Μετά από έναν θυελλώδη έρωτα τεσσάρων μηνών, φορούσα πλέον δαχτυλίδι αρραβώνα και σχεδίαζα το μέλλον μου με τον Πίτερ — έναν τρυφερό και προσεκτικό άντρα που έδειχνε να με αγαπάει πραγματικά. Το μοναδικό μυστήριο γύρω του ήταν ένας μαύρος ελαστικός επίδεσμος συμπίεσης που φορούσε πάντα στον αριστερό του πήχη και, όπως έλεγε, έκρυβε μια φρικτή ουλή από ένα παλιό ατύχημα με μηχανή. Όλα άλλαξαν σε ένα κυριακάτικο γεύμα στο σπίτι της μητέρας του, όταν εκείνη αναγνώρισε το δαχτυλίδι των αρραβώνων μου, με αποτέλεσμα ο Πίτερ να με οδηγήσει απότομα επάνω, στο δωμάτιο όπου έμενε όταν ήταν παιδί. Ενώ έλειψε για λίγο από το δωμάτιο, ανακάλυψα τυχαία ένα κρυμμένο μεταλλικό κουτί με φωτογραφίες που έδειχναν τον Πίτερ να κάνει πρόταση γάμου σε μια άλλη γυναίκα — φορώντας ακριβώς το δικό μου δαχτυλίδι — καθώς και μια φωτογραφία από την παραλία, όπου φαινόταν ο ακάλυπτος βραχίονάς του με ένα τεράστιο τατουάζ του προσώπου της και το όνομα Κλερ. Η γυναίκα αυτή έμοιαζε ανατριχιαστικά πολύ με εμένα.
Τρομοκρατημένη και βαθιά προδομένη, κλείδωσα την πόρτα του δωματίου από μέσα, αντιμετώπισα τον Πίτερ μέσα από την κλειστή πόρτα και τελικά κάλεσα την αστυνομία, ώστε να μπορέσω να φύγω με ασφάλεια από το σπίτι. Την επόμενη μέρα, η μητέρα του Πίτερ μου αποκάλυψε ότι η Κλερ ήταν η αρραβωνιαστικιά του, η οποία είχε σκοτωθεί σε ένα δυστύχημα πέντε χρόνια νωρίτερα, και ότι δεν ήμουν η πρώτη γυναίκα που του έμοιαζε και με την οποία είχε σχέση. Επικοινώνησα με την πρώην σύντροφό του, τη Μέρεντιθ, η οποία επιβεβαίωσε ότι ο Πίτερ προσπαθούσε διακριτικά να διαμορφώνει τις γυναίκες σύμφωνα με την Κλερ, προτείνοντάς τους συγκεκριμένα χτενίσματα, ενδιαφέροντα και είδη λουλουδιών. Συνειδητοποιώντας ότι ο Πίτερ με είχε επιλέξει επειδή έμοιαζα εξωτερικά με τη νεκρή αγαπημένη του και ότι σε όλη τη διάρκεια της σχέσης μας προσπαθούσε να με μετατρέψει σε αντίγραφό της, ένιωσα συντριμμένη από την ανεντιμότητά του.
Όταν συναντήθηκα με τον Πίτερ λίγες μέρες αργότερα σε δημόσιο χώρο, παραδέχτηκε ότι, παρόλο που εκτιμούσε πραγματικά κάποια μοναδικά πράγματα πάνω μου — όπως τις παράξενες μικρές μου συνήθειες — φοβόταν τρομερά να αφήσει την Κλερ πίσω του και είχε κρύψει την αλήθεια επειδή φοβόταν πως θα τον εγκατέλειπα. Άφησε το δαχτυλίδι των αρραβώνων πάνω στο τραπέζι, όμως εγώ αρνήθηκα να το πάρω. Του εξήγησα ότι χρησιμοποιούσε το πένθος του ως δικαιολογία και φόρτωνε άλλες γυναίκες με το βάρος του παρελθόντος του. Του ξεκαθάρισα πως, παρότι καταλάβαινα τον βαθύ πόνο του, δεν επρόκειτο πλέον να αλλάξω τον εαυτό μου για να του είναι πιο εύκολο να με αγαπήσει, ούτε να χτίσω το μέλλον μου πάνω σε ένα ψέμα.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, επέστρεψα στο σπίτι της μητέρας του για να πάρω ένα πουλόβερ και είδα για πρώτη φορά τον Πίτερ έξω χωρίς τον επίδεσμο συμπίεσης — το τατουάζ του ήταν πλέον φανερό. Μου είπε ότι είχε ξεκινήσει ψυχοθεραπεία για να αντιμετωπίσει το πένθος του και να καταλάβει πως το να κρύβεις το παρελθόν σου δεν είναι το ίδιο με το να το αφήνεις πίσω. Τον άφησα εκεί και έφυγα, έχοντας ξαναφήσει τα μαλλιά μου φυσικά ίσια — έτοιμη να βρω κάποιον που θα με αγαπούσε από την πρώτη στιγμή ακριβώς όπως πραγματικά ήμουν.
