Τελικά, η Έμιλι λύγισε και ομολόγησε ότι μήνες αδιάκοπου διαδικτυακού εκφοβισμού και δημόσιας κοροϊδίας από τους συνομηλίκους της στο σχολείο είχαν καταστρέψει την αυτοπεποίθησή της. Απελπισμένη να ξεφύγει από τον εξευτελισμό, είχε πειστεί ότι η αλλαγή της εξωτερικής της εμφάνισης ήταν η μοναδική της διέξοδος. Ωστόσο, η κατάσταση έγινε ακόμη πιο σκοτεινή όταν η μητέρα της ανακάλυψε τον ρόλο του φίλου της Έμιλι, του Ράιαν. Αντί να είναι ένας σύντροφος που τη στήριζε, ο Ράιαν συμμετείχε κρυφά στα διαδικτυακά πειράγματα μαζί με τους φίλους του, κρατούσε αποστάσεις από την Έμιλι δημόσια για να προστατεύσει την κοινωνική του εικόνα και την πίεζε έμμεσα να αλλάξει το πρόσωπό της, φτάνοντας στο σημείο να την ενθαρρύνει να θυσιάσει τις αποταμιεύσεις για τις πανεπιστημιακές της σπουδές προκειμένου να πληρώσει την επέμβαση.
Όταν ο Ράιαν ήρθε αντιμέτωπος με στιγμιότυπα οθόνης των σκληρών σχολίων του στο διαδίκτυο, τα οποία είχε προσκομίσει η καλύτερη φίλη της Έμιλι, η Μάγια, προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σοβαρότητά τους, χαρακτηρίζοντάς τα αθώα αστεία και καταφεύγοντας σε αόριστες δικαιολογίες. Βλέποντας ότι δεν ένιωθε πραγματική μεταμέλεια, η Έμιλι συνειδητοποίησε πόσο πολύ την είχε χειραγωγήσει και βρήκε επιτέλους τη δύναμη να τερματίσει αυτή την τοξική σχέση και να αρχίσει να επανορθώνει τη φιλία της με τη Μάγια. Η μητέρα της αρνήθηκε να πληρώσει απευθείας το υπόλοιπο κόστος της επέμβασης και επέλεξε αντί γι’ αυτό να βοηθήσει την Έμιλι να καταρτίσει έναν ρεαλιστικό προϋπολογισμό και να αναλάβει την ευθύνη των οικονομικών της επιλογών, βρίσκοντας μια μερική απασχόληση στην πανεπιστημιούπολη.
Μέσα από τη θεραπεία και τις τακτικές ιατρικές εξετάσεις, η Έμιλι ξεκίνησε τη δύσκολη και αργή πορεία προς τη συναισθηματική και σωματική ανάρρωση. Όταν επέστρεψε στο σπίτι λίγες εβδομάδες αργότερα, χωρίς πλέον τους επιδέσμους, άρχισε να αναλογίζεται τις ακραίες αποφάσεις που είχε πάρει. Παρόλο που εξακολουθούσε να προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τις αλλαγές στο πρόσωπό της, κατάλαβε ότι η πραγματική ζημιά δεν είχε προκληθεί από τη φυσική της εμφάνιση, αλλά από το συναισθηματικό βάρος του ότι είχε εμπιστευτεί έναν άνθρωπο που εκμεταλλεύτηκε τις βαθύτερες ανασφάλειές της.
Τελικά, αυτή η εμπειρία άλλαξε ριζικά τη σχέση μητέρας και κόρης, αντικαθιστώντας τον φόβο και την προδοσία με την ειλικρινή επικοινωνία και την αμοιβαία κατανόηση. Αν και θα χρειαζόταν χρόνος για να ξαναχτίσει την αυτοεκτίμησή της και να αποκαταστήσει τις φιλίες της, η Έμιλι έκανε τα πρώτα της βήματα προς την πραγματική θεραπεία, μαθαίνοντας ότι η αποδοχή του εαυτού της δεν μπορούσε ούτε να αγοραστεί με μια αισθητική επέμβαση ούτε να της προσφερθεί από έναν σύντροφο που δεν άξιζε την εμπιστοσύνη της.