Για τρία ολόκληρα χρόνια, ο βασιλιάς υπενθύμιζε συνεχώς στον γιο του το ίδιο πράγμα: «Είσαι ο μελλοντικός κυβερνήτης αυτού του βασιλείου. Ένας βασιλιάς πρέπει να έχει μια βασίλισσα στο πλευρό του. Πόσο ακόμα σκοπεύεις να αναβάλλεις τον γάμο σου;» Όμως, ο πρίγκιπας δεν άλλαζε γνώμη. «Αρνούμαι να παντρευτώ απλώς και μόνο επειδή το απαιτεί η παράδοση. Θα παντρευτώ μόνο όταν γνωρίσω μια γυναίκα που θα αγαπήσω αληθινά». Ο βασιλιάς δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να αναστενάζει. Πριγκίπισσες από γειτονικά βασίλεια παρουσιάζονταν στον γιο του, πλούσιες οικογένειες προσέφεραν τις κόρες τους και αμέτρητες όμορφες νεαρές γυναίκες ονειρεύονταν να γίνουν η μελλοντική βασίλισσα. Ωστόσο, ο πρίγκιπας τις απέρριπτε όλες. Τελικά, ανακοίνωσε ότι θα διοργάνωνε έναν ξεχωριστό διαγωνισμό για να βρει τη μέλλουσα σύζυγό του. Μία φορά τον χρόνο, οι πιο όμορφες και αξιόλογες νεαρές γυναίκες του βασιλείου προσκαλούνταν στο βασιλικό παλάτι. Κάθε υποψήφια έπρεπε να περάσει από μια αυστηρή διαδικασία επιλογής. Η μόρφωση, οι τρόποι συμπεριφοράς, η υγεία, η ανατροφή, η στάση του σώματος και οι γνώσεις τους σχετικά με το βασιλικό πρωτόκολλο εξετάζονταν προσεκτικά. Μερικές προετοιμάζονταν για μήνες, ελπίζοντας να κερδίσουν αυτή τη μοναδική ευκαιρία. Υπήρχε όμως ένα μέρος του διαγωνισμού που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει. Στο κέντρο της μεγαλοπρεπούς αίθουσας του θρόνου βρισκόταν ένα τεράστιο ξύλινο πλαίσιο σε σχήμα ανθρώπινης σιλουέτας. Κάθε υποψήφια έπρεπε να μπει μέσα σε αυτό και να παραμείνει ακίνητη για λίγα λεπτά. Κανείς δεν γνώριζε τι ακριβώς αναζητούσε ο πρίγκιπας. Παρατηρούσε προσεκτικά κάθε γυναίκα, παρέμενε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα και στη συνέχεια έδινε πάντα την ίδια εντολή: «Η επόμενη». Αυτό το παράξενο τελετουργικό συνεχιζόταν χρόνο με τον χρόνο. Εκατοντάδες γυναίκες πέρασαν μέσα από το πλαίσιο, αλλά καμία δεν κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον του πρίγκιπα. Σύντομα, οι άνθρωποι σε ολόκληρο το βασίλειο άρχισαν να κάνουν αστεία εις βάρος του. Κάποιοι πίστευαν ότι θα έμενε για πάντα ανύπαντρος.

Και τότε, στην τρίτη επέτειο του διαγωνισμού, πραγματοποιήθηκε μια ακόμη διαδικασία επιλογής. Το παλάτι ήταν γεμάτο με κομψά ντυμένες νεαρές γυναίκες, που φορούσαν ακριβά φορέματα και αστραφτερά κοσμήματα. Ψιθύριζαν μεταξύ τους, τακτοποιούσαν τα φορέματά τους και περίμεναν με ανυπομονησία τη σειρά τους. Ξαφνικά, οι τεράστιες πόρτες του παλατιού άνοιξαν. Μια νεαρή γυναίκα μπήκε στην αίθουσα φορώντας ένα απλό αλλά εξαιρετικά καλοραμμένο φόρεμα. Το όνομά της ήταν Ισαβέλλα και είχε πιο γεμάτη σιλουέτα από τις περισσότερες υπόλοιπες υποψήφιες. Τράβηξε αμέσως την προσοχή όλων, αλλά όχι με τον τρόπο που της άξιζε. Αρκετές γυναίκες αντάλλαξαν διασκεδασμένες ματιές. «Ήρθε πραγματικά για να διαγωνιστεί;» «Μα καλά, δεν γνωρίζει τι είδους γυναίκα αναζητά ο πρίγκιπας;» «Ίσως πιστεύει ότι έχει κάποια ελπίδα!» Ένα σιγανό γέλιο απλώθηκε σε ολόκληρη την αίθουσα. Ακόμη και μερικοί αυλικοί δυσκολεύονταν να κρύψουν τα χαμόγελά τους. Η Ισαβέλλα άκουσε κάθε λέξη. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να περπατά με το κεφάλι ψηλά, αρνούμενη να αφήσει τα σχόλιά τους να την επηρεάσουν. Όταν επιτέλους έφτασε η σειρά της, ο βασιλικός υπηρέτης την κοίταξε και δίστασε. «Δεσποινίς μου, ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε. Το πλαίσιο μπορεί να είναι πολύ στενό για εσάς». Πριν προλάβει η Ισαβέλλα να απαντήσει, ο πρίγκιπας σήκωσε το χέρι του. «Αφήστε την να δοκιμάσει». Η αίθουσα βυθίστηκε αμέσως στη σιωπή. Η Ισαβέλλα πλησίασε τη μυστηριώδη ξύλινη κατασκευή και μπήκε προσεκτικά μέσα. Όλοι περίμεναν. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα. Ύστερα πέρασαν μερικά ακόμη. Και ξαφνικά, ο πρίγκιπας σηκώθηκε από τον θρόνο του. Ήταν η πρώτη φορά μέσα σε τρία χρόνια που έκανε κάτι τέτοιο. Πλησίασε το πλαίσιο και στάθηκε ακριβώς μπροστά στην Ισαβέλλα. «Πώς σε λένε;» τη ρώτησε. «Ισαβέλλα, Υψηλότατε». Ο πρίγκιπας την κοίταξε προσεκτικά στο πρόσωπο και στη συνέχεια της έκανε ακόμη μία ερώτηση. «Πες μου, γιατί ήρθες εδώ, γνωρίζοντας ότι οι υπόλοιπες υποψήφιες μπορεί να σε κοροϊδέψουν;» Η Ισαβέλλα πήρε μια ήρεμη ανάσα. «Επειδή δεν ήθελα να αφήσω τον φόβο να αποφασίσει για μένα. Ξέρω ότι δεν είμαι αυτό που όλοι θεωρούν όμορφο και δεν μπορώ να αλλάξω τη γνώμη των ανθρώπων για μένα. Όμως, πιστεύω ότι αξίζω την ίδια ευκαιρία με όλους τους άλλους. Αν με απορρίψετε, θα το αποδεχτώ. Τουλάχιστον θα γνωρίζω ότι είχα το θάρρος να προσπαθήσω».
