Η ζωή της Λάνα χτιζόταν πάνω σε ένα θεμέλιο πένθους και σε μια μοναδική αφοσίωση προς τον πεντάχρονο γιο της, Στέφαν. Πέντε χρόνια νωρίτερα είχε προσκληθεί στο νοσοκομείο με την προσδοκία να φέρει στον κόσμο δίδυμα, μόνο για να μάθει από τη νοσοκόμα και τον γιατρό ότι ένα από τα παιδιά της είχε γεννηθεί νεκρό κατά τον τραυματικό τοκετό. Αδυνατισμένη και πληγωμένη, η Λάνα υπέγραψε έγγραφα που δεν διάβασε και πέρασε τα επόμενα χρόνια επενδύοντας όλη της την αγάπη στον Στέφαν, χωρίς ποτέ να αναφέρει τον χαμένο αδελφό. Πίστευε ότι η σιωπή ήταν μια μορφή προστασίας, χωρίς να φαντάζεται ότι ο Στέφαν ένιωθε ένστικτα το κενό που άφησε ο δίδυμος αδελφός του, ακόμη και στα όνειρά του.
Η ψευδαίσθηση αυτής της τραγωδίας έσπασε κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης βόλτας την Κυριακή στο πάρκο. Ο Στέφαν σταμάτησε ξαφνικά και έδειξε προς την παιδική χαρά ένα αγόρι που ήταν σαν καθρέφτης του — με τα ίδια καστανά σγουρά μαλλιά, την ίδια μύτη και μια χαρακτηριστική ημισεληνοειδή ελιά στο πηγούνι. Ο Στέφαν ισχυρίστηκε ότι αναγνώριζε το αγόρι από τα όνειρά του, αλλά η Λάνα παρέμεινε παγωμένη από το αδύνατο θέαμα. Το σοκ έγινε ακόμη μεγαλύτερο όταν αναγνώρισε τη γυναίκα που συνόδευε το αγόρι· ήταν η ίδια νοσοκόμα που πέντε χρόνια πριν κρατούσε το στυλό για εκείνη στο νοσοκομείο. Αυτή η τυχαία συνάντηση στις κούνιες μεταμόρφωσε μια «νεκρή γέννα» σε ένα ζωντανό, αναπνέον μυστήριο, το οποίο η Λάνα ήταν αποφασισμένη να λύσει.
Υπό την πίεση της επιμονής της Λάνα για την αλήθεια, η νοσοκόμα, η Πατρίτσια, ομολόγησε ένα συγκλονιστικό έγκλημα. Παραδέχτηκε ότι ο δεύτερος δίδυμος είχε επιζήσει, αλλά ήταν μικρός και εύθραυστος. Βλέποντας τη Λάνα μόνη και εξαντλημένη, η Πατρίτσια παραποίησε τα ιατρικά αρχεία και είπε στον γιατρό ότι το μωρό είχε πεθάνει — όλα για να δώσει στην αδελφή της, Μαργαρίτα, που απελπισμένα ήθελε να γίνει μητέρα, ένα παιδί. Η Πατρίτσια πίστευε ότι αυτή η «ευσπλαχνία» θα προστάτευε τη Λάνα από το βάρος δύο βρεφών και ταυτόχρονα θα εκπλήρωνε τα όνειρα της αδελφής της. Για πέντε χρόνια, η Λάνα πενθούσε ένα παιδί που μεγάλωνε μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από μια γυναίκα που πίστευε ότι η μητέρα το είχε απλώς εγκαταλείψει.
Οι συνέπειες ήταν ένας κυκλώνας νομικών διαδικασιών, τεστ DNA και διοικητικών ερευνών, που οδήγησαν στην αφαίρεση της άδειας νοσηλευτικής της Πατρίτσια και έφεραν την αλήθεια στο φως. Η εξέταση επιβεβαίωσε αυτό που τα αγόρια ήδη γνώριζαν: ο Έλι ήταν πράγματι ο δίδυμος αδελφός του Στέφαν. Αντιμέτωπη με την επιλογή ανάμεσα στην εκδίκηση και στο καλό των παιδιών, η Λάνα συναντήθηκε με τη Μαργαρίτα. Παρά την οργή για τα χαμένα χρόνια, η Λάνα είδε τον δεσμό που αναπτυσσόταν ανάμεσα στα αγόρια παίζοντας μαζί και συνειδητοποίησε ότι μια απότομη και πλήρης απομάκρυνση από τη μόνη μητέρα που γνώριζε ποτέ ο Έλι θα του προκαλούσε μόνο περισσότερα τραύματα.
Η ιστορία καταλήγει στην ριζική απόφαση να προταχθεί ο δεσμός των διδύμων πάνω στα λάθη των ενηλίκων. Η Λάνα και η Μαργαρίτα συμφώνησαν σε μια λύση κοινού γονικού ελέγχου, θεραπείας και απόλυτης ειλικρίνειας, για να εξασφαλίσουν ότι τα αδέλφια θα μεγαλώσουν μαζί, όπως ήταν πάντα προορισμένο. Ενώ οι νομικές συνέπειες της απαγωγής εξελισσόταν, η Λάνα βρήκε γαλήνη στη σπασμένη σιωπή. Εκείνο το βράδυ, κρατώντας τον Στέφαν στην αγκαλιά της, του υποσχέθηκε ότι κανείς δεν θα ξαναχωρίσει τα αδέλφια. Πέντε χρόνια πένθους δεν οδήγησαν μόνο σε μια ανακάλυψη, αλλά σε μια επανένωση που επέστρεψε τον δίδυμο στον Στέφαν και χάρισε στη Λάνα έναν κόσμο επιτέλους αληθινά ολόκληρο.