Προς απόλυτη έκπληξή μου, ο Άρθουρ αποκάλυψε ότι στην πραγματικότητα ήταν ο πατέρας μου, ο Τομ, ο οποίος είχε χωρίσει από τη μητέρα μου σχεδόν έξι δεκαετίες νωρίτερα. Μου έδειξε παλιά άλμπουμ φωτογραφιών που περιείχαν εικόνες μου από την παιδική μου ηλικία, καθώς και μια στοίβα από επιστολές και καρτ ποστάλ που είχαν επιστραφεί στον αποστολέα, τις οποίες είχε γράψει όλα αυτά τα χρόνια. Όλα αυτά αποδείκνυαν ότι στην πραγματικότητα δεν με είχε ξεχάσει ποτέ. Πέντε χρόνια νωρίτερα, η Έμμα είχε ανακαλύψει το επίσημο όνομά του στο πιστοποιητικό γέννησής μου, τον είχε εντοπίσει και είχε αναπτύξει μια ζεστή σχέση με τον παππού της, τον οποίο είχε χάσει εδώ και πολύ καιρό. Γνωρίζοντας ότι ο χρόνος της ήταν περιορισμένος, η Έμμα είχε σχεδιάσει αυτήν τη συνάντηση, ώστε να μη μείνω εντελώς μόνη στον κόσμο μετά τον θάνατό της.
Μέσα στο ξύλινο κουτί, η Έμμα είχε αφήσει ένα συγκινητικό γράμμα, στο οποίο εξηγούσε ότι, παρόλο που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει τη θέση της, ήθελε να έχω ξανά οικογένεια και αγάπη στη ζωή μου. Είχε αφήσει επίσης ένα μισοτελειωμένο κασκόλ, το οποίο έπλεκε στο σπίτι του Άρθουρ πριν η ασθένειά της επιδεινωθεί. Καθώς στεκόμασταν στο σπίτι του, ο Άρθουρ κι εγώ μοιραστήκαμε τον πόνο μας, γελάσαμε με την πλήρη αδεξιότητά μας στο πλέξιμο και συμφωνήσαμε να ολοκληρώσουμε το έργο της και να αντιμετωπίσουμε μαζί την απώλειά μας.
Τις επόμενες εβδομάδες, ο πατέρας μου κι εγώ αρχίσαμε να συναντιόμαστε κάθε Κυριακή για μεσημεριανό φαγητό, ξαναχτίζοντας σταδιακά έναν δεσμό που είχε διαλυθεί εδώ και δεκαετίες. Μιλήσαμε για το δύσκολο παρελθόν, μοιραστήκαμε πολύτιμες αναμνήσεις από την Έμμα και τιμήσαμε την κληρονομιά της φροντίζοντας τη τριανταφυλλιά που είχε φυτέψει στο σπίτι του. Κάθε φορά που έβλεπα τη μικρή πινακίδα που είχε χαράξει η Έμμα και έγραφε «Για την οικογένεια που ξαναβρήκαμε», θυμόμουν την απέραντη στοργή της και τη βαθιά αγάπη που ένιωθε και για τους δυο μας.
Τώρα, καθώς επισκέπτομαι τον πατέρα μου κάθε εβδομάδα, το να τον αποκαλώ «μπαμπά» μού φαίνεται όλο και πιο φυσικό με κάθε μέρα που περνά. Στα εξήντα τρία μου χρόνια, μου έχει δοθεί το σπάνιο δώρο να γίνω ξανά κόρη κάποιου, βρίσκοντας παρηγοριά και ελπίδα μέσα στον βαθύτερο πόνο της ζωής μου.