Ο Αλεξάντερ ήταν τριάντα οκτώ ετών. Είχε στην ιδιοκτησία του αρκετές επιτυχημένες επιχειρήσεις, ζούσε σε μια εντυπωσιακή έπαυλη και διέθετε τόσα χρήματα, ώστε μπορούσε να αποκτήσει σχεδόν οτιδήποτε επιθυμούσε η καρδιά του.
Για χρόνια, όμορφες γυναίκες βρίσκονταν συνεχώς γύρω του. Μοντέλα, ηθοποιοί και κόρες ισχυρών επιχειρηματιών ήθελαν όλες να γίνουν μέρος της ζωής του. Του χαμογελούσαν γλυκά, τον γέμιζαν με φιλοφρονήσεις και επέμεναν πως η περιουσία του δεν είχε καμία απολύτως σημασία για εκείνες.
Όμως ο Αλεξάντερ είχε πάψει εδώ και πολύ καιρό να πιστεύει τέτοια λόγια.
Κάθε φορά που έκρυβε τον πλούτο του ή ανέφερε ότι οι επιχειρήσεις του αντιμετώπιζαν δυσκολίες, η συμπεριφορά τους άλλαζε σχεδόν από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα ζεστά χαμόγελά τους εξαφανίζονταν, ακολουθούσαν διάφορες δικαιολογίες και, αργά ή γρήγορα, έφευγαν από τη ζωή του.
Ένα βράδυ, ύστερα από ακόμη ένα εξαντλητικό δείπνο με μια γυναίκα που έδειχνε να ενδιαφέρεται περισσότερο για τον τραπεζικό του λογαριασμό παρά για τον ίδιο, ο Αλεξάντερ επέστρεψε στην έπαυλή του και κάλεσε τον βοηθό του, τον Μάικλ.
«Θέλω να παντρευτώ», ανακοίνωσε.
Ο Μάικλ τον κοίταξε αποσβολωμένος.
«Με ποια, κύριε;»
«Δεν έχω ιδέα».
Ο Αλεξάντερ έκανε μια μικρή παύση προτού προσθέσει κάτι που μπέρδεψε ακόμη περισσότερο τον βοηθό του.
«Θέλω αυτή τη φορά να αφήσω τη μοίρα να επιλέξει τη γυναίκα μου».
Το επόμενο πρωί, ο Αλεξάντερ αποκάλυψε το ασυνήθιστο σχέδιό του.
Το προσωπικό του θα έπρεπε να βρει είκοσι ανύπαντρες γυναίκες, καθεμία από εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Η εμφάνισή τους, η οικονομική τους κατάσταση και οι οικογενειακές τους διασυνδέσεις δεν θα έπαιζαν κανέναν ρόλο. Κανείς δεν επιτρεπόταν να του αποκαλύψει τα ονόματα, τα επαγγέλματα ή το προσωπικό τους ιστορικό.
Υπήρχε μόνο ένας όρος.
Όταν οι γυναίκες θα έφταναν στην έπαυλή του, καθεμία θα καθόταν κάτω από ένα πανομοιότυπο λευκό σεντόνι, το οποίο θα κάλυπτε ολόκληρο το σώμα και το πρόσωπό της. Μόνο τα χέρια τους θα έμεναν ορατά.
«Θα εξετάσω τα χέρια τους, θα επιλέξω μία γυναίκα και θα την παντρευτώ», δήλωσε με αυτοπεποίθηση ο Αλεξάντερ.
Ο Μάικλ πίστεψε πως το αφεντικό του είχε επιτέλους χάσει τα λογικά του.
«Κύριε, σίγουρα υπάρχει καλύτερος τρόπος για να βρείτε σύζυγο!»
Ο Αλεξάντερ απέρριψε τις ανησυχίες του χωρίς δεύτερη σκέψη.
Λίγες ημέρες αργότερα, η μεγάλη αίθουσα της έπαυλης ετοιμάστηκε για αυτό το πρωτοφανές γεγονός.
Ένα μακρύ τραπέζι βρισκόταν στο κέντρο της αίθουσας, με είκοσι γυναίκες καθισμένες τη μία δίπλα στην άλλη. Όλες ήταν κρυμμένες κάτω από λευκά σεντόνια, γεγονός που καθιστούσε αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τη μία από την άλλη.
Μόνο τα χέρια τους βρίσκονταν έξω από το ύφασμα.
Ο Αλεξάντερ μπήκε στην αίθουσα, ακολουθούμενος από τον Μάικλ, αρκετούς υπαλλήλους και τους άνδρες ασφαλείας.
