Όταν η ηρεμία στο σπίτι της Τίνας και του Χάρολντ διαλύθηκε από την απρόσμενη εισβολή της Γκρέις —της επιβλητικής μητέρας του Χάρολντ, που ξαφνικά έμεινε ξεκρέμαστη λόγω διαρροής στο διαμέρισμά της— το ζευγάρι οπλίστηκε με υπομονή για μια ηλεκτρισμένη δεκαήμερη συγκατοίκηση. Η Γκρέις έδειξε αμέσως τις διαθέσεις της, ισοπεδώνοντας κάθε έννοια ιδιωτικότητας: μπουκάριζε στο δωμάτιο την ώρα που η Τίνα άλλαζε, ανακάτευε τα συρτάρια και επιθεωρούσε τα προσωπικά τους αντικείμενα χωρίς ίχνος συστολής. Παρά τις εκκλήσεις του Χάρολντ να σεβαστεί τον χώρο τους, την πέμπτη μέρα η κατάσταση τερμάτισε: η Γκρέις ξήλωσε εντελώς την πόρτα της κρεβατοκάμαράς τους από τους μεντεσέδες, αφήνοντας τις βίδες παράταξη πάνω στο χαλί του διαδρόμου.
Ατάραχος μπροστά στην παράλογη δικαιολογία της ότι «ο γιος της δεν έχει τίποτα να κρύψει», ο Χάρολντ ετοίμασε αθόρυβα την εκδίκησή του. Αφού κατέβηκαν για δείπνο και αργότερα η Γκρέις αποσύρθηκε στο δωμάτιο φιλοξενίας κλειδώνοντας την πόρτα, εκείνος ανέβηκε αθόρυβα με ένα εργαλείο στο χέρι. Χωρίς να κάνει κιχ, αφαίρεσε το πόμολο από την εξωτερική πλευρά της πόρτας της. Όταν η Γκρέις ξύπνησε και συνειδητοποίησε έντρομη πως είχε παγιδευτεί μέσα, άρχισε να στριγκλίζει· τότε ο Χάρολντ, πληρώνοντάς την με το ίδιο νόμισμα, της δήλωσε ήρεμα πως το πόμολο θα επέστρεφε στη θέση του μόνο αφότου η δική τους πόρτα τοποθετούνταν ξανά στη δική της.
Στριμωγμένη από την αριστοτεχνική τακτική του γιου της και συνειδητοποιώντας πως το τράβηξε στα άκρα, η Γκρέις αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αποδεχόμενη τους κανόνες του σπιτιού, και βοήθησε να επανατοποθετηθεί η πόρτα. Το επόμενο πρωί έφερε μια θεαματική αλλαγή στη συμπεριφορά της: άρχισε επιτέλους να χτυπάει την πόρτα πριν μπει και σταμάτησε να σκαλίζει τα ξένα πράγματα. Παρόλο που μια επίσημη συγγνώμη δεν βγήκε ποτέ από το στόμα της, το τακτικό της χτύπημα στην πόρτα ήταν η ζωντανή απόδειξη πως το μάθημα είχε γίνει βίωμα.
Με την τάξη να έχει αποκατασταθεί πλήρως, ο Χάρολντ και η Τίνα βρήκαν ξανά την ησυχία τους πίσω από μια ερμητικά κλειστή πόρτα. Η διαρκής καψύποπτη αναμονή μιας ξαφνικής εισβολής εξανεμίστηκε, αφήνοντάς τους να χαλαρώσουν. Σε τελική ανάλυση, η αρραγής στάση τους αποδείχθηκε το μοναδικό αποτελεσματικό όπλο απέναντι στην παραβίαση των ορίων τους.
Όταν η δεκαήμερη παραμονή της Γκρέις έφτασε στο τέλος της, το σπίτι ξαναβρήκε τον ήρεμο και αμοιβαία محترم ρυθμό του. Αυτή η δοκιμασία εξάντλησε την υπομονή του ζευγαριού, αλλά ταυτόχρονα ατσάλωσε την απόφαση του Χάρολντ να προστατεύει τον γάμο και τον προσωπικό του χώρο. Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνη την έκρυθμη εβδομάδα, η Τίνα συνειδητοποίησε πως, ορισμένες φορές, χρειάζονται δραστικά μέτρα για να καταλάβουν κάποιοι δύσκολοι συγγενείς τι σημαίνει σεβασμός.