Η Άμπι και ο σύζυγός της, ο Καρμέλο, ξύπνησαν αντικρίζοντας ένα συγκλονιστικό θέαμα: η πισίνα στην πίσω αυλή τους ήταν εντελώς καλυμμένη με εκατομμύρια πολύχρωμα Orbeez. Κάτω από τις πολύχρωμες χάντρες βρισκόταν ένα τεράστιο, ορθογώνιο αντικείμενο που είχε ξεκάθαρα τοποθετηθεί εκεί σκόπιμα. Το θέαμα ξύπνησε οδυνηρές αναμνήσεις από τον εξάχρονο γιο τους, τον Μέισον, που λάτρευε τα Orbeez και είχε εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος σε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ τρία χρόνια νωρίτερα. Τρομοκρατημένος, ο Καρμέλο πήρε μια απόχη και άρχισε να απομακρύνει τις χάντρες, αποκαλύπτοντας ένα βαρύ ακρυλικό κουτί βυθισμένο μέσα στην πισίνα.
Καθώς καθάριζε μια γωνία του σφραγισμένου κουτιού, ο Καρμέλο έμεινε άφωνος και αμέσως κάλεσε το 911. Στο εσωτερικό βρισκόταν το χαμένο κίτρινο φτυαράκι του Μέισον, ακριβώς το ίδιο που είχε μαζί του την ημέρα που εξαφανίστηκε. Η αστυνομία και μια ομάδα δυτών έφτασαν λίγο αργότερα, απομάκρυναν τα υπόλοιπα Orbeez και έβγαλαν το διάφανο δοχείο στην αυλή. Μέσα, γύρω από το φτυαράκι, υπήρχαν εκατοντάδες ζωγραφιές, παιχνίδια, γράμματα και βραχιολάκια φιλίας που είχαν αφήσει τα παιδιά της περιοχής τα τελευταία τρία χρόνια.
Η διευθύντρια του κοινοτικού κέντρου, η κυρία Λιούις, έφτασε λίγο αργότερα και αποκάλυψε με δάκρυα στα μάτια το μυστικό που κρατούσε το χωριό. Μετά την εξαφάνιση του Μέισον, τα παιδιά της περιοχής έφερναν συνεχώς μικρά δώρα, γράμματα και Orbeez στο μνημείο του φεστιβάλ για να τον τιμήσουν. Οι υπεύθυνοι του χωριού, θέλοντας να προστατεύσουν την Άμπι και τον Καρμέλο από τον πόνο, είχαν φυλάξει τη συλλογή. Όμως, κάποιοι καλοπροαίρετοι εθελοντές αποφάσισαν κρυφά να επιστρέψουν ολόκληρο το μνημείο στην πισίνα της οικογένειας, ως μια πράξη αγάπης.
Μόλις η αστυνομία έδωσε την άδεια, ο ντετέκτιβ Ρίος άνοιξε το κουτί, επιτρέποντας στην Άμπι και τον Καρμέλο να διαβάσουν τα συγκινητικά σημειώματα που είχαν αφήσει τα παιδιά και οι γείτονες. Τα γράμματα μιλούσαν για την καλοσύνη του Μέισον: μοιραζόταν τις ξυλομπογιές του, παρηγορούσε παιδιά που έκλαιγαν και μοίραζε μπουκάλια με νερό. Ανάμεσα στις αναμνήσεις υπήρχε και μια φωτογραφία που είχε τραβηχτεί λίγα λεπτά πριν από την εξαφάνισή του. Ο Μέισον γελούσε δίπλα σε ένα δοχείο γεμάτο Orbeez, χαρίζοντας τα πιο λαμπερά σε άλλα παιδιά.
Για τρία χρόνια, η τελευταία ανάμνηση της Άμπι από εκείνη την καλοκαιρινή μέρα ήταν ένα άδειο χέρι και ένας αβάσταχτος πόνος. Διαβάζοντας τα γράμματα, μπόρεσε επιτέλους να θυμηθεί τον γιο της όχι για την τραγική απώλειά του, αλλά για τη χαρά και το φως που έφερνε στους ανθρώπους γύρω του. Όταν η αστυνομία έφυγε και η πισίνα καθαρίστηκε, η Άμπι βρήκε ένα τελευταίο μπλε Orbeez να επιπλέει στο νερό. Το τοποθέτησε μέσα στο κίτρινο φτυαράκι του Μέισον και το έβαλε πάνω στο τζάκι, δίπλα στη φωτογραφία του.