หญิงสาวคนหนึ่งเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และในที่สุดก็ได้พบกับครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด แต่แล้ววันหนึ่ง ชายคนหนึ่งจากอดีตของเธอก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน พร้อมเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอต้องตกตะลึงว่า สามีของคุณไม่ได้เป็นอย่างที่เขาแสดงให้คุณเห็น

ฉันเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่ซึ่งวันคริสต์มาสเป็นวันที่เหงาที่สุดของปี

พวกเราช่วยกันตกแต่งต้นคริสต์มาสต้นเล็ก ๆ ร้องเพลงประจำเทศกาล และเปิดกล่องของขวัญที่ได้รับบริจาคมาจากคนแปลกหน้า

เหล่าผู้ดูแลพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้วันนั้นเป็นวันที่พิเศษสำหรับพวกเรา

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้เสมอว่า การได้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันคริสต์มาสภายในบ้านที่แท้จริง โดยมีพ่อแม่ที่รักฉันอยู่เคียงข้าง จะรู้สึกอย่างไรนะ

ทุกปี ฉันขอพรเหมือนเดิมเสมอ ขอเพียงว่าสักวันหนึ่งฉันจะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง

บ้านที่อบอวลไปด้วยความรัก และมีคนที่ไม่มีวันทอดทิ้งฉัน

จนกระทั่งฉันได้พบกับแกรนต์

เขาอายุมากกว่าฉัน 10 ปี หน้าตาดี และเป็นคนใจเย็น อ่อนโยน ในแบบที่ฉันไม่เคยคุ้นเคยมาก่อน

เมื่อฉันเล่าเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เขาฟัง เขาก็กุมมือฉันไว้

“ผมก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกันนะ ลีอาห์” เขาพูด “เรามาสร้างครอบครัวของเราเองด้วยกันเถอะ”

หนึ่งปีต่อมา เราก็แต่งงานกัน

เมื่อฉันตั้งครรภ์ เขาทาสีห้องเด็กอ่อนเป็นสีเหลืองอ่อน และใช้เวลาตลอดทั้งวันเสาร์ประกอบเตียงเด็กด้วยตัวเอง

ฉันคิดว่าในที่สุด ฉันก็ได้พบกับสิ่งที่เฝ้ารอคอยมาตลอดแล้ว

มีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกกังวล นั่นก็คืองานของเขา

แกรนต์ทำงานเป็นผู้จัดการควบคุมงานก่อสร้าง

เขามักต้องค้างคืนนอกบ้าน หรือกลับมาถึงบ้านดึกดื่น โดยอ้างว่าบริษัทของเขากำลังขาดผู้ควบคุมงานในหลายเมือง

ฉันเชื่อคำพูดของเขาเสมอ

สี่วันก่อนถึงกำหนดคลอด มีใครบางคนมาเคาะประตูบ้านของเรา

ฉันเปิดประตูออกไป และแทบทำแก้วน้ำในมือหล่นลงพื้น

“ไมลส์?”

เขาดูผอมลงกว่าที่ฉันจำได้ แต่รอยแผลเป็นเหนือคิ้วของเขายังคงเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีวันจำผิด

ไมลส์กับฉันเคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เราเคยแบ่งคุกกี้ที่แอบขโมยมาให้กันกิน และเคยสัญญาว่าจะกลับมาตามหากันให้เจอ หลังจากที่เขาถูกรับไปเป็นบุตรบุญธรรมตอนอายุ 14 ปี

จดหมายที่เขาเคยส่งมาเริ่มขาดหายไปในเวลาต่อมา และฉันก็ไม่เคยรู้เลยว่าเพราะอะไร

ฉันกำลังจะโผเข้าไปกอดเขาให้หายคิดถึง แต่แล้วก็สังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขาเสียก่อน

“ลีอาห์ ฉันมีบางอย่างที่อยากให้เธอดู” เขาพูด “สามีของเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาแสดงให้เธอเห็น”

ฉันผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“อะไรนะ?! นายหายตัวไปตั้งหลายปี แล้วจู่ ๆ ก็โผล่มาที่หน้าบ้านฉัน แถมยังมากล่าวหาสามีฉันอีกเหรอ?”

“ขอร้องล่ะ แค่ดูมันก่อนก็พอ”

นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะเปิดวิดีโอในโทรศัพท์มือถือ

ในวิดีโอ แกรนต์ยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้านหลังหนึ่ง โดยมีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมแขน เธอร้องเรียก “พ่อ!” ขณะที่เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างทะนุถนอม

เด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากบ้าน ตามมาด้วยผู้หญิงที่เดินเข้ามาจูบแกรนต์ที่ริมฝีปาก

เขาจูบตอบเธอ โดยยังสวมแหวนแต่งงานวงเดียวกับที่ฉันเป็นคนเลือกให้เขาอยู่บนนิ้ว

“นี่ถ่ายเมื่อไหร่?” ฉันกระซิบถาม

“เมื่อสามวันก่อน” ไมลส์ตอบ “เธอชื่อรีเบคกา เด็กสองคนนั้นก็เป็นลูกของเธอ ลูกสาวอายุหกขวบกับลูกชายอายุเก้าขวบ”

