Όταν έφτασε μπροστά στον βωμό, η Κλερ γύρισε προσεκτικά το ένα μανίκι του σακακιού, αποκαλύπτοντας μια υφασμάτινη ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του. Πάνω της ήταν γραμμένο το όνομα «Danny», ενώ δίπλα υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση με μελάνι που έλεγε «Το γαμήλιο κοστούμι του Ρίτσαρντ». Το συγκεκριμένο κοστούμι ανήκε κάποτε στον Ρίτσαρντ, τον πατέρα του Ντάνιελ, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Η Κλερ το είχε παραλάβει από τη μητέρα του Ντάνιελ και είχε αποφασίσει να φορέσει ολόκληρο το σύνολο στην πιο συγκινητική στιγμή της τελετής, καθώς πλησίαζε τον μελλοντικό σύζυγό της. Αργότερα, για τη γαμήλια δεξίωση, άλλαξε και φόρεσε ένα εφαρμοστό λευκό νυφικό από δαντέλα.
Η αίθουσα της δεξίωσης είχε διαμορφωθεί με ιδιαίτερη φροντίδα. Τα τραπέζια των καλεσμένων ήταν στρωμένα με κομψά σερβίτσια, διακοσμημένα με λουλουδένιες συνθέσεις και ειδικές βάσεις για γλυκά και τούρτες. Μετά την ολοκλήρωση της γαμήλιας τελετής, ο Άαρον, αδελφός του Ντάνιελ, πήρε τον λόγο και μοιράστηκε με τους παρευρισκομένους την ιστορία που κρυβόταν πίσω από το μαύρο σακάκι. Στη συνέχεια, το νεόνυμφο ζευγάρι ενώθηκε με τους αγαπημένους του ανθρώπους στην πίστα, όπου η μουσική και ο χορός έδωσαν στη γιορτή μια πιο χαρούμενη και ζωντανή ατμόσφαιρα.
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης που ακολούθησε την τελετή, ο Ντάνιελ και η Κλερ απαθανάτισαν πολλές ξεχωριστές στιγμές από την ημέρα του γάμου τους. Ανάμεσα στις φωτογραφίες υπήρχαν εικόνες της Κλερ με το λευκό νυφικό της, στιγμιότυπα από το κόψιμο της γαμήλιας τούρτας και λήψεις που αναδείκνυαν την προσεγμένη διακόσμηση του χώρου. Μία φωτογραφία, όμως, είχε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία: εκείνη που έδειχνε την Κλερ να φορά το μαύρο σακάκι, με το μανίκι γυρισμένο έτσι ώστε να φαίνεται καθαρά η μικρή ετικέτα στο εσωτερικό του.
Μετά το τέλος της γαμήλιας γιορτής, το ζευγάρι αποφάσισε να ξεχωρίσει αυτήν ακριβώς τη φωτογραφία, στην οποία διακρινόταν το καλοραμμένο μαύρο σακάκι και η ετικέτα με τη χειρόγραφη αφιέρωση. Την τοποθέτησαν σε κορνίζα, δίπλα στις υπόλοιπες φωτογραφίες του γάμου τους και στα αναμνηστικά που είχαν κρατήσει από εκείνη την ημέρα. Έτσι, η εικόνα δεν θα τους θύμιζε μόνο την ημέρα που ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, αλλά θα διατηρούσε ζωντανή και την παρουσία ενός αγαπημένου ανθρώπου που δεν μπορούσε να βρίσκεται σωματικά κοντά τους, αλλά είχε αποκτήσει τη δική του ξεχωριστή θέση σε αυτή τη σημαντική στιγμή της ζωής τους.