เมื่อสามีของฉันอุ้มลูกน้อยของเราขึ้นต่อหน้าผู้โดยสารเต็มลำเครื่องบิน เขาก็ประกาศว่า “มีผู้หญิงคนหนึ่งที่พิเศษมาก ซึ่งถ้าไม่มีเธอ ผมคงผ่านช่วงเก้าเดือนที่ผ่านมาไปไม่ได้” ตอนนั้นฉันน้ำตาคลอเบ้าไปแล้ว แต่แล้วเขากลับเอ่ยชื่อผู้หญิงอีกคนออกมา ฉันคิดว่าความอับอายคงจบลงแค่นั้น จนกระทั่งเธอเดินตรงมาที่นั่งของฉัน
ตอนที่ฉันแต่งงานกับแดเนียล ฉันรู้ดีว่างานของเขาหนักหนาสาหัสแค่ไหน
มันหมายถึงการพลาดวันเกิด การกินมื้อค่ำเพียงลำพัง และค่ำคืนที่ฉันต้องนั่งรอสายโทรศัพท์จากเขา ซึ่งโทรมาจากเมืองอื่น
แต่ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าการมีลูกกับนักบินจะเป็นอย่างไร
แดเนียลอายุ 35 ปี ส่วนโซเฟีย ลูกสาวของเรา อายุได้เก้าเดือน
ฉันรักพวกเขาทั้งสองคนมาก
แต่ในแต่ละวัน การรักคนสองคนนี้กลับให้ความรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังทำงานสองอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในช่วงสามเดือนแรก โซเฟียร้องไห้ติดต่อกันเป็นเวลาหลายชั่วโมง
ฉันเดินวนไปมาในห้องนั่งเล่นตอนตีสอง พร้อมฮัมเพลงเบา ๆ ทั้งที่จำเนื้อเพลงไม่ได้แล้ว
ฉันเรียนรู้ที่จะกินข้าวด้วยมือข้างเดียว อาบน้ำให้เสร็จภายในห้านาที และนอนหลับทุกครั้งที่ลูกเปิดโอกาสให้
ปกติแดเนียลจะโทรมาจากห้องพักในโรงแรม เขามักถามว่า
“สาวน้อยคนโปรดของผมเป็นยังไงบ้าง?”
“คนไหนล่ะ?”
เขาหัวเราะ “ก็ทั้งสองคนนั่นแหละ”
ฉันเล่าให้เขาฟังเรื่องที่ลูกกินนมยาก หรือเรื่องที่พาไปหาหมอ
บางครั้งเขาก็ตั้งใจฟัง
แต่บางครั้งเขาก็ถอนหายใจ แล้วเตือนฉันว่าเขาต้องขึ้นบินแต่เช้า
“ผมอยากอยู่ช่วยคุณจัง” เขาพูด
ฉันก็อยากให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน
ก่อนที่โซเฟียจะเกิด ฉันทำงานด้านการตลาด
แดเนียลเสนอให้ฉันพักงานต่ออีกระยะหนึ่งหลังหมดช่วงลาคลอด
เขาบอกว่าเราสามารถใช้เงินเดือนของเขาเลี้ยงครอบครัวได้ และโซเฟียก็ควรมีแม่อยู่บ้านคอยดูแล
ฉันตกลง เพราะคิดว่าเราสองคนตัดสินใจเรื่องนี้ร่วมกัน
แต่หลังจากนั้น เขาก็เริ่มรับงานบินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขาบอกว่าเงินที่ได้เพิ่มมาจะช่วยให้เราเก็บออมได้มากขึ้น
เมื่อฉันถามว่าเขาพอจะปฏิเสธงานที่ต้องค้างคืนสักครั้งได้ไหม เขากลับทำหน้าเหมือนถูกฉันทำร้ายจิตใจ
“ผมทำทั้งหมดนี้เพื่อครอบครัวเรานะ แคลร์”
ฉันเชื่อเขา
ฉันคอยบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเมื่อลูกโตขึ้น
เย็นวันหนึ่ง หลังจากที่เขาไม่อยู่บ้านมาสี่วัน ฉันโทรหาเขาขณะที่โซเฟียกำลังร้องไห้อยู่ในเปล
“พรุ่งนี้คุณกลับบ้านได้ไหม แทนที่จะเป็นวันอาทิตย์?” ฉันถาม “อาทิตย์นี้ฉันแทบไม่ได้นอนเลย”
“ผมทิ้งลูกเรือไว้กลางทางไม่ได้”
“ฉันรู้ แค่ลองถามดูเท่านั้นเอง”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ทุกครั้งที่ผมโทรมา ก็มีแต่ปัญหาใหม่ ๆ ให้ฟังตลอดเลยนะ”
ฉันรีบขอโทษ
คืนนั้นฉันใช้เวลาที่เหลือไปกับการตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมฉันถึงรับมือกับทุกอย่างได้ไม่ดีเหมือนแม่คนอื่น ๆ ที่ดูเหมือนจะทำได้อย่างง่ายดาย
ไม่กี่วันต่อมา แดเนียลกลับบ้านมาพร้อมข่าวดีที่ทำให้เขาตื่นเต้นมาก
“ผมจัดเรื่องพิเศษไว้ให้แล้วนะ” เขาพูด พลางอุ้มโซเฟียขึ้นเหนือศีรษะจนเธอส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก
“อะไรเหรอ?”