ฉันปล่อยให้ไมลส์เข้ามาในบ้าน ขณะที่มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนต้องเกาะโต๊ะในครัวไว้แน่น

เขาเล่าว่า หลังจากถูกรับไปเป็นบุตรบุญธรรม เขาก็ได้ย้ายไปอยู่บ้านข้าง ๆ แกรนต์ ซึ่งในความเป็นจริง พ่อแม่บุญธรรมของแกรนต์ยังมีชีวิตอยู่ทั้งคู่ ทั้งที่แกรนต์เคยบอกฉันว่าพวกเขาเสียชีวิตไปแล้ว

ไมลส์ได้รู้ความจริงผ่านฮันนาห์ น้องสาวบุญธรรมของเขา ซึ่งทำงานร่วมกับรีเบคกา และบังเอิญเห็นรูปถ่ายของแกรนต์เข้า

เมื่อไมลส์ลองค้นหาชื่อของแกรนต์บนอินเทอร์เน็ต เขาก็พบโพสต์ประกาศข่าวการตั้งครรภ์ของฉันที่เพิ่งเผยแพร่ไปไม่นาน และนั่นทำให้เขารู้ว่าแกรนต์กำลังใช้ชีวิตสองครอบครัว

รีเบคกาเป็นคนถ่ายวิดีโอในบริเวณทางเข้าบ้านด้วยตัวเอง และเธอก็ยินยอมให้ไมลส์นำคลิปนั้นมาเปิดให้ฉันดู

ก่อนกลับ ไมลส์ให้เบอร์โทรศัพท์ของรีเบคกาแก่ฉัน

เย็นวันนั้น ฉันวางรูปถ่ายของรีเบคกากับเด็ก ๆ ไว้บนโต๊ะอาหาร

เมื่อแกรนต์กลับถึงบ้านตอนสองทุ่ม สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที

“รีเบคกาเป็นแค่อดีตภรรยาของผม” เขาโกหกในตอนแรก ก่อนจะยอมรับความจริงในที่สุดว่าเขากับเธอยังคงจดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

“คุณยืนต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเรา แล้วสัญญาว่าจะสร้างชีวิตคู่กับฉัน ทั้งที่คุณมีชีวิตแบบนั้นกับคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว” ฉันพูด ก่อนจะเดินเข้าไปขังตัวเองในห้องนอน

คืนนั้น ฉันโทรหารีเบคกา และเราก็เริ่มนำวันเวลาต่าง ๆ มาเปรียบเทียบกัน

ในช่วงสุดสัปดาห์ที่เขาอ้างว่าต้องไปเข้ารับการอบรมด้านความปลอดภัย แท้จริงแล้วเขาพาลูก ๆ ไปตั้งแคมป์ด้วยกัน

ส่วนคืนที่ฉันต้องไปตรวจครรภ์ฉุกเฉินเพียงลำพัง เขากลับกำลังช่วยลูกสาวฝึกซ้อมบทละครสำหรับการแสดงที่โรงเรียน

เช้าวันต่อมา ฉันกับรีเบคกาไปพบกันที่อพาร์ตเมนต์ของฮันนาห์ และเราก็ค่อย ๆ เปิดโปงความจริง ทั้งโทรศัพท์มือถือคนละเครื่อง บัญชีธนาคารที่แยกจากกัน และแผนการหลอกลวงที่ดำเนินมานานหลายปี

ทันใดนั้น แกรนต์ก็มาทุบประตูอพาร์ตเมนต์ของฮันนาห์อย่างแรง หลังจากตามรอยจนรู้ว่ารีเบคกาจอดรถอยู่ที่นั่น

เมื่อเขาบุกเข้ามาข้างในและวิงวอนให้พวกเราอย่าทำลายครอบครัวของเขา ฉันก็รู้สึกปวดเกร็งที่ท้องอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะเจ็บท้องคลอด

เราบังคับให้เขาออกไป และตลอดสองวันถัดมา ไมลส์กับฮันนาห์ก็ช่วยฉันย้ายไปอยู่ที่พักชั่วคราวซึ่งปลอดภัย พร้อมทั้งช่วยประสานงานให้ฉันได้ปรึกษาทนายความด้านกฎหมายครอบครัว

สามวันต่อมา ลูกสาวของฉัน จูน ลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัยและแข็งแรง โดยมีไมลส์กับฮันนาห์ยืนอยู่เคียงข้างฉันตลอดเวลา

ฉันปฏิเสธไม่ให้แกรนต์เข้ามาในห้องคลอด และยืนยันว่าการติดต่อสื่อสารทุกอย่างระหว่างเราจะต้องดำเนินการผ่านช่องทางกฎหมายเท่านั้น

หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ไมลส์แวะมาเยี่ยมพร้อมถุงข้าวของเครื่องใช้และอาหาร ขณะที่ฮันนาห์กำลังอุ่นซุปอยู่ในครัว ส่วนจูนนอนหลับอยู่ข้าง ๆ ฉัน

