Το πρωινό που η Σίρλεϊ και ο σύζυγός της, ο Στιβ, έμαθαν πως θα αποκτούσαν παιδί ήταν γεμάτο αυθόρμητα γέλια, φλιτζάνια με τσάι που είχαν ήδη κρυώσει και πειράγματα για το ποιο όνομα θα ταίριαζε καλύτερα στο μωρό τους. Η ευτυχία τους, όμως, κράτησε ελάχιστα. Μόλις τρεις μήνες αργότερα, ο Στιβ προσβλήθηκε ξαφνικά από μια θανατηφόρα εγκεφαλική πάθηση που του στέρησε τη ζωή πριν προλάβει να κρατήσει στην αγκαλιά του τη μικρή τους κόρη, την Άιβι. Συντετριμμένη αλλά αποφασισμένη να συνεχίσει, η Σίρλεϊ πέρασε τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της κουβαλώντας μέσα της ταυτόχρονα μια καινούρια ζωή και ένα αβάσταχτο πένθος.
Σαν να μην έφτανε η μοναξιά της, η πεθερά της, η Άιλιν, βυθισμένη και εκείνη στον δικό της πόνο, άρχισε να ξεσπά πάνω στη Σίρλεϊ, κατηγορώντας τη άδικα ότι δεν είχε αντιληφθεί νωρίτερα την ασθένεια του Στιβ. Η στάση της έγινε ακόμη πιο σκληρή όταν αρνήθηκε να βρεθεί ακόμη και στη γέννηση της εγγονής της, αφήνοντας τη Σίρλεϊ να περάσει ολομόναχη τις ώρες του τοκετού, λαχταρώντας απλώς έναν άνθρωπο να της κρατήσει το χέρι. Το επόμενο πρωί, ενώ κρατούσε στην αγκαλιά της τη νεογέννητη Άιβι και δάκρυζε σιωπηλά, μια νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας κάτι εντελώς απρόσμενο: μια ανθοδέσμη από γυαλιστερά μαύρα μπαλόνια και ένα μικρό κουτί δώρου.
Αν και τα μαύρα μπαλόνια έμοιαζαν παράταιρα σε μια μαιευτική κλινική, η Σίρλεϊ αναγνώρισε αμέσως το γνώριμο ύφος του Στιβ. Το μαύρο ήταν πάντοτε το αγαπημένο του χρώμα και χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Μέσα στον φάκελο βρήκε ένα γράμμα γραμμένο με τον ακατάστατο αλλά τόσο οικείο γραφικό του χαρακτήρα. Της εξηγούσε ότι είχε επιλέξει τα μαύρα μπαλόνια για να της χαρίσει πρώτα ένα χαμόγελο και μόνο μετά να αφήσει τα δάκρυα να κυλήσουν. Είχε οργανώσει αυτή την αποστολή πριν φύγει από τη ζωή, θέλοντας να είναι παρών, έστω και συμβολικά, στη σημαντικότερη ημέρα που γνώριζε πως δεν θα μπορούσε να ζήσει δίπλα της.
Το κουτί έκρυβε ανεκτίμητους θησαυρούς γεμάτους πατρική αγάπη: ένα μικροσκοπικό ζευγάρι μαύρα βρεφικά παπουτσάκια, ένα USB με βιντεοσκοπημένα μηνύματα γενεθλίων για την Άιβι, ένα για κάθε χρόνο μέχρι να γίνει είκοσι ετών, καθώς και οικονομικές προβλέψεις που είχε φροντίσει να εξασφαλίσουν το μέλλον της. Όμως το πιο συγκινητικό δώρο ήταν ένα τελευταίο προσωπικό γράμμα προς τη Σίρλεϊ. Σε αυτό, ο Στιβ την παρακαλούσε να μην καταπιέζει τη θλίψη της και της υπενθύμιζε πως δεν έφερε καμία ευθύνη για όσα συνέβησαν. Παράλληλα, υπερασπιζόταν με δύναμη τη γυναίκα του απέναντι στη σκληρότητα της μητέρας του, γράφοντας πως εκείνη τον είχε αγαπήσει όσο κανείς μέχρι την τελευταία του ανάσα.
Σήμερα, η μικρή Άιβι, τριών μηνών πλέον, μεγαλώνει έχοντας παντού γύρω της τα σημάδια της αγάπης του πατέρα της, από τα μαύρα παπουτσάκια που βρίσκονται στο δωμάτιό της μέχρι τα βίντεο που θα τη συνοδεύουν σε κάθε γενέθλιό της. Παρόλο που η απουσία του Στιβ εξακολουθεί να πονά τη Σίρλεϊ στις πιο ήσυχες στιγμές της, δεν αφήνει πλέον τις ενοχές και τη μοναξιά να την κατακλύζουν. Ο Στιβ κατάφερε κάτι που έμοιαζε αδύνατο: να συνεχίσει να προστατεύει, να στηρίζει και να καθοδηγεί την οικογένειά του ακόμη και μετά τον θάνατό του, αποδεικνύοντας πως η αληθινή αγάπη δεν σταματά ποτέ, ούτε μπροστά στο τέλος της ζωής.