθάρα μπήκε στο περιθώριο, δίνοντας τη θέση της σε μια πεζή πραγματικότητα: τρύπια, φθαρμένα παπούτσια που έμπαζαν νερά και σχολικές αιτήσεις που περίμεναν μια υπογραφή. Στα δώδεκά του χρόνια, ψάχνοντας ένα συρτάρι, η προσοχή του τραβήχτηκε από μερικές φωτογραφίες που απεικόνιζαν μια ζωντανή σκηνή, μακριά μαλλιά, ηλεκτρικές κιθάρες κι ένα ενθουσιώδες κοινό—όμως ο πατέρας του φρόντισε να τις εξαφανίσει αμέσως.
Στα δεκαέξι, το έμφυτο πάθος του για τη μουσική τον ώθησε να μαζεύει φυλλάδια για σπουδές στη μουσική παραγωγή. Ωστόσο, η ιδέα αυτή παραμερίστηκε γρήγορα χάριν μιας πιο συμβατικής επαγγελματικής πορείας. Με το που πάτησε τα δεκαοκτώ, βρήκε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ένα ιδιόχειρο σημείωμα: ο πατέρας του απαιτούσε μηνιαίο ενοίκιο 250 δολαρίων για το δωμάτιό του. Τα επόμενα πέντε χρόνια κύλησαν μέσα στη ρουτίνα και τις υποχρεώσεις—εξαντλητικές βάρδιες τακτοποίησης ραφιών στο σουπερμάρκετ, λογαριασμοί συνεργείου, καινούργια μποτάκια εργασίας και 250 δολάρια σε μετρητά που ακουμπούσαν κάθε μήνα στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή, στο δωμάτιό του συγκεντρωνόταν σιγά σιγά ο δικός του ηχητικός εξοπλισμός: ένα μεταχειρισμένο μικρόφωνο, μια κάρτα ήχου και μερικές ακουστικές κουβέρτες για ηχομόνωση.
Όταν ο πατέρας του έχασε τη μάχη με τον καρκίνο, ο Φρανκ, ένας παλιός του φίλος, εμφανίστηκε κρατώντας ένα σφραγισμένο χαρτοκιβώτιο. Μέσα έκρυβε αυθεντικά κειμήλια μιας άλλης ζωής: ένα παλιό δερμάτινο γιλέκο με ραμμένα σήματα συγκροτημάτων, κορδόνια με παρασκήνια διαπιστευτήρια, πέννες, φωτογραφίες από παλιές συναυλίες, ένα πορτρέτο της μητέρας του κι ένα κλειδί με μια ετικέτα διεύθυνσης. Το κλειδί αυτό οδηγούσε σε ένα αδιάφορο, ανώνυμο κτίριο, κρυμμένο κοντά στη βιομηχανική ζώνη στις παρυφές της πόλης.
Περνώντας την κατώφλι, αποκάλυψε ένα πλήρως εξοπλισμένο επαγγελματικό στούντιο ηχογραφήσεων. Σκούρα ακουστικά πάνελ στους τοίχους, μια επιβλητική πολυκάναλη κονσόλα μίξης, ηχεία monitors, εξειδικευμένα μικρόφωνα, ενισχυτές κιθάρας κι ένα σετ ντραμς πίσω από το τζάμι. Οι τοίχοι διηγούνταν ιστορίες μέσα από ρετρό αφίσες συναυλιών, αποκόμματα εφημερίδων με τίτλους για μουσικές σκηνές, ηλεκτρικές κιθάρες, πλήκτρα, κορυφαία audio interfaces κι μια επισκευασμένη, μεταχειρισμένη μαύρη κιθάρα στολισμένη με ένα ασημένιο αυτοκόλλητο αστέρι.
Συνδέοντας στον υπολογιστή ένα USB stick με την επιγραφή «Η Μπάντα Μας», εμφανίστηκε ένα αρχείο αναμνήσεων: πρόβες, παρασκήνια και ένα τελευταίο βίντεο, γραμμένο μέσα σε αυτό ακριβώς το στούντιο. Σε ένα συρτάρι κάτω από την κονσόλα βρισκόταν μια ξύλινη κασετίνα. Μέσα της περιείχε εξήντα χάρτινους φακέλους, με σημειωμένο τον μήνα και το έτος πάνω στον καθένα. Συνολικά έκρυβαν 15.000 δολάρια σε μετρητά—το ακριβές άθροισμα κάθε ενοικίου των 250 δολαρίων που είχε καταβληθεί—μαζί με ένα τελευταίο σημείωμα.