“อีกไม่กี่สัปดาห์ คุณกับลูกจะได้ขึ้นเครื่องบินเที่ยวหนึ่งของผมด้วย เป็นเที่ยวบินแรกของลูก และพ่อจะเป็นกัปตันเอง!”
ฉันถึงกับร้องไห้ออกมาจริง ๆ
มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเปิดโอกาสให้ฉันได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอีกด้านที่คอยพรากเขาไปจากพวกเราเสมอ
ตลอดสองสัปดาห์ถัดมา ฉันวางแผนทุกอย่างอย่างละเอียด
ฉันซื้อชุดเล็ก ๆ ลายเครื่องบินให้โซเฟีย เตรียมผ้าอ้อมสำรอง และฝึกพับรถเข็นเด็กให้คล่อง
แดเนียลหัวเราะเมื่อเห็นรายการสิ่งของที่ฉันจดไว้
“ผ่อนคลายหน่อยสิ ผมทำแบบนี้มาเป็นพันครั้งแล้ว”
“แต่คุณไม่เคยทำแบบนี้กับลูกสาวของเรานี่”
เขาจูบหน้าผากฉัน “คุณพูดถูก ทุกอย่างจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบแน่นอน”
เช้าวันเดินทาง เขาออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อไปเตรียมตัวทำงาน
ฉันไปพบเขาที่สนามบินพร้อมโซเฟีย และขนมสำหรับเด็กมากพอที่จะกินได้ทั้งสัปดาห์
ตอนที่เราอยู่บริเวณประตูขึ้นเครื่อง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหญิงผมสีเข้มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเรา
“เธอคือโซเฟียใช่ไหม!” เธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมก้มลงมองรถเข็นเด็ก
ฉันยิ้มตอบ “ลูกสาวฉันโด่งดังขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
“คุณพ่อของเธอพูดถึงเธอตลอดเลยค่ะ”
เธอแนะนำตัวว่าชื่อมาเรีย และเสนอตัวช่วยถือกระเป๋าให้เรา
เมื่อฉันกล่าวขอบคุณ เธอก็พูดว่า “แดเนียลบอกฉันว่าคุณคงพยายามแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอยู่ตลอด”
คำพูดนั้นตรงกับความจริงเสียจนฉันอดหัวเราะไม่ได้
มาเรียเป็นคนใจดีและสวยมาก แต่ฉันไม่ได้รู้สึกติดใจอะไร
ฉันแค่โล่งใจที่มีใครสักคนดูเหมือนจะดีใจที่ได้พบพวกเรา
เราได้ขึ้นเครื่องก่อนผู้โดยสารคนอื่น ๆ
แดเนียลเดินออกมาจากห้องนักบินเพื่อกอดฉัน แล้วจูบแก้มโซเฟียซ้ำไปซ้ำมาจนเธอหัวเราะคิกคัก
มาเรียยืนอยู่ใกล้บริเวณครัวบนเครื่อง คอยมองเขา ก่อนจะแซวว่า
“วันนี้กัปตันมีภารกิจต้องดูแลเยอะเลยนะคะ”
แดเนียลยิ้มกว้าง “ก็ผู้โดยสารคนโปรดของผมสองคนนี่นา”
เขาส่งสายตาให้มาเรียแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องนักบิน
ฉันสังเกตเห็นเรื่องนั้นเพียงเพราะจู่ ๆ เธอก็หันไปจัดถ้วยอย่างขะมักเขม้น
แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมันมากนัก
ขณะที่เครื่องบินยังจอดอยู่ที่ประตูขึ้นเครื่อง แดเนียลเดินกลับมาและขออุ้มโซเฟียไปสักครู่
“ขอแค่แป๊บเดียวนะ”
เขาอุ้มลูกเดินไปด้านหน้า แล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมา
ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่าย
“ท่านผู้โดยสารทุกท่านครับ นี่คือกัปตันของท่าน วันนี้เรามีผู้โดยสารคนพิเศษอยู่บนเครื่องด้วยครับ โซเฟีย ลูกสาวของผม กำลังจะเดินทางด้วยเครื่องบินเป็นครั้งแรกกับคุณพ่อของเธอ!”
