Η καμπίνα ήταν μια συμφωνία χάους, μια διαπεραστική μηχανική κραυγή που κάλυπτε τον ρυθμικό βόμβο στον οποίο οι επιβάτες είχαν συνηθίσει μόλις λίγα λεπτά πριν. Η βαρύτητα έμοιαζε περισσότερο με υπόθεση παρά με νόμο, καθώς το ελικόπτερο έγερνε απότομα προς τα αριστερά, ενώ ο ορίζοντας έξω από το γυαλί μετατρεπόταν σε μια ζαλιστική θολή λωρίδα πράσινου δάσους και γκρίζου ουρανού. Οι συναγερμοί πάλλονταν με ένα μανιασμένο κόκκινο ρυθμό στο ταμπλό, αντανακλώντας τον χτύπο της καρδιάς όλων μέσα στο σκάφος. Ο πιλότος, ένας βετεράνος ονόματι Ηλίας, είχε το σαγόνι του τόσο σφιγμένο που έμοιαζε έτοιμο να ραγίσει, ενώ οι αρθρώσεις των χεριών του είχαν ασπρίσει καθώς πάλευε με το χειριστήριο. Κάθε φορά που κέρδιζε μια ίντσα σταθερότητας, μια νέα ριπή ανέμου ή ένας μηχανικός κραδασμός την έπαιρνε πίσω.
«Πέφτουμε!» ούρλιαξε μια φωνή από πίσω, διαπερνώντας τον βρυχηθμό της μηχανής που κατέρρεε. Ο πανικός, πιο μεταδοτικός κι από πυρετό, σάρωσε τον μικρό χώρο. Ένας άντρας στη θέση του συγκυβερνήτη, οδηγούμενος από μια πρωτόγονη ανάγκη επιβίωσης και απόλυτη έλλειψη πτητικής εμπειρίας, όρμησε μπροστά. Άρπαξε το δεξί χέρι του Ηλία με απελπισμένη, σιδερένια δύναμη, προσπαθώντας να τραβήξει τα χειριστήρια προς το μέρος του. Ήταν το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει. Το ελικόπτερο βυθίστηκε βίαια, η μύτη του γέρνοντας προς την κορυφή των δέντρων από κάτω. «Άφησε με!» φώναξε ο Ηλίας, η φωνή του βραχνή σαν διαταγή. Και τότε, με μια κίνηση που έμοιαζε να αψηφά κάθε λογική, ο πιλότος ξαφνικά άφησε το αριστερό του χέρι, φτάνοντας όχι στα χειριστήρια, αλλά σε έναν μικρό, ενσωματωμένο μοχλό κοντά στο πάτωμα.
Η ξαφνική μετατόπιση του βάρους του Ηλία και η μερική απελευθέρωση των χειριστηρίων προκάλεσαν ένα τελευταίο, στομαχικό τίναγμα που έκοψε την ανάσα όλων. Αλλά η κίνηση δεν ήταν παράδοση· ήταν υπολογισμένο ρίσκο. Με το ένα χέρι ελεύθερο, ο Ηλίας ενεργοποίησε το σύστημα έκτακτης αυτοπεριστροφής, έναν έσχατο μηχανικό μηχανισμό που αποσύνδεσε τον κινητήρα από τους έλικες. Ο μανιασμένος, τριζάτος ήχος της μηχανής που πέθαινε εξαφανίστηκε, αντικαθιστώντας τον με ένα απόκοσμο, φασματικό σφύριγμα καθώς οι έλικες άρχισαν να περιστρέφονται ελεύθερα, οδηγούμενοι μόνο από την ανοδική ροή του αέρα κατά την πτώση τους. Η σιωπή ήταν σχεδόν πιο τρομακτική από τον θόρυβο, αλλά η βίαιη περιστροφή επιβραδύνθηκε.
Με τον κινητήρα να μην αντιμάχεται πλέον τη φυσική της καθόδου, το ελικόπτερο μεταμορφώθηκε από μια πέτρα που πέφτει σε έναν τεράστιο, περιστρεφόμενο σπόρο. Ο Ηλίας έσπρωξε το παρεμβατικό χέρι του επιβάτη με έναν κοφτό αγκώνα και έπιασε ξανά το χειριστήριο με τα δύο χέρια, με το βλέμμα του καρφωμένο σε ένα στενό ξέφωτο κοντά σε μια ξερή κοίτη ρέματος. Ρύθμισε την κλίση των ελίκων την τελευταία στιγμή, χρησιμοποιώντας την αποθηκευμένη ενέργεια της περιστροφής για να μαλακώσει την πρόσκρουση. Η προσγείωση κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν—ένα βίαιο χτύπημα που έσπασε τους σκιές και διέλυσε τα κάτω παράθυρα—αλλά η καμπίνα έμεινε όρθια. Καθώς οι έλικες επιβράδυναν σε έναν ρυθμικό ήχο φλικ-φλικ-φλικ και τελικά σταμάτησαν, ο μόνος ήχος που απέμεινε ήταν το τικ-τικ των μετάλλων που κρύωναν και η κοφτή ανάσα των επιζώντων.
Ο Ηλίας έγειρε πίσω, η στολή πτήσης του μούσκεμα στον ιδρώτα, και τελικά άφησε τα χειριστήρια για πάντα. Ο επιβάτης που είχε προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο καθόταν τρέμοντας, τα χέρια του χωμένα στα γόνατα, κοιτάζοντας τον πιλότο με ένα μείγμα ντροπής και δέους. Κανείς δεν μίλησε για αρκετή ώρα· η πραγματικότητα της γης από κάτω τους ήταν ένα θαύμα που δεν ήταν ακόμη έτοιμοι να εκφράσουν. Ο Ηλίας έβγαλε από την τσέπη του έναν τσαλακωμένο χάρτη και χτύπησε με το δάχτυλο την κατά προσέγγιση θέση τους. Κοίταξε την ομάδα, με ένα κουρασμένο αλλά σταθερό χαμόγελο να σπάει επιτέλους την αυστηρότητά του. Βρίσκονταν βαθιά στην άγρια φύση και μακριά από τον προορισμό τους, αλλά ήταν ζωντανοί, και οι μανιασμένες κραυγές των συναγερμών είχαν επιτέλους αντικατασταθεί από τον ήρεμο, γαλήνιο ψίθυρο του ανέμου μέσα στα πεύκα.