Στον 50ό της ιωβηλαίο γάμου, μια χήρα που σάλπαρε ολομόναχη με το πλοίο που άλλοτε κυβερνούσε ο μακαρίτης ο άντρας της, ο Καπετάν Μάρτιν, παρέλαβε ένα ογκώδες δέμα που είχε εμπιστευτεί στα χέρια του ο αξιωματικός Τόμας. Μέσα στο κουτί έκρυβε έναν ατελή παγκόσμιο χάρτη πλημμυρισμένο με χειρόγραφες σημειώσεις, καθώς κι έναν σφραγισμένο φάκελο. Η επιστολή της αποκάλυπτε πως δύο συγκεκριμένοι σταθμοί του ταξιδιού ήταν προκαθορισμένα σημεία όπου ο Μάρτιν είχε αφήσει πίσω του αντικείμενα, τα οποία εκείνη όφειλε να ανακαλύψει κατά τις αποβάσεις της στη στεριά.
Στο πρώτο λιμάνι, η αφηγήτρια κατευθύνθηκε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ της προκυμαίας, σύγκρινε μια φωτογραφία από την τσάντα της με το γύρω τοπίο και κάθισε σε ένα τραπέζι με θέα τον ορίζοντα του αγκυροβολίου. Στο δεύτερο λιμάνι, πλησίασε ένα σταντ με σουβενίρ στο λιμάνι που το κουμαντάριζε μια τεχνίτρα, η Έλενα. Εκείνη της παρέδωσε έναν μικρό φάκελο που περιείχε μια πρωτότυπη τυπωμένη φωτογραφία από το νυφικό τους βαλς, συνοδευόμενη από ένα χειρόγραφο σημείωμα.
Επιστρέφοντας στην καμπίνα της, η αφηγήτρια έβγαλε από τη συσκευασία ένα βαθυγάλαζο βραδινό φόρεμα που βρισκόταν μέσα στο δέμα και το φόρεσε για τη βραδινή χορευτική εκδήλωση στο κεντρικό σαλόνι του πλοίου. Εκεί, ο αξιωματικός Τόμας κι ένα νεαρό μέλος του πληρώματος της ζήτησαν διαδοχικά έναν χορό, τιμώντας έτσι τη μνήμη και την καθοδήγηση που τους είχε προσφέρει ο Καπετάν Μάρτιν.
Πίσω στο δωμάτιό της, η αφηγήτρια τοποθέτησε στο κρεβάτι, δίπλα στη φωτογραφία του γάμου της, ένα γυάλινο ενθύμιο-φαράκι που μόλις είχε αγοράσει και έπιασε το στυλό για να σημειώσει στον χάρτη τις δικές της επιλογές για μελλοντικές εξορμήσεις.
Ο χάρτης και ο γυάλινος φάρος παρέμειναν πάνω στο στρώμα, τηνώρα που η αφηγήτρια χάραζε πια τις δικές της διαδρομές για τα ταξίδια που μέλλονταν να έρθουν.