ผู้โดยสารต่างพากันปรบมือ
โซเฟียเอื้อมมือไปคว้าไมโครโฟน ทำให้ทุกคนหัวเราะกันอย่างเอ็นดู
ดวงตาของฉันเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา
แต่แล้วแดเนียลก็พูดต่อ
“เก้าเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย การได้เป็นพ่อคนไปพร้อม ๆ กับการทำงานตามตารางบินที่แน่นขนัด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ”
ฉันยิ้มกว้างจนแก้มแทบปวด
“ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผ่านช่วงเวลานี้มาได้อย่างไร ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนพิเศษคนหนึ่ง”
ฉันมีความสุขมากที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น แต่แล้วเขาก็กล่าวต่อว่า
“และผู้หญิงคนนั้นก็คือมาเรีย พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่แสนวิเศษของเราครับ!”
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องโดยสารอีกครั้ง
มาเรียก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
แดเนียลกล่าวขอบคุณเธอที่คอยรับฟังเรื่องที่เขาบ่น อดทนกับเช้าวันที่ยากลำบาก และช่วยให้เขาผ่านปีที่แสนเหน็ดเหนื่อยมาได้
เธอส่งจูบให้เขาอย่างหยอกเย้า
ฉันค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง
แดเนียลไม่ได้พูดถึงฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เขาอุ้มโซเฟียกลับมาส่งให้ฉัน แล้วโน้มตัวลงมากระซิบใกล้ ๆ
“เจ๋งใช่ไหมล่ะ?”
ฉันตอบอะไรไม่ออก
เขาจูบหน้าผากลูกสาว ก่อนจะรีบกลับเข้าไปในห้องนักบิน
ฉันพยายามบอกตัวเองอยู่หลายนาทีว่าฉันอาจคิดมากเกินไป
มาเรียเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา
บางทีพวกเขาอาจเคยบินในเส้นทางที่ยากลำบากด้วยกัน
บางทีการกล่าวขอบคุณเธอต่อหน้าทุกคนก็อาจไม่มีอะไรแอบแฝงจริง ๆ
แต่เขาเพิ่งเล่าเรื่องเก้าเดือนแรกของชีวิตลูกสาวเรา ราวกับว่าผู้หญิงอีกคนเป็นคนช่วยให้เขาผ่านมันมาได้
ทั้งที่คนที่ต้องอดนอนอยู่กับโซเฟียทุกคืนก็คือฉัน
ขณะที่ลูกเรือกำลังเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้าย มาเรียก็เดินเข้ามาพร้อมถุงของขวัญใบเล็ก
“สวัสดีอีกครั้งค่ะ” เธอพูด “ฉันอยากเอาสิ่งนี้มาให้คุณก่อนที่ทุกอย่างจะยุ่งไปกว่านี้”
ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเงินเส้นเล็กสลักชื่อโซเฟียไว้ ใต้สร้อยมีการ์ดใบหนึ่งพับอยู่
“น่ารักมากเลยค่ะ”
มาเรียขยับตัวอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันไม่แน่ใจว่าคุณรู้สึกอย่างไรกับเรื่องทั้งหมด แต่แดเนียลบอกว่าคุณเข้าใจและยอมรับได้อย่างเต็มที่”
ฉันเงยหน้าขึ้น “ยอมรับเรื่องอะไรคะ?”
รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางลง
เธอมองไปทางห้องนักบิน ก่อนจะหันมามองผู้โดยสารที่นั่งอยู่รอบ ๆ
“เรื่องที่ฉันกับเขาสนิทกันมากขึ้นน่ะค่ะ ฉันรู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณ”
“พวกคุณเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ทำไมฉันต้องไม่พอใจด้วยล่ะคะ?”
ใบหน้าของมาเรียเริ่มแดงระเรื่อ
“อ้าว ฉันนึกว่าเขาอธิบายให้คุณฟังแล้วเสียอีก”
ก่อนที่ฉันจะทันได้ถามอะไรต่อ เธอก็ถูกเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเรียกให้ไปช่วยตรวจสอบความปลอดภัยขั้นสุดท้าย
มาเรียลุกขึ้นยืน “บางทีเราน่าจะคุยกันหลังเครื่องลงนะคะ”
เธอเดินจากไป โดยทิ้งถุงของขวัญไว้บนตักฉัน
ฉันค่อย ๆ คลี่การ์ดออกอ่าน
“ขอบคุณที่คุณเข้าใจทุกอย่าง ฉันหวังว่าเราจะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับทุกคน โดยเฉพาะโซเฟีย”
ท้องของฉันบิดเกร็งขึ้นมาทันที
ประสบการณ์อะไร?
ฉันมองไปทางมาเรียอีกครั้ง แต่เธอกำลังสาธิตวิธีคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยรอยยิ้มที่ฝึกมาอย่างดี
แดเนียลอยู่ในห้องนักบินแล้ว ฉันไม่สามารถเข้าไปถามเอาความจริงจากใครสักคนได้ในช่วงเครื่องกำลังจะทะยานขึ้น
หลังจากเครื่องบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว ฉันก็หยิบการ์ดขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ตอนที่มาเรียเข็นรถเข็นเครื่องดื่มเดินผ่าน ฉันจึงถามเสียงเบาว่า “แดเนียลบอกคุณว่าฉันเข้าใจเรื่องอะไรเหรอคะ?”
รอยยิ้มของเธอหายไปทันที
“แคลร์ ฉันคิดจริง ๆ นะว่าคุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”
“รู้อะไรคะ?”
เธอมองโซเฟียที่กำลังซุกตัวหลับอยู่ในอ้อมแขนของฉัน
“เรื่องที่ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแดเนียลเปลี่ยนไปแล้ว”
ฉันจ้องหน้าเธอ “ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปทั้งนั้น”
มาเรียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เขาบอกฉันว่าคุณสองคนไม่ได้เป็นสามีภรรยากันในฐานะคนรักมาหลายเดือนแล้ว”
“เราแต่งงานกันนะคะ เรายังอยู่บ้านเดียวกัน”
“ฉันรู้ว่าพวกคุณแต่งงานกัน”
“เรายังนอนห้องเดียวกันด้วยซ้ำ มาเรีย”
เธอกำมือจับด้ามรถเข็นแน่นขึ้น “เขาบอกว่าพวกคุณแค่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเพราะโซเฟียเท่านั้น”
ฉันรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ
“คุณกำลังจะบอกว่าแดเนียลไปบอกคนอื่นว่าเราแยกทางกันแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
มาเรียพยักหน้า
“ลูกเรือส่วนใหญ่เชื่อแบบนั้นค่ะ” เธอกระซิบ
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องโกหกเรื่องที่เห็นได้ชัดขนาดนี้
แล้วภาพรอยยิ้มเกร็ง ๆ ของเธอ ภาพตอนที่เธอส่งจูบให้เขา และการ์ดใบนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว
“คุณกับแดเนียลคบกันอยู่ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
คำตอบนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“นานแค่ไหนแล้ว?”
“เกือบหกเดือนค่ะ”
ตอนที่เรื่องนี้เริ่มต้น โซเฟียเพิ่งอายุได้สามเดือนเท่านั้น
ชั่วขณะหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
มาเรียเข็นรถเข็นไปจอดด้านข้าง แล้วนั่งลงบนที่นั่งว่างข้างฉัน
“เขาบอกว่าคุณสองคนตกลงกันแล้วว่าจะเปิดโอกาสให้ต่างฝ่ายต่างคบหาคนอื่นได้” เธอกระซิบ “เขาสัญญาว่าพวกคุณคุยกันเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว”
“เราไม่เคยคุยเรื่องนี้กันเลยสักครั้ง”
ตอนนี้เธอดูหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว
“เขาเล่าให้ฉันฟังว่าคุณมีภาวะซึมเศร้าหลังคลอด เขาบอกว่าการพูดคุยเรื่องชีวิตแต่งงานจะทำให้คุณอารมณ์เสีย และบางครั้งหลังจากนั้นคุณก็จะปฏิเสธว่าเรื่องพวกนั้นเคยเกิดขึ้น”

มือของฉันเริ่มสั่น
ฉันเคยร้องไห้ในคืนที่โซเฟียไม่ยอมนอน
ฉันเคยขอให้แดเนียลช่วยดูแลลูกให้มากกว่านี้
แต่เขากลับนำช่วงเวลาเหล่านั้นไปแต่งเป็นเรื่องราวที่ทำให้ฉันดูเหมือนคนที่มีสภาพจิตใจไม่มั่นคง
“แสดงอะไรสักอย่างที่พิสูจน์เรื่องนี้ให้ฉันดูหน่อยค่ะ” ฉันพูด
มาเรียปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอ
ในนั้นมีรูปถ่ายของทั้งคู่ขณะออกไปกินมื้อค่ำด้วยกัน มีรูปที่เขาโอบแขนรอบตัวเธอในโรงแรม และรูปที่ใบหน้าของเขาแนบชิดกับใบหน้าของเธอ
ในรูปหนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินตัวที่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด
เธอเปิดบทสนทนาที่คุยกันเมื่อเดือนก่อน
“แคลร์ไม่ต้องการผมอีกแล้ว ผมคิดว่าเธอคงโล่งใจด้วยซ้ำเวลาที่ผมไม่อยู่บ้าน”
ฉันจำสัปดาห์นั้นได้ดี โซเฟียติดเชื้อในหู และฉันอ้อนวอนให้แดเนียลกลับบ้านเร็วกว่ากำหนดสักหนึ่งวัน
อีกข้อความหนึ่งเขียนว่า
“คุณเป็นคนเดียวที่เข้าใจว่าปีนี้มันหนักหนาสาหัสแค่ไหน”
“พวกคุณคงอยู่ด้วยกันในคืนที่เขาบอกว่าโทรหาไม่ได้เพราะต้องนอนพักผ่อนใช่ไหมคะ?” ฉันถาม
มาเรียไม่ได้ตอบ
แต่เธอไม่จำเป็นต้องตอบแล้ว
ฉันขอให้เธอส่งข้อความเหล่านั้นมาให้ฉัน
เธอตกลง จากนั้นฉันก็มองโซเฟียที่กำลังหลับอยู่แนบอก
“คุณรู้ไหมว่าเขาบอกฉันว่าเราไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยงเด็ก?” ฉันถาม “เขาบอกว่าฉันต้องรับผิดชอบทุกอย่างเอง เพราะเขาทำงานหนักมาก”
มาเรียส่ายหน้า “เขาบอกฉันว่าแม่ของคุณมาช่วยดูแลลูกเกือบทุกวัน”
“แม่ฉันอยู่ห่างจากที่นี่ตั้งสี่ชั่วโมง”
“ฉันไม่รู้เลยว่าเขาโกหก ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่เอาการ์ดใบนั้นมาให้คุณหรอกค่ะ”
ฉันเชื่อว่าเธออาจไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่สามารถมองหน้าเธอได้
“ขอร้องล่ะค่ะ ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวจนกว่าเครื่องจะลงนะคะ”
เธอพยักหน้า แล้วกลับไปทำงานต่อ
ชั่วโมงถัดมาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นช่วง ๆ
ฉันป้อนนมให้โซเฟีย เปลี่ยนผ้าอ้อม และเอาแต่จ้องโทรศัพท์มือถือ
มาเรียยังคงส่งภาพหน้าจอข้อความมาให้ฉันอย่างต่อเนื่อง
ภาพหนึ่งแสดงให้เห็นว่าแดเนียลสัญญากับมาเรียว่า หลังจากวันเกิดครบหนึ่งขวบของโซเฟีย พวกเขาจะได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเสียที
อีกข้อความหนึ่งพูดถึงอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนใกล้ฐานปฏิบัติการของสายการบินที่เขาทำงานอยู่
มาเรียเคยถามเขาด้วยว่า ฉันจะยอมรับการเลี้ยงดูลูกร่วมกันหรือไม่
แดเนียลตอบว่า “แคลร์ไม่มีปัญหาเรื่องนี้หรอก เชื่อผมสิ”
เขาไม่ได้แค่ปกปิดเรื่องชู้สาวเท่านั้น
แต่เขายังวางแผนอนาคตของลูกสาวเรา โดยไม่คิดจะบอกแม่ของเธอเลยสักคำ
เมื่อเครื่องบินลงจอด ฉันโทรหาเจนน่า พี่สาวของฉัน
“มารับพวกเราได้ไหม?”
