Η νύφη μου, η Έμιλι, άλλαζε τα σεντόνια κάθε μέρα χωρίς εξαίρεση και κάθε φορά έλεγε πως είχε απλώς αλλεργία στη σκόνη· μέχρι που μια μέρα σήκωσα το πάπλωμα και είδα από κάτω εκείνα τα καφέ σημάδια…
Όταν ο γιος μου παντρεύτηκε, η Έμιλι έμοιαζε με την τέλεια νύφη: ευγενική, υπομονετική και πάντα χαμογελαστή. Όλοι μιλούσαν για το πόσο ιδανική σύζυγος ήταν. Όμως λίγο μετά τον γάμο τους, άρχισα να παρατηρώ κάτι παράξενο.
Η Έμιλι έμενε στον ξενώνα του σπιτιού μας και κάθε πρωί, χωρίς καμία εξαίρεση, έβγαζε όλα τα κλινοσκεπάσματα για πλύσιμο. Κάποιες φορές το επαναλάμβανε ακόμη και το βράδυ. Όταν τη ρώτησα γιατί καθάριζε τόσο συχνά, χαμογέλασε και είπε πως μπορούσε να κοιμηθεί μόνο σε απόλυτα καθαρά σεντόνια. Όμως στα μάτια της υπήρχε μια αγωνία και ένας φόβος που δεν μπορούσε να κρύψει. Ένιωθα πως δεν επρόκειτο απλώς για εμμονή με την καθαριότητα.
Ένα Σάββατο, γυρίζοντας από τη λαϊκή και νομίζοντας πως το σπίτι ήταν άδειο, μπήκα στο δωμάτιο. Υπήρχε μια βαριά, μεταλλική μυρωδιά στον αέρα. Με καχυποψία σήκωσα το πάπλωμα και κοίταξα κάτω από το σεντόνι — πάγωσα. Πάνω στο στρώμα υπήρχαν παλιά και καινούργια, ξεραμένα, σκούρα καφέ σημάδια. Δεν ήταν απλή βρωμιά· ήταν ξεκάθαρα ίχνη αίματος. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά. Τι προσπαθούσε να κρύψει η Έμιλι;
Το ίδιο βράδυ, όταν την αντιμετώπισα, το πρόσωπό της άσπρισε. Με τρεμάμενα χέρια σήκωσε το μανίκι της πιτζάμας της και τότε ένιωσα το μεγαλύτερο σοκ της ζωής μου. Στα χέρια της υπήρχαν δεκάδες παλιές και νέες ουλές από κοψίματα. Πίσω από εκείνο το χαρούμενο χαμόγελο που όλοι θαύμαζαν την ημέρα, κρυβόταν μια ψυχή γεμάτη πόνο που βασάνιζε τον εαυτό της τις νύχτες.
«Σας παρακαλώ, μην το πείτε σε κανέναν», ψιθύρισε· φοβόταν θανάσιμα μήπως φανεί αδύναμη και πάψει να αγαπιέται.
Τότε κατάλαβα πως εκείνοι οι ατελείωτοι καθημερινοί καθαρισμοί δεν είχαν καμία σχέση με την υγιεινή. Κάθε πρωί, πλένοντας τα ματωμένα σεντόνια, προσπαθούσε να κρύψει τον βαθύ πόνο της και τις νυχτερινές της κρίσεις. Η προσπάθεια να φαίνεται τέλεια ήταν στην πραγματικότητα ένας τοίχος που είχε χτίσει για να πνίξει τις κραυγές της για βοήθεια. Από εκείνη τη μέρα έμαθα πως ακόμη και τα πιο καθαρά σπίτια μπορεί να κρύβουν σκοτεινές, σιωπηλές πληγές.