Η ηρεμία πάνω σε ένα τραπέζι μασάζ το 2012 υποτίθεται πως θα ήταν μια μικρή ανάπαυλα, μια σύντομη παύση μέσα σε μια ζωή γεμάτη ασταμάτητη, θεατρική κίνηση. Αντί γι’ αυτό, μετατράπηκε στη σκηνή μιας τρομακτικής ειρωνείας. Καθώς ο Τιμ Κάρι ήταν ξαπλωμένος εκεί, νιώθοντας απλώς πως «κάτι δεν πήγαινε καλά», ο κόσμος του άρχισε να γέρνει προς μια σιωπηλή και επικίνδυνη έκτακτη κατάσταση. Ήταν ο θεραπευτής μασάζ του — ο αφανής σκηνοθέτης της πιο καθοριστικής σκηνής της ζωής του — που αγνόησε τις αντιρρήσεις του ηθοποιού και κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Εκείνη η παρέμβαση οδήγησε σε κρανιεκτομή και σε έναν νέο, ανεπιθύμητο ρόλο: έναν άνθρωπο που πάλευε να ξανακερδίσει τα ίδια τα εργαλεία της τέχνης του.
Για σχεδόν έναν χρόνο, ο Κάρι έπαιξε τον πιο δύσκολο ρόλο της ζωής του: ενός φαντάσματος. Εισήχθη στο νοσοκομείο με ψευδώνυμο, ώστε να αποφύγει τα αδιάκριτα βλέμματα των παπαράτσι του Λος Άντζελες, και πέρασε την ανάρρωσή του κρυμμένος μέσα σε ένα πέπλο ανωνυμίας. Ήταν ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε μια πνευματική ομίχλη, που μάθαινε ξανά να μιλά και να κινείται, ενώ ο κόσμος έξω δεν είχε ιδέα για τη βαθιά δυστυχία που εκτυλισσόταν πίσω από την αυλαία. Ήταν μια αναγκαία ερμηνεία — ένας τρόπος να προστατεύσει τον μύθο του «Τιμ Κάρι» μέχρι να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει ξανά τα φώτα.
Στα νέα του απομνημονεύματα, Vagabond, αυτή η μυστηριώδης προσωπικότητα παραμένει εξίσου κοφτερή και σαρκαστική όσο πάντα. Τώρα, στα 79 του και ζώντας σε αναπηρικό αμαξίδιο, ο Κάρι παραμένει εντυπωσιακά γαλήνιος. Έχει μια αυστηρή στάση απέναντι στην αυτολύπηση, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «η γκρίνια είναι αφόρητα βαρετή». Η ατίθαση γοητεία του «γλυκού τραβεστί» της δεκαετίας του ’70 δεν χάθηκε ποτέ· απλώς μεταμορφώθηκε σε ένα πνεύμα γεμάτο χιούμορ πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο. Η αριστερή πλευρά του σώματός του μπορεί να έχει παραλύσει και η βραχυπρόθεσμη μνήμη του να έχει «καταστραφεί», όμως η ακατέργαστη ευφυΐα και η αφοπλιστική του παρουσία παραμένουν άθικτες.
Το μυαλό του έγινε η νέα του σκηνή, ένα ιδιωτικό θέατρο όπου η μακροπρόθεσμη μνήμη του τού επιτρέπει να περιπλανιέται σε σκηνικά που το σώμα του δεν μπορεί πλέον να φτάσει. Περιπλανιέται ξανά στις σκοτεινές αίθουσες του Rocky Horror και στα λασπωμένα πεδία του Spamalot, βρίσκοντας μια παράξενη θεραπεία ακριβώς μέσα στη νοσταλγία που κάποτε απέφευγε.
Πρόσφατα, σε μια προβολή για την 50ή επέτειο, το χαρακτηριστικό ανασηκωμένο φρύδι και η σκανταλιάρικη λάμψη στα μάτια του απέδειξαν πως, ακόμη κι αν ο «περιπλανώμενος» δεν μπορεί πια να γυρίσει τον κόσμο, ο κόσμος είναι περισσότερο από πρόθυμος να έρθει σε εκείνον. Ο Τιμ Κάρι συνεχίζει να βλέπει τη φωτεινή πλευρά της ζωής, αντιμετωπίζοντας κάθε πρόκληση με ένα γέλιο που ακούγεται ακριβώς σαν νίκη.