“แล้วแดเนียลล่ะ?”
“ฉันไปไหนกับเขาไม่ได้อีกแล้ว”
เธอได้ยินเสียงฉันสั่นเครือ จึงตอบทันทีว่าจะรีบมา
หลังจากผู้โดยสารลงจากเครื่องจนหมด แดเนียลก็เดินออกมาจากห้องนักบินพร้อมรอยยิ้ม
“นักเดินทางตัวน้อยของเราเป็นยังไงบ้าง?”
เขายื่นมือมาขออุ้มโซเฟีย แต่ฉันกลับถอยหนี
สายตาของเขาเหลือบไปทางมาเรีย ซึ่งยืนอยู่ใกล้บริเวณครัวบนเครื่อง
“เกิดอะไรขึ้น?”
มาเรียเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ทำไมคุณถึงบอกฉันว่าชีวิตแต่งงานของคุณจบลงแล้ว?”
แดเนียลหยุดยิ้มทันที
“เราไปคุยเรื่องนี้กันที่อื่นได้ไหม?”
“ตอบเธอสิ” ฉันพูด
“แคลร์ ไม่ว่าเธอจะเล่าอะไรให้คุณฟัง เรื่องนี้มันซับซ้อนนะ”
มาเรียยกโทรศัพท์ขึ้น “เมื่อคืนคุณยังบอกฉันอยู่เลยว่าคุณรักฉัน”
แดเนียลยกมือขึ้นลูบหน้า
“ผมทำผิดไปแล้ว”
“หกเดือนเลยเหรอ?” ฉันถาม
“หลังจากโซเฟียเกิด ผมรู้สึกเหมือนไม่มีใครมองเห็นผมอีกเลย ทุกอย่างมีแต่เรื่องลูก ผมกลับบ้านมาอย่างเหนื่อยล้า แต่คุณก็ดูเหมือนไม่เคยดีใจที่เห็นผมเลย”
“ฉันเหนื่อยเพราะต้องดูแลลูกสาวของเรา”
“ผมรู้ว่าคุณทำงานหนักมาก”
“คุณรู้ดีอยู่แล้ว แต่คุณก็ยังไปบอกผู้หญิงอีกคนว่าฉันมีสภาพจิตใจไม่ปกติอย่างนั้นเหรอ?”
