Αφού η Ρεμπέκα μάζευε δραχμή προς δραχμή για μήνες, παίρνοντας συνεχώς διπλοβάρδιες τα Σαββατοκύριακα, ξεκίνησε επιτέλους να πάει να πάρει τη δεκατράχρονη κόρη της, τη Μία, από μια κατασκήνωση τριών εβδομάδων. Με το που έφτασε όμως, η αρχηγός της κατασκήνωσης, η Ντενίζ, την τράβηξε παράμερα για να της ανακοινώσει πως η Μία «δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτη». Περιμένοντας να ακούσει πως η κόρη της παραβίασε κανόνες ή έκανε κάποια αταξία, η Ρεμπέκα έμεινε στήλη άλατος όταν η Ντενίζ έβγαλε ένα πρόγραμμα υπηρεσιών που ήταν γεμάτο, από πάνω μέχρι κάτω, με το όνομα της Μία. Όπως αποδείχθηκε, η μικρή είχε περάσει όλον τον καιρό της φορτωνόμενη τις δουλειές των άλλων παιδιών, θυσιάζοντας την ξεγνοιασιά της για να στρώνει το τραπέζι του φαγητού και να καθαρίζει τις σέλες των αλόγων, αντί να χαρεί το καλοκαίρι της.
Η Ντενίζ εξήγησε πως η Μία αρνιόταν πεισματικά να χαλαρώσει, φτάνοντας στο σημείο να μην μπαίνει καν στη λίμνη την ώρα της ελεύθερης κολύμβησης, επειδή ένιωθε ότι έπρεπε πρώτα να «ιδρώσει» για να αξίζει ένα τέτοιο προνόμιο. Επιπλέον, παραχωρούσε διαρκώς τη σειρά της στην ιππασία —την απόλυτη αδυναμία της— στα άλλα κορίτσια. Η κατάσταση ξέφυγε τόσο πολύ, που τα υπόλοιπα παιδιά θεσπίσει τον «κανόνα της Μία», απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε να της παραδώσει τη σειρά του αν δεν είχε πρώτα ιππεύσει ο ίδιος. Όταν η Ντενίζ τη στρίμωξε για αυτή τη συμπεριφορά, η Μία ξέσπασε σε λυγμούς και ομολόγησε πως γνώριζε πολύ καλά πόσο σκληρά δούλεψε η μητέρα της και τι θυσίες έκανε για να πληρώσει αυτή την πανάκριβη κατασκήνωση. Γι’ αυτό και ένιωθε τύψεις να τη χαρεί απλώς, χωρίς να βγάλει με το σπαθί της και το τελευταίο ευρώ.
Συντετριμμένη από τη συνειδητοποίηση ότι το παιδί της σήκωνε στις πλάτες του τα οικονομικά βάρη των ενηλίκων, η Ρεμπέκα έσφιξε τη Μία στην αγκαλιά της και της ψιθύρισε τρυφερά πως το να πληρώνει την κατασκήνωση ήταν δική της δουλειά, ενώ η δουλειά της Μία ήταν απλώς να περνάει καλά. Αυτή η αποκαλυπτική στιγμή έκανε τη Ρεμπέκα να καταλάβει ότι η υποτιθέμενη «ωριμότητα» της κόρης της δεν ήταν παρά ένας μηχανισμός επιβίωσης: είχε μάθει να βάζει τις δικές της επιθυμίες στο περιθώριο για να γλιτώνει τη μαμά της από το άγχος. Η Ντενίζ ξεκαθάρισε πως τα σκληρά της λόγια στην αρχή δεν είχαν σκοπό να διώξουν τη Μία, αλλά πήγαζαν από την αγωνία της για ένα παιδί που ένιωθε την ανάγκη να ξεπληρώνει τα πάντα διπλά —με το αδιάκοπο μόχθο του.
Το άλλο πρωί στο σπίτι, κατά τη διάρκεια των ψωνιών με τη γιαγιά Ντόροθι, η Μία έπιασε μηχανικά από τοράφι το αγαπημένο της κουτί δημητριακών, κοίταξε την τιμή και πήγε να το αφήσει πίσω για να πάρει μια φθηνότερη μάρκα. Έχοντας πλέον τα μάτια της δεκατέσσερα, η Ρεμπέκα επενέβη αμέσως, έριξε τα δημητριακά στο καρότσι και επέμεινε να πάρουν αυτό που πραγματικά λαχταρούσε η κόρη της. Βλέποντας αυτή τη σκηνή, η γιαγιά Ντόροθι έπιασε τον εαυτό της να ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο με τα δικά της αγαπημένα μπισκότα, και αποφάσισε να τα κρατήσει κι εκείνη στο καρότσι.
Για πρώτη φορά, η Μία δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε ένιωσε ενοχές που δέχτηκε κάτι όμορφο. Καθώς το μηχάνημα στο ταμείο έκανε το γνώριμο «μπιπ» σκανάροντας τα δημητριακά, η Μία έσφιξε το κουτί πάνω στο στήθος της, φοράς ακόμη στο χέρι το υφαντό βραχιολάκι της κατασκήνωσης. Από εδώ και στο εξής, ένιωθε επιτέλους έτοιμη να απολαμβάνει τις μικρές χαρές της ζωής, χωρίς να κουβαλάει στις πλάτες της το κόστος τους.