Σε έναν κόσμο που κρίνει γρήγορα από την εμφάνιση, η τριανταοκτάχρονη μητέρα, κυρία Κόλινς, στεκόταν πάντα ασπίδα μπροστά στον δεκαεξάχρονο γιο της, τον Τζαξ. Παρά τα έντονα ροζ καρφωτά μαλλιά του, τα σκουλαρίκια στο πρόσωπο και το φθαρμένο δερμάτινο μπουφάν, εκείνη τον ήξερε όπως πραγματικά ήταν: μια τρυφερή ψυχή που κρατούσε τις πόρτες ανοιχτές και χάιδευε κάθε σκύλο που συναντούσε στον δρόμο του. Ωστόσο, η κατά τα άλλα ήσυχη γειτονιά τους έβλεπε συχνά μόνο έναν «πάνκη» ή έναν πιθανό ταραχοποιό. Αυτή η εικόνα διαλύθηκε ένα παγωμένο βράδυ Παρασκευής, όταν ο Τζαξ βγήκε για έναν περίπατο και βρέθηκε αντιμέτωπος με μια στιγμή που θα άλλαζε ζωές.
Καθώς έκοβε δρόμο μέσα από το πάρκο, άκουσε ένα αδύναμο, απελπισμένο κλάμα, που αρχικά νόμισε πως ήταν γάτας. Αντί γι’ αυτό, βρήκε ένα νεογέννητο μωρό, εγκαταλελειμμένο πάνω σε ένα παγκάκι, τυλιγμένο μόνο με μια λεπτή, κουρελιασμένη κουβέρτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Τζαξ έβγαλε το δερμάτινο μπουφάν του για να προστατεύσει το βρέφος από το ψύχος κάτω από το μηδέν και το κράτησε κοντά του, χρησιμοποιώντας τη δική του σωματική ζεστασιά για να το κρατήσει ζωντανό. Όταν η μητέρα του τον εντόπισε κάτω από μια λάμπα του δρόμου, εκείνος έτρεμε φορώντας μόνο ένα μπλουζάκι και της είπε ήρεμα πως απλώς δεν μπορούσε να φύγει και να το αφήσει εκεί.
Το επόμενο πρωί, το πραγματικό μέγεθος της ηρωικής του πράξης αποκαλύφθηκε όταν ο αστυνομικός Ντάνιελς χτύπησε την πόρτα τους. Με μια ανατροπή που ράγιζε την καρδιά, εξήγησε ότι το μωρό —ο μικρός Θίο— ήταν ο δικός του γιος. Πρόσφατα χήρος, είχε αφήσει το βρέφος σε μια γειτόνισσα, όμως η δεκατετράχρονη κόρη της πανικοβλήθηκε και το εγκατέλειψε στο κρύο. Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι ο Θίο θα είχε πεθάνει μέσα σε δέκα λεπτά, αν ο Τζαξ δεν είχε επέμβει και δεν του είχε χαρίσει τη ζεστασιά του.
Η ιστορία μετέτρεψε τον Τζαξ από κοινωνικό «ξένο» σε τοπικό ήρωα μέσα σε μια νύχτα. Παρότι ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε στην ιδέα σχολικών συγκεντρώσεων ή δημόσιων επαίνων, η κοινότητα άρχισε να τον βλέπει αλλιώς. Ο αστυνομικός Ντάνιελς επέστρεψε με τον Θίο και άφησε τον Τζαξ να κρατήσει το μωρό που είχε σώσει. Σε μια συγκινητική στιγμή σιωπηλής αναγνώρισης, το βρέφος άπλωσε ενστικτωδώς το χεράκι του και έπιασε το φούτερ του Τζαξ — σαν να επιβεβαίωνε ποιος το προστάτευσε όταν ήταν πιο ευάλωτο από ποτέ.
Η εμπειρία του Τζαξ θυμίζει δυνατά πως ο ηρωισμός σπάνια έχει «γυαλιστερή» όψη. Παρότι παραμένει ένας σαρκαστικός έφηβος που λατρεύει το εναλλακτικό του στυλ, το πρώτο του ένστικτο μπροστά στην τραγωδία ήταν η ανιδιοτελής προστασία. Η κυρία Κόλινς κατάλαβε πως, ενώ ο κόσμος συχνά ψάχνει για ήρωες με κάπες, εκείνη βρήκε έναν με αρβύλες και ροζ μαλλιά — έναν γιο που απέδειξε ότι ο χαρακτήρας δεν κρίνεται από την εμφάνιση, αλλά από την επιλογή να βοηθήσεις όταν ένα «μικρό, σπασμένο κλάμα» σε καλεί μέσα στο σκοτάδι.