เขาไม่ตอบอะไร
ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด
“คุณจำได้ไหม ตอนที่โซเฟียมีไข้สูงจนน่ากลัว คุณบอกว่าคุณเหนื่อยเกินกว่าจะคุยโทรศัพท์กับฉันต่อ”
แดเนียลหันไปมองมาเรีย
เธอก้มหน้ามองพื้น
ฉันรู้สึกได้ว่าคำตอบที่แท้จริงกำลังฝังแน่นอยู่ในอก
“ตอนนั้นฉันพาลูกของเราไปห้องฉุกเฉิน แต่คุณกลับอยู่กับเธอ”
“ผมขอโทษ”
“สิ่งที่ไม่ยุติธรรมที่สุดก็คือ คุณสามารถเดินหนีไปได้ทุกครั้งที่อะไร ๆ มันยากลำบาก แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้เลย”
เขายื่นมือมาจับมือฉัน
“ผมรักคุณนะ เราไปคุยกันที่โรงแรมเถอะ”
ฉันดึงมือกลับแล้วเดินหนี “ไม่”
เจนน่าส่งข้อความมาบอกว่าเธอมาถึงแล้ว
ฉันรู้สึกขอบคุณเหลือเกินที่เธออาศัยอยู่ในเมืองนี้
เมื่อไปถึงบ้านของเธอ ในที่สุดฉันก็ปล่อยโฮออกมา
เธอรับโซเฟียไปอุ้ม ชงชาให้ฉัน แล้วนั่งฟังทุกอย่างที่ฉันเล่า
เย็นวันนั้นแดเนียลโทรหาฉันถึง 14 ครั้ง
ตอนเที่ยงคืน เขาส่งข้อความมาว่า ขอร้องอย่าเพิ่งบอกพ่อแม่ของผมจนกว่าเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย
เช้าวันต่อมา แม่ของเขาโทรมาหาฉัน
“แดเนียลบอกว่าเธอเข้าใจคำกล่าวขอบคุณของเขาผิดไป” เธอเริ่มพูด
“เขาเล่าให้คุณฟังไหมคะว่าเขานอกใจฉันมาหกเดือนแล้ว?”
ปลายสายเงียบไป
จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ “ผู้ชายบางครั้งก็ทำเรื่องโง่ ๆ เวลารู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง เธอมัวแต่สนใจโซเฟียมากเกินไป”
“ลูกเพิ่งอายุเก้าเดือนเองนะคะ”
“ชีวิตแต่งงานต้องอาศัยความพยายามจากคนทั้งสองฝ่าย”
“การมีชู้ก็เหมือนกันค่ะ”
พ่อของเขาตะโกนอะไรบางอย่างใส่ฉัน กล่าวหาว่าฉันกำลังทำลายครอบครัว
ฉันวางสายไป
บ่ายวันนั้น มาเรียส่งข้อความมาหาฉัน
เธอบอกว่าเธอยุติความสัมพันธ์กับแดเนียลแล้ว หลังจากที่เขาขอให้เธอบอกฉันว่าพวกเขาแค่หยอกล้อกันเท่านั้น
ฉันติดต่อทนายความ
ฉันต้องการทำความเข้าใจสิทธิของตัวเอง ปกป้องเงินเก็บของเรา และรับประกันว่าการดูแลโซเฟียจะไม่ถูกกำหนดด้วยคำสัญญาที่แดเนียลเคยให้ไว้กับผู้หญิงคนอื่น
ฉันตรวจสอบบัญชีธนาคารของเราด้วย
ฉันโล่งใจมากที่พบว่าเงินของเรายังอยู่ครบ
สองวันต่อมา ฉันตกลงพบเขาที่บ้านของเจนน่า
เจนน่าพาโซเฟียขึ้นไปอยู่ชั้นบน
แดเนียลมาพร้อมช่อดอกไม้ และของเล่นรูปเครื่องบินที่โซเฟียทำตกไว้ที่สนามบิน
“ผมจบเรื่องกับมาเรียแล้ว” เขาพูด
“เธอบอกฉันว่าเธอเป็นคนจบเรื่องกับคุณ”
“เราควรไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านชีวิตคู่กันนะ”
“แปลว่าคุณจะไม่หาที่อยู่ใหม่แล้วใช่ไหม?”
“ผมแค่ลองดูตัวเลือกต่าง ๆ ไว้”
“คุณวางแผนจะมีห้องให้โซเฟียอยู่ด้วย คุณยังบอกมาเรียด้วยว่าฉันตกลงเรื่องการเลี้ยงดูลูกร่วมกันแล้ว”
“ผมกลัวว่าถ้าเราแยกทางกัน คุณจะไม่ยอมให้ผมเจอลูก”
“เราไม่เคยแยกทางกันเลยด้วยซ้ำ คุณไม่เคยถามฉันสักคำ”
“ผมรู้”
“ทำไมคุณถึงบอกมาเรียว่าฉันเป็นคนจิตใจไม่มั่นคง?”
“ผมแค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจว่าผมรู้สึกโดดเดี่ยวแค่ไหน”
“คุณเลยเอาคืนที่ฉันร้องขอความช่วยเหลือไปใช้เป็นหลักฐานว่าฉันมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?”
“ผมแค่อยากให้มีใครสักคนดีใจเวลาที่ผมเดินเข้าไปในห้อง”
“โซเฟียดีใจที่เห็นคุณนะ ฉันเองก็ดีใจเหมือนกัน จนกระทั่งฉันรู้ว่าคุณคาดหวังให้ฉันแสร้งทำเป็นไม่เหนื่อยล้า”
แดเนียลยกมือขึ้นปิดหน้า
“ฉันปรึกษาทนายความแล้ว” ฉันพูด
เขาเงยหน้าขึ้นทันที “คุณจะหย่ากับผมเหรอ?”
“ฉันกำลังตัดสินใจว่าอะไรคือสิ่งที่โซเฟียกับฉันต้องการ”
เขาขออุ้มลูกสาวสักครั้ง
ฉันจึงพาโซเฟียลงมาข้างล่าง
เธอส่งเสียงหัวเราะด้วยความดีใจเมื่อเห็นเขา ส่วนเขาก็ร้องไห้พลางซุกใบหน้าลงกับเส้นผมของลูก
ฉันไม่ได้ห้ามเขา เพราะอย่างไรเขาก็ยังเป็นพ่อของเธอ
ในช่วงหลายสัปดาห์ต่อมา เราจัดตารางการเยี่ยมลูกให้สอดคล้องกับเวลาบินของเขา
เขายังคงถามฉันซ้ำ ๆ ว่าเมื่อไหร่ฉันจะกลับบ้าน
แล้วบ่ายวันหนึ่ง เขาก็กล่าวหามาเรียว่าเป็นคนทำลายชีวิตแต่งงานของเรา เพราะเธอส่งข้อความเหล่านั้นมาให้ฉันดู
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่า สิ่งที่เขาสนใจยังคงเป็นการที่ตัวเองถูกเปิดโปง มากกว่าสิ่งที่เขาทำลงไป
สามสัปดาห์หลังจากเที่ยวบินนั้น ฉันยื่นเรื่องหย่า
ฉันกลับไปทำงานแบบพาร์ตไทม์ และจัดหาคนมาช่วยดูแลลูก
แดเนียลยังคงมีส่วนร่วมในชีวิตของโซเฟีย
เราพูดคุยกันเรื่องนัดหมายและเวลารับส่งลูก แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ว่าฉันควรให้อภัยเขาหรือไม่อีกเลย
สี่เดือนต่อมา เจนน่าทำให้เราประหลาดใจด้วยการซื้อตั๋วเครื่องบินสำหรับทริปพักผ่อนริมทะเลสั้น ๆ
เธอจะเดินทางไปกับเราเพื่อช่วยดูแลโซเฟียด้วย
เช้าวันเดินทาง ฉันค้นพบชุดลายเครื่องบินตัวเล็ก ๆ ที่เคยซื้อไว้สำหรับการเดินทางครั้งแรกของลูก
ตอนนี้มันคับจนแทบใส่ไม่ได้แล้ว
ตอนที่เราขึ้นเครื่อง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินคนหนึ่งยิ้มให้เรา
“นี่เป็นครั้งแรกที่หนูน้อยขึ้นเครื่องบินหรือเปล่าคะ?”
“ครั้งที่สองค่ะ” ฉันตอบ
โซเฟียหัวเราะพร้อมกับกำรอบนิ้วของฉันไว้
ไม่มีประกาศพิเศษผ่านไมโครโฟน
ไม่มีกัปตันผู้ภาคภูมิใจยืนรออยู่ด้านหน้าห้องโดยสาร
มีเพียงเจนน่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เรา และลูกสาวของฉันที่กำลังซบตัวอยู่แนบอก
เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉันก้มลงจูบหน้าผากโซเฟีย
เที่ยวบินแรกของลูกทำให้ฉันได้เห็นว่าชีวิตแต่งงานของฉันแตกสลายไปมากแค่ไหน
แต่ในเที่ยวบินที่สอง ฉันกลับรู้แล้วว่า ฉันยังคงเป็นคนที่สมบูรณ์ได้ โดยมีลูกน้อยและพี่สาวอยู่เคียงข้างฉันเสมอ