Πλησίασε την πρώτη γυναίκα.
Τα δάχτυλά της ήταν λεπτά, τα νύχια της άψογα περιποιημένα και ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι έλαμπε στο χέρι της. Ο Αλεξάντερ το εξέτασε για λίγο και προχώρησε στην επόμενη υποψήφια.
Η δεύτερη γυναίκα είχε απαλά και λεπτεπίλεπτα χέρια. Η τρίτη φορούσε ένα κομψό βραχιόλι. Η τέταρτη είχε μακριά, καλοβαμμένα νύχια, σαν να είχε μόλις βγει από ένα πολυτελές κέντρο αισθητικής.
Μία προς μία, ο Αλεξάντερ τις εξέτασε όλες.
Δεν βιαζόταν. Μερικές φορές άγγιζε απαλά τα δάχτυλα μιας γυναίκας, μελετώντας το σχήμα και την υφή τους, σαν κάθε χέρι να έκρυβε ένα μυστικό που έπρεπε να ανακαλύψει.
Ώσπου έφτασε στις τελευταίες γυναίκες.
Ξαφνικά, σταμάτησε.
Κάτι σε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι χεριών τράβηξε την προσοχή του.
Δεν υπήρχαν δαχτυλίδια, βραχιόλια ή ίχνος ακριβού βερνικιού νυχιών. Τα νύχια της ήταν κοντά και άνισα, ενώ το δέρμα στις παλάμες της ήταν ξηρό και τραχύ.
Κοντά στον αντίχειρά της υπήρχε μια μικρή, ξεθωριασμένη ουλή.
Ο Αλεξάντερ πήρε αργά το ένα της χέρι μέσα στο δικό του.
Η γυναίκα τινάχτηκε ελαφρά.
Πέρασε το δάχτυλό του πάνω από την ουλή και η έκφρασή του άλλαξε ανεπαίσθητα. Για αρκετά δευτερόλεπτα παρέμεινε εντελώς σιωπηλός.
Ύστερα πήρε την απόφασή του.
«Αυτήν».
Ολόκληρη η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο Μάικλ αντάλλαξε ένα ανήσυχο βλέμμα με τους άνδρες ασφαλείας. Κανείς δεν φαινόταν να ξέρει τι να πει.
«Κύριε», άρχισε προσεκτικά ο Μάικλ, «ίσως θα έπρεπε να μάθετε πρώτα λίγα πράγματα γι’ αυτήν, προτού πάρετε μια τόσο σημαντική απόφαση».
«Όχι».
«Μα αυτή η γυναίκα μπορεί να…»
«Είπα ότι δεν θέλω να γνωρίζω τίποτα για αυτές τις γυναίκες προτού επιλέξω», τον διέκοψε αποφασιστικά ο Αλεξάντερ. «Η απόφασή μου έχει ήδη ληφθεί».
Στράφηκε προς τη γυναίκα, της οποίας το χέρι εξακολουθούσε να κρατά.
«Βγάλτε το σεντόνι».
Κανείς δεν κινήθηκε.
«Τώρα», επανέλαβε.
Ένας άνδρας ασφαλείας πλησίασε και ανασήκωσε προσεκτικά το λευκό ύφασμα από το κεφάλι της γυναίκας.
Τη στιγμή που ο Αλεξάντερ αντίκρισε το πρόσωπό της, πάγωσε.
Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε.
Η γυναίκα που στεκόταν μπροστά του ήταν η Σάρα.
Η ίδια Σάρα που εργαζόταν ως καθαρίστρια στην έπαυλή του εδώ και σχεδόν δύο χρόνια.
Κάθε πρωί έφτανε πριν από τους περισσότερους υπαλλήλους του σπιτιού. Έτριβε τα πατώματα, καθάριζε τα υπνοδωμάτια, ξεσκόνιζε τα έπιπλα και άδειαζε τους κάδους. Εργαζόταν αθόρυβα, χωρίς να απαιτεί προσοχή ή να προσπαθεί να τραβήξει το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη.
Και τώρα, με κάποιον απίστευτο τρόπο, στεκόταν μπροστά του ως η γυναίκα που είχε επιλέξει για σύζυγό του.
«Εσύ;» ψιθύρισε ο Αλεξάντερ, ανίκανος να κρύψει την έκπληξή του.
Η Σάρα χαμήλωσε το βλέμμα της, φανερά εξίσου σοκαρισμένη με εκείνον.
Τελικά, ο Μάικλ εξήγησε τι είχε συμβεί.