Κανείς μέσα στην αίθουσα δεν έβγαλε λέξη. Ο πρίγκιπας χαμογέλασε. «Εδώ και τρία χρόνια, όλοι αναρωτιούνται γιατί τοποθέτησα αυτό το πλαίσιο στη μέση της αίθουσας του θρόνου». Στη συνέχεια, στράφηκε προς τις υπόλοιπες υποψήφιες. «Δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να μετρά το σώμα, το ύψος ή τη σωματική ομορφιά κανενός. Δεν ήταν ποτέ μια δοκιμασία εξωτερικής εμφάνισης». Ένα κύμα έκπληξης απλώθηκε σε ολόκληρο το παλάτι. «Η πραγματική δοκιμασία ήταν να δω πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι όταν πιστεύουν ότι κάποιος είναι διαφορετικός από εκείνους. Ήθελα να ανακαλύψω ποια μπορεί να παραμείνει ευγενική χωρίς να περιμένει κάποια ανταμοιβή, ποια μπορεί να σέβεται τους άλλους χωρίς να κρίνει την εμφάνισή τους και ποια έχει αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μην ταπεινώνει κάποιον μόνο και μόνο για να νιώσει ανώτερη». Σταμάτησε για λίγο και συνέχισε: «Εδώ και τρία χρόνια παρακολουθούσα γυναίκες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, να ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη η μία της άλλης και να γελούν κάθε φορά που κάποια έκανε ένα λάθος. Σήμερα, όμως, είδα κάτι διαφορετικό. Η Ισαβέλλα μπήκε σε αυτή την αίθουσα γνωρίζοντας ότι μπορεί να γίνει αντικείμενο χλευασμού. Δεν ζήτησε καμία ιδιαίτερη μεταχείριση, δεν απάντησε με προσβολές και δεν προσπάθησε ποτέ να φανεί καλύτερη μειώνοντας κάποιον άλλον». Έπειτα, κοίταξε κατευθείαν τον πατέρα του. «Αυτή είναι η γυναίκα που αναζητούσα όλα αυτά τα χρόνια. Όχι η πιο όμορφη γυναίκα του βασιλείου σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα, αλλά ένας άνθρωπος του οποίου ο χαρακτήρας την κάνει πραγματικά ξεχωριστή». Ο βασιλιάς σηκώθηκε αργά. Κοίταξε την Ισαβέλλα, έπειτα τον γιο του και τελικά χαμογέλασε ζεστά. «Ίσως να έκανα λάθος που αμφισβητούσα την απόφασή σου όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα καταλαβαίνω τι ακριβώς περίμενες».

Ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε εκείνη ακριβώς την ημέρα. Λίγους μήνες αργότερα, το βασίλειο γιόρτασε έναν μεγαλοπρεπή βασιλικό γάμο. Η Ισαβέλλα έγινε πριγκίπισσα και, με τον καιρό, βασίλισσα. Στην αρχή, κάποιοι αμφισβήτησαν την ασυνήθιστη επιλογή του πρίγκιπα. Όμως, η Ισαβέλλα σύντομα απέδειξε σε όλους ότι η αξία της δεν εξαρτιόταν ποτέ από την εξωτερική της εμφάνιση. Ίδρυσε δωρεάν σχολεία για παιδιά φτωχών οικογενειών, στήριξε ορφανοτροφεία, οργάνωσε βοήθεια για τις κοινότητες που αντιμετώπιζαν δυσκολίες και φρόντισε ώστε οι άνθρωποι που η κοινωνία είχε ξεχάσει να αποκτήσουν επιτέλους φωνή. Αντιμετώπιζε τους υπηρέτες, τους ευγενείς και τους απλούς χωρικούς με την ίδια καλοσύνη και τον ίδιο σεβασμό. Και ο πρίγκιπας δεν μετάνιωσε ποτέ για την απόφασή του. Γιατί είχε επιτέλους ανακαλύψει κάτι που πολλοί άνθρωποι αναζητούν σε ολόκληρη τη ζωή τους: Η αληθινή ομορφιά δεν είναι κάτι που μπορείς να μετρήσεις με ένα πλαίσιο. Αποκαλύπτεται μέσα από τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος συμπεριφέρεται στους άλλους, όταν κανείς δεν τον παρακολουθεί.