“เธอเคยพูดอยู่เสมอว่าอยากมีครอบครัวเป็นของตัวเอง” ไมลส์เอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางนั่งลงข้างฉัน

“ฉันเคยคิดว่าตัวเองรู้ดีว่าครอบครัวแบบนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง” ฉันตอบ

ขณะที่มองรูปถ่ายของจูนซึ่งตั้งอยู่บนขอบหน้าต่าง จู่ ๆ ความทรงจำบางอย่างก็เชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

“ไมลส์” ฉันเรียกเขาช้า ๆ “เมื่อกี้นายบอกว่าจดหมายของนายหยุดส่งมา เพราะครอบครัวนายย้ายบ้าน แล้วนายก็ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”

เขาชะงักไป สีหน้าแสดงความอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด

“นั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมดหรอก ลีอาห์ ตอนฉันอายุ 17 ปี ฉันเคยกลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อตามหาเธอจริง ๆ”

ฉันแทบหยุดหายใจ “นายเคยกลับไปตามหาฉันด้วยเหรอ? ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลย?”

“ผู้อำนวยการบอกฉันว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย้ายไปอยู่อีกฟากหนึ่งของประเทศ และไม่ต้องการให้ใครตามหาอีก” ไมลส์สารภาพพลางก้มมองมือตัวเอง “ฉันเสียใจมากจนสุดท้ายก็เลิกส่งจดหมายไป”

ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความตกตะลึง “ฉันยังอยู่ในเมืองนี้มาตลอดนะ ไมลส์ ฉันทำงานอยู่ที่ร้านเบเกอรี่จนถึงอายุ 21 ปี ฉันไม่เคยย้ายไปไหนเลย”

ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมทั่วห้อง ก่อนที่ไมลส์จะเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับเพิ่งปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้

“แกรนต์” ไมลส์พึมพำ

หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบกระแทกออกมาจากอก

“ตอนนั้นแกรนต์เคยเป็นอาสาสมัครเข้าร่วมประชุมคณะกรรมการของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า” ฉันพูดออกมาอย่างช้า ๆ ขณะที่ความจริงอันเย็นเยียบค่อย ๆ ถาโถมเข้ามา “เขารู้จักผู้อำนวยการ เขารู้ว่าฉันโหยหาการมีครอบครัวมากแค่ไหน และเขาก็เป็นคนทำให้คนเพียงคนเดียวที่รู้จักฉันอย่างแท้จริงต้องหายไปจากชีวิตฉัน”

ไมลส์บีบมือฉันไว้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อเข้าใจทุกอย่าง และแววตามีความมุ่งมั่นอย่างเงียบงัน

“เขาต้องการตัดเธอออกจากคนอื่น ๆ” ไมลส์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เขาอยากเป็นโลกทั้งใบของเธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ตั้งคำถามกับโลกที่เขาสร้างขึ้นมา”

ฉันก้มลงมองลูกสาวที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะหันกลับไปมองไมลส์ เด็กชายคนเดียวกับที่ครั้งหนึ่งเคยแบ่งคุกกี้คริสต์มาสครึ่งหนึ่งของตัวเองให้ฉัน

แกรนต์ใช้เวลาหลายปีวางแผนสร้างคำโกหกอย่างรอบคอบ เพื่อหลอกล่อฉันให้ติดกับ โดยไม่เคยคาดคิดเลยว่า ความจริงที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอด จะกลายเป็นสิ่งที่ช่วยปลดปล่อยฉันในท้ายที่สุด

“นายช่วยอุ้มเธอให้หน่อยได้ไหม ระหว่างที่ฉันกินข้าว?” ฉันถาม พร้อมรอยยิ้มจริงใจที่ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์

“ได้สิ” ไมลส์ตอบ ก่อนจะอุ้มจูนขึ้นมาโยกตัวกล่อมอย่างแผ่วเบา ขณะที่ฮันนาห์นำซุปร้อน ๆ มาวางตรงหน้าฉัน

แกรนต์ต้องเผชิญกับผลทางกฎหมายจากการจดทะเบียนสมรสซ้อนและการฉ้อโกง ชีวิตสองด้านที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างแยบยลพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ฉันไม่รู้ว่ารายละเอียดทั้งหมดของอนาคตจะเป็นอย่างไร หรือการต่อสู้ทางกฎหมายที่กำลังจะเกิดขึ้นจะจบลงแบบไหน แต่เมื่อฉันมองไปรอบ ๆ ห้องที่มีแสงแดดส่องเข้ามาอย่างอบอุ่น มองไมลส์ ฮันนาห์ และลูกสาวตัวน้อยของฉัน ฉันก็เข้าใจอย่างชัดเจนว่า ในที่สุดฉันก็ได้พบครอบครัวที่เคยอธิษฐานขอมาตลอดทุกเทศกาลคริสต์มาสแล้ว

Like this post? Please share to your friends: