Επί δύο μήνες, ο άντρας μου ο Έβαν κι εγώ δώσαμε όλη μας την ψυχή στο δωμάτιο του μωρού. Βάψαμε τους τοίχους στο πράσινο του φασκόμηλου και φτιάξαμε με στένσιλ μικρά συννεφάκια πάνω από την κούνια. Νιώθαμε ότι αυτός ο χώρος γινόταν κομμάτι της οικογένειάς μας, κάτι που δημιουργούσαμε μαζί. Όμως όλα γκρεμίστηκαν τη μέρα που ο Έβαν μου έστειλε μήνυμα, ενώ ήμουν σε ένα ραντεβού στον γιατρό, λέγοντάς μου ότι έπρεπε να μιλήσουμε για τη μητέρα του. Όταν επέστρεψα σπίτι, μου είπε ότι η Λύντια ένιωθε «μόνη και σε κατάθλιψη» και ότι ο γιατρός της συνέστησε να μείνει κοντά στην οικογένεια. Πριν προλάβω καν να το συνειδητοποιήσω, ανακάλυψα ότι είχε ήδη εγκατασταθεί στο δωμάτιο του μωρού: είχε αντικαταστήσει την κουνιστή πολυθρόνα μου με ένα τεράστιο κρεβάτι και είχε σπρώξει την κούνια σε μια γωνιά. Μάλιστα, είπε πως τα σύννεφα που με τόση φροντίδα είχα ζωγραφίσει ήταν «παιδαριώδη».
Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ και άκουσα τη Λύντια στο τηλέφωνο. Παραδέχτηκε ότι είχε επινοήσει την ιστορία της κατάθλιψης για να χειραγωγήσει τον Έβαν, καυχιόταν για το πόσο εύκολα τον έλεγχε και εξηγούσε πώς σκόπευε να κυριεύσει σταδιακά όλο το σπίτι. Με χλεύασε, λέγοντας ότι δεν θα μπορούσα να παραπονεθώ χωρίς να φανώ άκαρδη. Σοκαρισμένη και τρέμοντας, αντιμετώπισα τον Έβαν, αλλά εκείνος αρνήθηκε να πιστέψει ότι η μητέρα του θα τον εξαπατούσε. Το επόμενο πρωί, σε απόγνωση, τηλεφώνησα στη θεία μου την Κάρλα. Με τη βοήθειά της, τοποθετήσαμε μια ενδοεπικοινωνία μωρού για να καταγράψουμε όσα έλεγε η Λύντια όταν νόμιζε ότι δεν την άκουγε κανείς.
Η ηχογράφηση αποκάλυψε τα πάντα: Η Λύντια γελούσε με τη χειραγώγηση του Έβαν, αποκαλούσε το σχέδιό της «ιδιοφυές» και εξηγούσε πώς θα άρχιζε να αναδιακοσμεί το δωμάτιο, προτείνοντας τελικά να μεταφερθεί το μωρό στο υπόγειο. Όταν έδειξα το βίντεο στον Έβαν, η αλήθεια τον χτύπησε σαν κεραυνός. Η Λύντια προσπάθησε να ξεφύγει με δικαιολογίες, προσπαθώντας μάλιστα να μου αρπάξει το κινητό. Όμως η καταγραφή συνεχιζόταν, και ο Έβαν είδε επιτέλους το βάθος της προδοσίας της. Πήρε την απόφαση να τη μεταφέρει στον ξενώνα και της είπε ότι είχε δύο μέρες διορία για να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγει.
Η Λύντια εναλλασσόταν ανάμεσα σε δάκρυα, κατηγορίες, ακόμα και προσποιητούς πόνους στο στήθος, αλλά τίποτα δεν έπιασε. Ο Έβαν πέρασε τις επόμενες δύο μέρες αποκαθιστώντας το δωμάτιο του μωρού, ήρεμα και σχολαστικά, γεμάτος ενοχές. Ομολόγησε ότι από παιδί ένιωθε υπεύθυνος για την ευτυχία της μητέρας του και δεν είχε μάθει ποτέ να της βάζει όρια. Του θύμισα ότι η οικογένειά του είναι αυτή που χτίζει μαζί με εμένα και το μωρό μας. Για πρώτη φορά κατάλαβε πραγματικά ότι το να βάζει τη μητέρα του πάνω από όλα, σήμαινε να πληγώνει εμάς.
Όταν η Λύντια επιτέλους έφυγε –με τη βοήθεια του πατέρα μου, του οποίου η αυστηρή παρουσία έπνιξε κάθε τελευταία προσπάθεια για δράμα– το σπίτι ένιωσε γαλήνιο για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες. Στάθηκα στο κατώφλι του δωματίου, αναπνέοντας την ηρεμία, με την κούνια πάλι στη θέση της και τα σύννεφα να αιωρούνται απαλά από πάνω. Ο Έβαν με αγκάλιασε και ψιθύρισε: «Το δωμάτιο του μωρού μας». Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι σημαντικό: Γάμος δεν σημαίνει να αποφεύγεις τις συγκρούσεις. Σημαίνει να στέκεστε μαζί, να προστατεύετε την οικογένεια που χτίζετε και να μαθαίνετε ποιες μάχες αξίζουν πραγματικά.