Οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας μου, ο πατέρας μου, ο Τομ, άρχισε τελικά να βγαίνει ξανά ραντεβού σε ηλικία 68 ετών, όμως κάθε ένα από τα πρώτα του ραντεβού κατέληγε αμέσως σε αποτυχία. Μέσα σε διάστημα δεκαοκτώ μηνών, πήγε έξι διαφορετικές γυναίκες στο ίδιο τοπικό ιταλικό εστιατόριο, και καμία από αυτές δεν δέχτηκε ποτέ δεύτερο ραντεβού ούτε του τηλεφώνησε ξανά. Απογοητευμένη και αποφασισμένη να ανακαλύψω τι έκανε ο πατέρας μου και σαμπόταρε αυτές τις συναντήσεις, επισκέφθηκα μόνη μου το εστιατόριο. Η σερβιτόρα με οδήγησε σε μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία του 1987 στον τοίχο, στην οποία απεικονίζονταν οι γονείς μου μαζί με μια τρίτη νεαρή γυναίκα, της οποίας το πρόσωπο είχε γρατζουνιστεί βίαια, και μου αποκάλυψε έναν φάκελο με το όνομά μου, κρυμμένο κάτω από το συνηθισμένο τραπέζι-καμπίνα του πατέρα μου.
Πριν προλάβω να ανοίξω το σημείωμα, με αντιμετώπισε η Έλεν, η γυναίκα από την παραμορφωμένη φωτογραφία. Μου εξήγησε ότι η μητέρα μου είχε κρυφά οργανώσει ολόκληρη την ερωτική ζωή του πατέρα μου πριν πεθάνει. Πριν υποκύψει στην ασθένειά της, η μαμά είχε καταρτίσει μια αυστηρή λίστα με επτά γυναίκες που θεωρούσε κατάλληλες για να βγαίνει μαζί τους ο πατέρας μου. Είχε γράψει χειρόγραφες σημειώσεις για καθεμία και του είχε δώσει σαφή εντολή να μην προχωρήσει ποτέ με την Έλεν, η οποία ήταν στενή της φίλη. Η Έλεν αποκάλυψε ότι η μαμά είχε αρχίσει να ζηλεύει τον συναισθηματικό δεσμό που αναπτυσσόταν ανάμεσα στην Έλεν και τον πατέρα μου, την περίοδο που εκείνος τη φρόντιζε. Αυτό την οδήγησε να γρατζουνίσει το πρόσωπο της Έλεν από τη φωτογραφία, να διαγράψει το όνομά της από τη λίστα και να ζητήσει από την Έλεν να εξαφανιστεί εντελώς από τη ζωή τους πριν πεθάνει.
Όταν τηλεφώνησα στον πατέρα μου στο εστιατόριο για να τον αντιμετωπίσω, παραδέχτηκε ότι ακολουθούσε υπάκουα τις χειρόγραφες οδηγίες της μαμάς επί χρόνια, από ενοχή και αφοσίωση. Σε κάθε ραντεβού, έδειχνε στη γυναίκα τη δική της προσωπική σημείωση από τη μαμά, μαζί με τη δική του εξομολόγηση ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να πάψει πραγματικά να αγαπά την αείμνηστη σύζυγό του. Αυτό έκανε κάθε γυναίκα να φεύγει μόλις συνειδητοποιούσε ότι εκείνος απλώς ακολουθούσε τις εντολές μιας νεκρής γυναίκας. Μέσα στον φάκελο που ήταν κρυμμένος κάτω από την καμπίνα, ο μπαμπάς είχε γράψει μια εξομολόγηση, εξηγώντας ότι η τυφλή υπακοή του στις τελευταίες επιθυμίες της μαμάς ήταν απλώς μια ασπίδα για να κρύψει τα αληθινά του συναισθήματα για την Έλεν, την οποία φοβόταν τρομερά να αγαπήσει ξανά.
Αντιμετώπισα και τους δύο, επισημαίνοντας ότι, παρόλο που είναι κατανοητό να τιμά κανείς έναν νεκρό σύζυγο, το να επιτρέπει σε έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή να ελέγχει το μέλλον των ζωντανών είναι εντελώς καταστροφικό. Παρότρυνα τον μπαμπά να σταματήσει να χρησιμοποιεί τη λίστα με τα προεγκεκριμένα ραντεβού της μαμάς ως δικαιολογία για να αποφεύγει τη μοναδική γυναίκα που πραγματικά τον ενδιέφερε. Είπα στην Έλεν να πάψει να επιτρέπει στον φόβο μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας, που κρατούσε εδώ και δεκαετίες, να καθορίζει τη δική της ευτυχία. Τους άφησα καθισμένους μαζί στο τραπέζι, ώστε να αντιμετωπίσουν επιτέλους τα ανείπωτα συναισθήματά τους, αναγκάζοντας και τους δύο να αναλάβουν την ευθύνη για τη δική τους ζωή, αντί να κρύβονται πίσω από το παρελθόν.
Έξι εβδομάδες αργότερα, ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι εκείνος και η Έλεν είχαν βγει μαζί για φαγητό σε ένα εντελώς καινούργιο μέρος, σπάζοντας επιτέλους το μακροχρόνιο τελετουργικό τους. Λίγο αργότερα, επέστρεψα στο αρχικό ιταλικό εστιατόριο και αντικατέστησα την ξυσμένη και κατεστραμμένη φωτογραφία με ένα άψογο αντίγραφο, χωρίς καμία φθορά, που έδειχνε τους τρεις νεαρούς φίλους να χαμογελούν ευτυχισμένοι μαζί το 1987. Κρέμασα την καθαρή φωτογραφία ακριβώς δίπλα στην αρχική, ξυσμένη, τιμώντας την περίπλοκη ανάμνηση της μητέρας μου, ενώ ταυτόχρονα έδινα επιτέλους στον πατέρα μου και την Έλεν την ελευθερία να προχωρήσουν στη ζωή τους.