Η Άννα ξυπνούσε για πέντε ολόκληρα χρόνια κάθε πρωί με αφόρητους πόνους στην κοιλιά. Στην αρχή πίστευε ότι ήταν κάτι προσωρινό, αλλά με τον καιρό ο πόνος μετατράπηκε σε χρόνιο μαρτύριο. Ο σύζυγός της, γιατρός, κάθε φορά της έδινε κάποια χάπια λέγοντας: «Απλώς γαστρίτιδα είναι, μην υπερβάλλεις». Η Άννα τον εμπιστευόταν, όμως άρχισε να αισθάνεται ότι κάτι μέσα στην κοιλιά της κινούνταν, μετατοπιζόταν. Εκείνος χαρακτήριζε την αίσθηση «ψυχολογική ψευδαίσθηση» και απαγόρευε στη νεαρή γυναίκα να επισκεφθεί άλλο γιατρό.
Μια νύχτα, όταν ο πόνος της χτυπούσε σαν μαχαίρι, η Άννα δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Ζητώντας βοήθεια από τον άντρα της, εκείνος της έδωσε εκνευρισμένος τα χάπια και της είπε να κοιμηθεί. Την επόμενη μέρα, αφού έφυγε για τη δουλειά, η Άννα είδε στον καθρέφτη την κοιλιά της πρησμένη σαν έγκυος και με περίεργες κινήσεις κάτω από το δέρμα. Μια γειτόνισσα που άκουσε τους αναστεναγμούς της κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Στο νοσοκομείο, οι γιατροί εξετάζοντας την Άννα, τρόμαξαν: «Πώς καταφέρατε να ζήσετε έτσι μέχρι σήμερα;»
Η Άννα εισήχθη επειγόντως στο χειρουργείο και από την κοιλιά της αφαιρέθηκε ένας τεράστιος όγκος που συμπιέζοντας τα εσωτερικά της όργανα είχε μεγαλώσει για χρόνια λόγω της αμέλειας. Ο χειρουργός εξήγησε ότι υπήρχε εκεί όχι μήνες αλλά χρόνια και ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορούσε να τη σκοτώσει. Στη διαδικασία ανάρρωσης, μια ερώτηση άλλου γιατρού έριξε φως στην αλήθεια: «Ο σύζυγός σας γνώριζε αυτή τη διάγνωση;» Οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι ο άντρας γνώριζε όλα τα αποτελέσματα των αναλύσεων, αλλά επίτηδες καθοδήγησε τη γυναίκα του με λανθασμένα φάρμακα, λέγοντας της ότι ήταν απλώς γαστρίτιδα.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε γρήγορα· ο σύζυγος εδώ και καιρό διατηρούσε σχέση με άλλη γυναίκα και περίμενε σιωπηλά η ασθένεια της Άννας να καταλήξει φυσιολογικά σε θάνατο. Αντί να τη θεραπεύσει, παρακολουθούσε αμέτοχος την εξάντλησή της. Η Άννα είχε υποφέρει όχι μόνο σωματικά αλλά και από την προδοσία του πιο έμπιστου ανθρώπου της, ο οποίος επί πέντε χρόνια την οδήγησε αργά προς το θάνατο. Αυτή η φρικτή προδοσία ήταν ένα προσχεδιασμένο έγκλημα με ιατρική μάσκα.
Η Άννα κατάφερε θαυματουργικά να κρατηθεί στη ζωή, αλλά η πληγή στην καρδιά της ήταν βαθύτερη από οποιονδήποτε σωματικό πόνο. Μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, κατέθεσε μήνυση κατά του συζύγου της που σκόπιμα την είχε εγκαταλείψει στον θάνατο. Η πενταετής σιωπηλή κραυγή της βρήκε επιτέλους δικαίωση. Η Άννα δεν κουβαλούσε πλέον ούτε το σκοτεινό βάρος στην κοιλιά της ούτε εκείνον τον βάναυσο άντρα· κάθε στιγμή που πέρασε την αντιμετώπισε ως δεύτερη ευκαιρία και ξεκίνησε μια νέα ζωή.