Ο κλειδαράς, ο Μπεν, βοήθησε τη Χόλι και τα δίδυμα να μπουν ξανά στο διαμέρισμα, αλλά μόλις πέρασε το κατώφλι, έκανε αμέσως ένα βήμα πίσω, δείχνοντας πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Από μέσα ακούστηκε μια φωνή ολόιδια με της Χόλι, που ρωτούσε πανικόβλητη: «Πού είναι τα κλειδιά μου;!» Ήταν ο Τσάρλι, ο εξαιρετικά έξυπνος αφρικανικός γκρίζος παπαγάλος της, που είχε απίστευτη ικανότητα να μιμείται την ανθρώπινη ομιλία. Αν και η Χόλι ανακουφίστηκε όταν κατάλαβε ότι δεν υπήρχε κάποιος εισβολέας, παρατήρησε το καινούργιο κόκκινο μπρελόκ της στο πάτωμα, κοντά στο χαλάκι παιχνιδιού των μωρών. Ο Μπεν υπέθεσε ότι ίσως της είχαν πέσει τα κλειδιά, όμως η Χόλι ήταν βέβαιη ότι είχε κλειδώσει την πόρτα και είχε βάλει τα κλειδιά στην τσάντα της. Η παρουσία τους μέσα στο διαμέρισμα, το οποίο η ίδια είχε κλειδώσει, παρέμενε ανεξήγητη και ανησυχητική.
Αφού ο Μπεν έφυγε, η Χόλι αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα και εξέτασε προσεκτικά τον χώρο του Τσάρλι. Κοντά σε έναν μεγάλο κύβο δραστηριοτήτων για μωρά, που ήταν αποθηκευμένος εκεί, ανακάλυψε μια συλλογή από παράξενα αντικείμενα: καπάκια μπουκαλιών, χάντρες, ακόμη και ένα μικρό κουδουνάκι. Όταν γύρισε τον κύβο ανάποδα και αφαίρεσε ένα πάνελ, έμεινε άναυδη. Εκεί μέσα βρίσκονταν και τα τρία προηγούμενα σετ κλειδιών που είχαν εξαφανιστεί, μαζί με διάφορα άλλα οικιακά αντικείμενα. Τότε κατάλαβε τι συνέβαινε: ο Τσάρλι, που βαριόταν και αναζητούσε περισσότερη προσοχή από τότε που ήρθαν τα δίδυμα, έκλεβε συστηματικά τα γυαλιστερά και θορυβώδη μπρελόκ για να τα κρύβει μέσα στο κούφιο παιχνίδι. Ταυτόχρονα, απομνημόνευε και μιμούνταν τέλεια τις αγωνιώδεις κραυγές της κάθε φορά που δεν μπορούσε να βρει τα κλειδιά της.
Η Χόλι έκανε αμέσως βιντεοκλήση στην αδελφή της, τη Μέγκαν, για να της διηγηθεί αυτή την απίστευτη ανακάλυψη. Μάλιστα, κατάφερε να πιάσει τον Τσάρλι επ’ αυτοφώρω, την ώρα που προσπαθούσε να κλέψει άλλο ένα μπρελόκ από το μπολ, αποδεικνύοντας έτσι το νέο του ταλέντο. Η τελευταία κλοπή του Τσάρλι είχε εκτελεστεί με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα: η Χόλι είχε μπει για λίγο στο σπίτι για να πάρει μια κουβέρτα και στη συνέχεια είχε κλειδώσει την πόρτα, αφήνοντας ανοιχτή την τσάντα με τα πράγματα των μωρών κοντά στο κλουβί του Τσάρλι. Εκείνος προφανώς είχε αρπάξει τα κλειδιά εκείνη τη στιγμή, αλλά τα άφησε να πέσουν κοντά στην πόρτα, επειδή δεν πρόλαβε να τα βάλει στην «αποθήκη» του προτού εκείνη ξανακλειδώσει. Έτσι, το μυστήριο των εξαφανισμένων κλειδιών και η ανατριχιαστική ηχώ του δικού της πανικού λύθηκαν χάρη σε έναν φτερωτό μικροαπατεώνα με απίστευτο ταλέντο στη μίμηση.
Η Χόλι εφάρμοσε γρήγορα μια ασφαλέστερη λύση: τοποθέτησε ένα μικρό, κλειδωμένο ντουλάπι για τα κλειδιά στον τοίχο, σε σημείο που δεν μπορούσε να φτάσει ο Τσάρλι, εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα εξαφανίζονταν ξανά. Μετακίνησε επίσης τον χώρο παιχνιδιού του παπαγάλου και άρχισε να φροντίζει συνειδητά να του αφιερώνει αποκλειστικό χρόνο και προσοχή όταν τα δίδυμα κοιμούνταν. Παρ’ όλα αυτά, ο Τσάρλι εξακολουθεί πού και πού να φωνάζει «Πού είναι τα κλειδιά μου;!» και άλλες φράσεις που έχει μάθει, προκαλώντας μεγάλα γέλια στη Χόλι και τη Μέγκαν. Η μητρότητα είχε διδάξει στη Χόλι πώς να αντιμετωπίζει την ακραία κούραση και να οργανώνει αποτελεσματικά την καθημερινότητά της, αλλά σίγουρα δεν περίμενε ότι η μεγαλύτερη απειλή για το σπίτι της θα ήταν ένας νεαρός παπαγάλος με αδυναμία στις κλοπές και εξαιρετικά κοφτερή μνήμη.