Όταν ο 75χρονος ποδηλάτης από το Ντέβον, Ντέιβ Ρίτσαρντς, κοιτάζεται σήμερα στον καθρέφτη, δεν βλέπει μόνο έναν επιζώντα, αλλά και ζωντανή απόδειξη του πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ιατρική και η ανθρώπινη αντοχή. Τον Ιούλιο του 2021, ο Ντέιβ και δύο φίλοι του ποδηλατούσαν κοντά στο Μέρι, όταν ένας μεθυσμένος οδηγός, αποσπασμένος από το κινητό του, τους παρέσυρε με μεγάλη ταχύτητα. Οι φίλοι του εκτοξεύτηκαν μακριά. Ο Ντέιβ όχι. Σύρθηκε κάτω από το όχημα, με τη μηχανή να καίει τη μία πλευρά του προσώπου του ενώ η άλλη συνθλίφθηκε.
Υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα προσώπου, σπασμένη πλάτη, θρυμματισμένα πλευρά και κατάγμα λεκάνης. Οι χειρουργοί πάλεψαν να σώσουν το μάτι του, αλλά τελικά το αφαίρεσαν για να εμποδίσουν τη μόλυνση να φτάσει στον εγκέφαλο. Ακολούθησε πολύπλοκη χειρουργική επέμβαση με μεταφορά ελεύθερου μοσχεύματος, μαζί με πολλαπλές διαδικασίες για την απελευθέρωση της σφιχτής ουλής.
Κατά την ανάρρωση στο Bristol Royal Infirmary, ο Ντέιβ γνώρισε ειδικούς που του παρουσίασαν μια πρωτοποριακή δυνατότητα: ένα εξατομικευμένο, ρεαλιστικό προσθετικό πρόσωπο μέσω του νέου 3D Ιατρικού Κέντρου του NHS στο Frenchay. Όταν το κέντρο άνοιξε, έγινε ένας από τους πρώτους ασθενείς — και ο πρώτος που έλαβε προσθετικό πρόσωπο εκτυπωμένο σε 3D, ακριβώς στο χρώμα του δέρματος, των μαλλιών και ακόμη και του ματιού του.
Η διαδικασία δεν ήταν εύκολη. Η κατασκευή του καλουπιού απαιτούσε στρώσεις κεριού, εκμαγεία και κλειστοφοβικές αποτυπώσεις που κάλυπταν τη μύτη και το στόμα του. Αργότερα, ένα 3D εκτυπωμένο στηριγματικό κολάρο για τον λαιμό μαλάκωσε τους ιστούς της ουλής, διευκολύνοντας τη χρήση του προσθετικού. «Μετά από μια εβδομάδα, έμεινα άφωνος,» είπε ο Ντέιβ.
Όμως η φυσική ανάρρωση ήταν μόνο μέρος της μάχης. «Στις πρώτες μέρες ένιωθα πολύ ευάλωτος,» παραδέχτηκε. «Πάλευα με την εμφάνισή μου, με το πώς με βλέπουν οι άνθρωποι. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ξαναχτίσω την αυτοπεποίθησή μου.»
Η αντοχή όμως ήταν για εκείνον πάντα τρόπος ζωής. Μόλις πέντε μήνες μετά το ατύχημα, ο Ντέιβ ανέβηκε ξανά σε ποδήλατο μέσα σε κλειστό χώρο, ξανακερδίζοντας σιγά-σιγά τη δύναμή του. Αυτό που τον εξοργίζει ακόμη είναι η μειωμένη ποινή του μεθυσμένου οδηγού — μόνο 18 μήνες φυλάκιση. «Κινδύνευσα σχεδόν να χάσω τη ζωή μου,» είπε. «Ζω με τον πόνο κάθε μέρα.»
Παρόλα αυτά, η αισιοδοξία παραμένει ο οδηγός του. «Χαίρομαι που ακολούθησα αυτή τη θεραπεία — με έφερε εδώ που είμαι σήμερα. Πάντα έλεγα: αν υπάρχει όφελος και οι κίνδυνοι δεν είναι υπερβολικοί, θα το δοκιμάσω.»
Για τον Ντέιβ Ρίτσαρντς, η ελπίδα δεν είναι αφηρημένη. Είναι σχεδιασμένη, εκτυπωμένη, φορετή — και συνοδεύει κάθε χιλιόμετρο που διανύει με το ποδήλατό του.