ภายในหอประชุมของโรงเรียน ลิลี่กำลังนั่งใช้จักรเย็บผ้าเก่าเครื่องหนึ่ง ซึ่งเจคอบเคยบริจาคให้โรงเรียน และเป็นเครื่องที่เคยเป็นของแม่ผู้ล่วงลับของเธอ เธอกำลังเย็บเสื้อกั๊กสีน้ำเงินสำหรับใช้เป็นเครื่องแต่งกายบนเวที โดยมีจุดเด่นเป็นกระดุมสามเม็ดที่ไม่เหมือนกัน และกระเป๋าที่เย็บไว้ในตำแหน่งไม่สมมาตร เมื่อเจคอบตรวจดูผลงานของลูกสาว เขาก็ตกลงอนุญาตให้ลิลี่ทำงานในทีมสร้างฉากละครต่อไป โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องมีผู้ดูแลที่ได้รับมอบหมายคอยกำกับอย่างชัดเจน ขณะเดียวกัน อีธานก็กล่าวขอโทษที่ปกปิดเรื่องตารางเวลาและแผนการต่าง ๆ เอาไว้เป็นความลับ
เมื่อกลับถึงบ้าน อีธานยังคงทำสิ่งที่เขาคุ้นเคยในเช้าวันอาทิตย์ นั่นคือการทำแพนเค้ก โดยใช้ตะหลิวไม้เก่าที่มีรอยบิ่น ซึ่งเคยเป็นของพ่อผู้ล่วงลับของเขา ตะหลิวด้ามนี้ใช้สำหรับพลิกแพนเค้กในกระทะ เป็นวิธีทำอาหารแบบเดียวกับที่พ่อของเขาเคยทำเป็นประจำก่อนจะเสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน
หลังจากค่ำคืนเปิดการแสดงละครของโรงเรียนสิ้นสุดลง ลิลี่ก็มอบผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินที่เธอเย็บด้วยมือให้กับอีธาน ด้านหน้าของผ้ากันเปื้อนปักชื่อของเขาเอาไว้ และยังมีกระเป๋าเอียง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว อีธานสวมผ้ากันเปื้อนผืนนั้นในเช้าวันอาทิตย์ ขณะเตรียมแพนเค้กให้ครอบครัวและแขกที่มาเยือน โดยใช้ตะหลิวไม้เก่าที่มีรอยบิ่นอันคุ้นเคยพลิกแพนเค้กในกระทะเช่นเคย
มื้ออาหารเช้าที่ทุกคนนั่งล้อมวงรับประทานร่วมกันทั้งสี่คนจบลงด้วยภาพเรียบง่ายแสนอบอุ่น เมื่อผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินถูกนำไปเก็บไว้ในครัวข้าง ๆ ตะหลิวไม้เก่าด้ามนั้น เพื่อรอวันที่จะถูกหยิบออกมาใช้อีกครั้งในอนาคต