Μία από τις αρχικές υποψήφιες είχε πανικοβληθεί λίγο πριν από την εκδήλωση και είχε αρνηθεί να συμμετάσχει. Καθώς απέμεναν μόνο λίγα λεπτά και ο Αλεξάντερ επέμενε να υπάρχουν ακριβώς είκοσι γυναίκες, το προσωπικό είχε αρχίσει απεγνωσμένα να αναζητά αντικαταστάτρια.
Βρήκαν τη Σάρα να καθαρίζει ένα κοντινό δωμάτιο.
Αφού την έπεισαν να καθίσει προσωρινά στην άδεια θέση, την κάλυψαν με ένα σεντόνι και την τοποθέτησαν στο τραπέζι.
Κανείς δεν είχε φανταστεί ότι ο Αλεξάντερ θα επέλεγε εκείνη.
Μάλιστα, οι υπάλληλοι ήταν βέβαιοι ότι θα την προσπερνούσε αμέσως, επειδή τα χέρια της δεν έμοιαζαν καθόλου με εκείνα των πλούσιων γυναικών που είχαν προσκαλέσει.
Ούτε η ίδια η Σάρα περίμενε ότι θα την επέλεγαν.
Ο Αλεξάντερ στράφηκε προς τον Μάικλ.
«Γι’ αυτό προσπάθησες να με σταματήσεις;»
Ο βοηθός του έγνεψε απρόθυμα.
Ο εκατομμυριούχος κοίταξε ξανά τα χέρια της Σάρας.
Τώρα καταλάβαινε την τραχιά επιδερμίδα, τα κοντά νύχια και την ξεθωριασμένη ουλή.
Αυτά ήταν τα χέρια ενός ανθρώπου που δούλευε σκληρά κάθε μέρα.
Και ξαφνικά, ο Αλεξάντερ θυμήθηκε κάτι που είχε σχεδόν ξεχάσει.
Μερικούς μήνες νωρίτερα, ένα ακριβό γυάλινο βάζο είχε σπάσει στο σαλόνι. Η Σάρα μάζευε τα θραύσματα όταν ένα αιχμηρό κομμάτι γυαλιού έκοψε το χέρι της.
Εκείνο το απόγευμα, ο Αλεξάντερ είχε περάσει τυχαία από δίπλα της. Θυμόταν ότι τη ρώτησε αν ήταν καλά, προτού συνεχίσει τη μέρα του.
Μέσα σε λίγα λεπτά, το περιστατικό είχε σβήσει από τη μνήμη του.
Όμως η ουλή είχε παραμείνει.
«Συγγνώμη, κύριε», είπε απαλά η Σάρα. «Δεν είχα ποτέ σκοπό να σας εξαπατήσω. Μου ζήτησαν να καθίσω εδώ για λίγα λεπτά και δέχτηκα επειδή βρίσκονταν σε δύσκολη θέση».
Ο Αλεξάντερ την κοίταξε προσεκτικά.
Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, στεκόταν μπροστά σε μια γυναίκα που δεν είχε προσπαθήσει ποτέ να τον πλησιάσει, δεν είχε κυνηγήσει την περιουσία του και δεν είχε ονειρευτεί να γίνει σύζυγός του.
Δεν περίμενε καν ότι θα την πρόσεχε.
Κι όμως, ανάμεσα σε είκοσι άγνωστες γυναίκες, εκείνη ήταν που είχε επιλέξει.
Όχι εξαιτίας της ομορφιάς της.
Ούτε εξαιτίας της οικογένειάς της.
Ούτε εξαιτίας των χρημάτων της.
Την είχε επιλέξει προτού μάθει ποια ήταν πραγματικά.
Ο Μάικλ καθάρισε νευρικά τον λαιμό του.
«Να της ζητήσω να επιστρέψει στα καθήκοντά της, κύριε;»
Ο Αλεξάντερ στράφηκε αργά προς το μέρος του.
«Όχι».
Ύστερα κοίταξε τη Σάρα και της άπλωσε το χέρι του.
«Έδωσα μια υπόσχεση», είπε. «Είπα ότι δεν θα άλλαζα την απόφασή μου αφού έβλεπα το πρόσωπο της γυναίκας που είχα επιλέξει».
Η Σάρα τον κοίταξε αποσβολωμένη, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη.
Ο Αλεξάντερ της χάρισε ένα γλυκό χαμόγελο, το πρώτο αληθινό χαμόγελο που είχε σχηματιστεί στα χείλη του εδώ και πάρα πολύ καιρό.
«Απ’ ό,τι φαίνεται», είπε χαμηλόφωνα, «η μοίρα πράγματι επέλεξε τη γυναίκα μου για μένα».