Η Μόνικα οδηγεί τη Σάνσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο του ταπεινού σπιτιού της, όπου αποκαλύπτεται ένα ολόκληρο εργαστήριο γεμάτο υλικά χύτευσης ρητίνης, αποξηραμένα πέταλα και ξύλινα κουτιά, προσεκτικά σημειωμένα με τα ονόματα ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή. Η Μόνικα εξηγεί πως διατηρεί πέταλα και μικρά αναμνηστικά για να προσφέρει παρηγοριά σε οικογένειες που πενθούν, από τότε που έχασε και η ίδια την κόρη της πριν από χρόνια. Παραδέχεται, ωστόσο, πως μάζευε τα αντικείμενα χωρίς να ζητά την άδεια κανενός. Ανάμεσα στα ευρήματα, η Σάνσα αναγνωρίζει το χαμένο μπλε κορδελάκι της, καθώς και ένα προσωπικό σημείωμα που είχε αφήσει κρυμμένο ανάμεσα στα λουλούδια του Έντουαρντ, γεγονός που ξυπνά μέσα της ένα βαθύ και αντιφατικό κύμα θλίψης και οργής.
Αποφασισμένες να διορθώσουν όσα έγιναν, η Σάνσα και η Μόνικα επιστρέφουν τα λουλούδια που είχαν αφαιρεθεί στους αντίστοιχους τάφους και ενημερώνουν τη διοίκηση του κοιμητηρίου για τις συλλογές που πραγματοποιούνταν χωρίς άδεια. Παρόλο που αρχικά είναι έξαλλη, η Σάνσα αρχίζει να μαλακώνει όταν αντιλαμβάνεται πως πίσω από τις πράξεις της Μόνικα κρύβεται ο ίδιος βαθύς πόνος της απώλειας ενός παιδιού. Τελικά, δέχεται να ολοκληρώσει η Μόνικα ένα αναμνηστικό έργο από ρητίνη, στο οποίο θα ενσωματώσει το κορδελάκι και το σημείωμα του Έντουαρντ, θέτοντας όμως έναν απαράβατο όρο: να μην ξαναπάρει ποτέ λουλούδια από τάφους χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των συγγενών.
Όταν επιστρέφει στο σπίτι της, η Σάνσα έρχεται αντιμέτωπη με μια βρύση της κουζίνας που στάζει και, αντί να ευχηθεί να ήταν εκεί ο Έντουαρντ για να τη φτιάξει, καλεί έναν επαγγελματία. Είναι ένα μικρό, αλλά σημαντικό βήμα προς την αποδοχή της απώλειάς του. Τοποθετεί το ολοκληρωμένο αναμνηστικό κουτί που έφτιαξε η Μόνικα στο περβάζι της κουζίνας, δίπλα σε ένα φρέσκο ηλιοτρόπιο, και κοιτάζει τις φωτογραφίες του Έντουαρντ, όπου εκείνος χαμογελά κρατώντας την εργαλειοθήκη του. Καθώς η ήσυχη βραδιά κυλά, νιώθει να γεννιέται μέσα της μια εύθραυστη γαλήνη και αρχίζει σιγά σιγά να βρίσκει έναν διαφορετικό τρόπο να κρατά ζωντανή τη μνήμη του γιου της.