Πριν από δώδεκα χρόνια, οι εξάχρονες δίδυμες αδελφές Χέιζελ και Ίρις έμειναν παράλυτες μετά από ένα τρομακτικό τροχαίο ατύχημα, και λίγο αργότερα η μητέρα τους εγκατέλειψε την οικογένεια. Ο πατέρας τους, ολομόναχος και αφοσιωμένος, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ανάρρωσή τους: δούλεψε σε τρεις δουλειές, πούλησε ό,τι πολύτιμο είχε — ακόμη και το ρολόι του δικού του πατέρα — για να μπορέσει να πληρώσει θεραπείες που δεν καλύπτονταν. Για πάνω από μια δεκαετία έθεσε στην άκρη τον εαυτό του, την ευτυχία του και κάθε πιθανή προσωπική σχέση, ακόμη και τα συναισθήματά του για τη φυσικοθεραπεύτρια Κλερ, ζώντας αποκλειστικά για την επιβίωση των κοριτσιών του.
Η θυσία του πατέρα έμοιαζε να ανταμείβεται όταν οι δίδυμες, σχεδόν σαν θαύμα, έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Όμως την Ημέρα του Πατέρα, πέντε μήνες αργότερα, τα κορίτσια αποκάλυψαν ότι είχαν κρατήσει ένα μεγάλο μυστικό. Είχαν παρατηρήσει τα καταπιεσμένα συναισθήματα του πατέρα τους για την Κλερ και, ενεργώντας κρυφά, οργάνωσαν μια συνάντηση στέλνοντάς την στο σπίτι για πρωινό. Όταν χτύπησε το κουδούνι, εκείνος πανικοβλήθηκε, νομίζοντας πως είχε επιστρέψει η πρώην σύζυγός του· όμως στην πόρτα στεκόταν η Κλερ, κρατώντας ένα μυστηριώδες κόκκινο βελούδινο κουτί.
Κατακλυσμένος από φόβο και ένα βαθύ αίσθημα ενοχής επειδή επιθυμούσε ξανά μια δική του ζωή, ο πατέρας αποσύρθηκε για λίγο στη σκάλα για να ηρεμήσει. Κοίταξε το ρολόι-κειμήλιο του πατέρα του — το μόνο που του είχε απομείνει από την κληρονομιά του — και συνειδητοποίησε πως οι κόρες του δεν τον πρόδιδαν· προσπαθούσαν να τον ελευθερώσουν από τη φυλακή που είχε χτίσει ο ίδιος γύρω του. Όταν επέστρεψε μέσα, γονάτισε μπροστά τους, ζήτησε συγγνώμη που τους είχε επιτρέψει να κουβαλούν τόση κρυφή θλίψη και καλωσόρισε επίσημα την Κλερ στο σπίτι τους.
Η τεταμένη ατμόσφαιρα διαλύθηκε όταν η Κλερ άνοιξε το βελούδινο κουτί: δεν υπήρχε πρόταση γάμου, αλλά ένα συμβολικό εφεδρικό κλειδί για το κτίριό της, ως πρόσκληση να προχωρήσουν αργά και χωρίς πίεση. Ενώ οι δίδυμες στην κουζίνα τσακώνονταν χαρούμενα προσπαθώντας να ζεστάνουν ένα ελαφρώς καμένο πρωινό, ο πατέρας καθόταν δίπλα στην Κλερ και για πρώτη φορά επέτρεψε στον εαυτό του να φανταστεί ένα μέλλον. Κατάλαβε πως το να ανοίξει την καρδιά του στην αγάπη δεν σήμαινε ότι αγαπούσε λιγότερο τις κόρες του — κι έτσι ξεκίνησε πραγματικά το δικό του ταξίδι θεραπείας.