Έξι ημέρες μετά την κηδεία του, η Σάρα έλαβε ένα τελευταίο γράμμα, με σφραγίδα ταχυδρομείου από την προηγούμενη ημέρα του θανάτου του Λάρι. Σε αυτό, εκείνος ομολογούσε ότι η ιστορία του πως χρειαζόταν έναν σύζυγο για να μην πεθάνει ως άγνωστος και χωρίς ταυτότητα ήταν ένα καλοπροαίρετο ψέμα, το οποίο είχε επινοήσει επειδή γνώριζε ότι η επιθυμία της Σάρα να βοηθά τους άλλους θα την έκανε να πει το «ναι». Συντετριμμένη και μπερδεμένη, η Σάρα ακολούθησε τις γραπτές οδηγίες του και επισκέφθηκε τη Μάργκαρετ, μια μεγαλύτερης ηλικίας υπάλληλο στο δικαστήριο της κομητείας.
Η Μάργκαρετ αποκάλυψε ότι ο Λάρι είχε εργαστεί ως υπάλληλος έκδοσης αδειών γάμου στο ίδιο κτίριο επί είκοσι οκτώ χρόνια, προτού τα ιατρικά χρέη και η ασθένειά του τον οδηγήσουν στην αστεγία. Έδειξε στη Σάρα τα επίσημα βιβλία καταγραφής, όπου ο γραφικός χαρακτήρας του Λάρι εμφανιζόταν σε εκατοντάδες σελίδες επί δεκαετίες. Είχε συχνά σηκωθεί από το γκισέ για να γίνει επίσημος μάρτυρας σε γάμους αγνώστων που δεν είχαν κανέναν άλλον παρόντα. Ωστόσο, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, το όνομά του δεν είχε εμφανιστεί ποτέ δίπλα στη λέξη «σύζυγος» μέχρι την ημέρα που παντρεύτηκε τη Σάρα.
Στο υπόλοιπο γράμμα του, ο Λάρι εξηγούσε ότι είχε μετατρέψει την επιθυμία του για μια αληθινή ανθρώπινη σύνδεση σε μια πρακτική αποστολή, επειδή ήταν υπερβολικά περήφανος για να ζητήσει απλώς να τον επιλέξει κάποιος. Υπενθύμισε απαλά στη Σάρα ότι δεν είχε αποτύχει να τον σώσει και της ζήτησε να σταματήσει να αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπο σαν ένα πρόβλημα που έπρεπε να διορθώσει. Αντί γι’ αυτό, την παρότρυνε να επιβραδύνει τους ρυθμούς της, να ακούει τους άλλους και να προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά ήθελαν από εκείνη.
Καθισμένη στο συνηθισμένο σημείο του Λάρι, έξω από τον σταθμό, με τον σκέτο καφέ του στο χέρι, η Σάρα κατάλαβε επιτέλους το τελευταίο του μάθημα. Έπιασε μια απλή κουβέντα, χωρίς κανέναν πρακτικό σκοπό, με έναν άλλο ταξιδιώτη που ξεκουραζόταν στο παγκάκι. Έβαλε λίγη κρέμα στον καφέ της και κάθισε σιωπηλή, επιτρέποντας επιτέλους στον εαυτό της να ζήσει τη στιγμή, αντί να τρέχει βιαστικά για να λύσει το επόμενο πρόβλημα.