Έξι εβδομάδες πριν από τον γάμο μας, ο αρραβωνιαστικός μου ο Άντριαν έχασε τραγικά τη ζωή του σε αυτοκινηιστικό δυστύχημα — τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Συντετριμμένη, στάθηκα δίπλα στη μητέρα του, την Κολίν, μπροστά σε ένα κλειστό φέρετρο, με την καρδιά μου εντελώς σπασμένη και αντιμέτωπη με ένα μέλλον χωρίς τον άντρα που αγαπούσα. Ως ανθοπώλης, η επιστροφή στη δουλειά ήταν επώδυνη, αλλά οι λογαριασμοί με ανάγκασαν τρεις μήνες αργότερα να γυρίσω στο επάγγελμα. Διστακτικά ανέλαβα μια επείγουσα παραγγελία για να τακτοποιήσω τα λουλούδια για έναν γάμο σε έναν τοπικό χώρο εκδηλώσεων, προσπαθώντας παράλληλα να μουδιάσω τον πόνο που με κατέκαιγε ακόμα.
Καθώς διακόσμησα την αίθουσα, έπεσα πάνω στην Κολίν, η οποία πανικοβλήθηκε και το έσκασε κάτω από τον διάδρομο μόλις με είδε. Μπερδεμένη, την ακολούθησα και ανακάλυψα ότι φορούσε τη μπουτονιέρα της μητέρας του γαμπρού, την οποία είχα φτιάξει εγώ η ίδια εκείνο το πρωί. Λίγες στιγμές αργότερα, έπιασα με το μάτι μου τον γαμπρό να φτιάχνει το κοστούμι του σε ένα δωμάτιο ανάπαυσης. Ήταν ο Άντριαν — ζωντανός, αβλαβής και ακριβώς στο σμόκιν που είχε αγοράσει για τον δικό μας, χαλασμένο γάμο.
Κατακλυσμένη από σοκ και προδοσία, ήρθα αντιμέτωπη με τον αδερφό του Άντριαν, τον Τζούλιαν, ο οποίος ομολόγησε την τρομερή αλήθεια. Ο Άντριαν είχε επιζήσει από το ατύχημα, αλλά αντί να αντιμετωπίσει τη σχέση μας, χρησιμοποίησε το χάος του δυστυχήματος για να σκηνοθετήσει τον θάνατό του και να ξεφύγει από τον επερχόμενο γάμο μας. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, η οικογένειά του είχε υποστηρίξει το ψέμα για να τον προστατεύσει, αφήνοντάς με επί μήνες σε απόλυτο μαρτύριο, ενώ σχεδίαζαν σιωπηλά τη μυστική του ζωή.
Αποφασισμένη να αντιμετωπίσω κατά πρόσωπο την εξαπάτηση, πλησίασα τη νέα του νύφη, τη Σάρα, λίγα μόλις λεπτά πριν προλάβει να κατέβει τον διάδρομο. Με προσοχή, αποκάλυψα την αλήθεια για τον προηγούμενο αρραβώνα του Άντριαν και τον σκηνοθετημένο θάνατό του. Η Σάρα τρομοκρατήθηκε όταν κατάλαβε ότι ο Άντριαν είχε εξαπατήσει και εκείνη, ισχυριζόμενος ότι ήξερα για τον χωρισμό μας. Εξαγριωμένη από τη δειλία του, τον χαστούκισε στο διάδρομο, ακύρωσε την τελετή επί τόπου και έφυγε μαζί με τον πατέρα της από τον χώρο.
Καθώς έφευγα από τον χώρο της εκδήλωσης μέσα στο χάος, δεν ένιωθα πια το καταπιεστικό βάρος της θλίψης. Ο Άντριαν έμεινε μόνος του με το γαμπριάτικο κοστούμι του να διαχειρίζεται τα συντρίμμια των δικών του ψεμάτων. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα χάσει τον έρωτα της ζωής μου· απλώς είχα γλιτώσει παρά τρίχα από τη μοίρα να περάσω το μέλλον μου με έναν ύπουλο δειλό, και επιτέλους ανέκτησα την ταυτότητά μου ως Μέρεντιθ.