Δέκα χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον σύζυγό της, τον Έιντεν, και τις δύο μικρές τους κόρες, επειδή αρνήθηκε να γίνει η φροντίστρια ενός άντρα καθηλωμένου σε αναπηρικό αμαξίδιο, η Κάθριν επέστρεψε ξανά στο σπίτι τους ζητώντας οικονομική βοήθεια. Ο δεύτερος γάμος της είχε διαλυθεί, ο νέος της σύζυγος την είχε εγκαταλείψει και βρισκόταν ένα βήμα πριν από την οικονομική καταστροφή. Στάθηκε στην πόρτα του σπιτιού τους εμφανώς καταβεβλημένη από τα χρόνια και τις δυσκολίες. Ο Έιντεν, που είχε μεγαλώσει μόνος του τη Γκρέτα και την Αμέλια, δίστασε, αλλά τελικά της άνοιξε την πόρτα. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ, ενώ τα δύο κορίτσια, πλέον δεκατριών και δέκα ετών, στέκονταν σιωπηλά δίπλα στον πατέρα τους, κρατώντας εμφανώς τις αποστάσεις τους.
Το δείπνο σερβιρίστηκε, όμως κάθε μπουκιά συνοδευόταν από αμηχανία. Οι λίγες κουβέντες έμοιαζαν αναγκαστικές, ενώ η πραγματικότητα του κόσμου που η Κάθριν είχε εγκαταλείψει ήταν αδύνατο να αγνοηθεί. Τα κορίτσια, έχοντας μάθει να ζουν αποκλειστικά με τον πατέρα τους, της φέρθηκαν με ευγένεια αλλά και εμφανή ψυχρότητα. Εκείνη καθόταν στο τραπέζι σαν ξένη μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις στις οποίες δεν είχε καμία συμμετοχή. Ήταν πλέον ξεκάθαρο πως προσπαθούσε να βρει τη θέση της σε μια οικογένεια που είχε μάθει εδώ και χρόνια να προχωρά χωρίς εκείνη.
Όταν τελείωσε το φαγητό, ο Έιντεν έφερε ένα παλιό παιδικό βιβλίο, φθαρμένο από τη χρήση και προσεκτικά κολλημένο με ταινία. Ο τίτλος του ήταν «Οι Περιπέτειες της Μικρής Αλεπούς». Δεν ήταν απλώς ένα παραμύθι· στις άκρες των σελίδων υπήρχαν δεκάδες χειρόγραφες σημειώσεις του, όπου είχε καταγράψει μικρές και μεγάλες στιγμές από τη ζωή των κοριτσιών: τα πρώτα τους κατορθώματα, τους φόβους τους, τις δυσκολίες και τις νίκες τους. Ήταν ουσιαστικά η ιστορία όλων εκείνων των χρόνων που η Κάθριν είχε επιλέξει να απουσιάζει. Εκείνος της έδωσε το βιβλίο και της ζήτησε να το διαβάσει δυνατά, αναγκάζοντάς την να αντικρίσει κατάματα τη ζωή που είχε αφήσει πίσω της.
Καθώς διάβαζε, η φωνή της έτρεμε από συγκίνηση και ενοχές. Τα κορίτσια την παρακολουθούσαν αμίλητα, ακούγοντας για πρώτη φορά τη μητέρα τους να τους διαβάζει ένα παραμύθι, κάτι που μέχρι τότε γνώριζαν μόνο μέσα από παλιές φωτογραφίες και αφηγήσεις. Η στιγμή ήταν βαθιά συγκινητική και, όταν το διάβασμα ολοκληρώθηκε, ακολούθησε μια δύσκολη συζήτηση. Η Γκρέτα και η Αμέλια της έκαναν ερωτήσεις που απέφευγε επί χρόνια, χωρίς να της επιτρέψουν να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες. Αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως έλειπε από κάθε γενέθλιο, από κάθε σημαντική στιγμή, πως δεν γνώριζε τίποτα για τους φόβους, τα όνειρα και την πορεία της ζωής τους.
Στο τέλος, ο Έιντεν της πρόσφερε αρκετά χρήματα ώστε να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της. Ωστόσο, της ξεκαθάρισε πως αυτή η πράξη δεν σήμαινε ότι είχε ξεχάσει όσα συνέβησαν. Της χάρισε το παλιό βιβλίο, λέγοντάς της πως ίσως είχε έρθει η ώρα να ολοκληρώσει επιτέλους την ιστορία που η ίδια είχε εγκαταλείψει στη μέση. Παράλληλα, δίδαξε στις κόρες του ότι η συμπόνια είναι μια μεγάλη αρετή, αλλά δεν σημαίνει πως πρέπει να διαγράφεις το παρελθόν. Όταν η Κάθριν έφυγε, η οικογένεια άνοιξε ένα καινούριο βιβλίο και ξεκίνησε να διαβάζει μια νέα ιστορία, αφήνοντας οριστικά πίσω της εκείνο το οδυνηρό κεφάλαιο της ζωής τους.