Όταν η ηλικιωμένη γυναίκα του χωριού, η Έλαρα, άρχισε από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου να ανεβαίνει καθημερινά στη στέγη της και να καρφώνει παράξενους, μυτερούς ξύλινους πασσάλους, οι γείτονες άρχισαν να αμφιβάλλουν για την ψυχική της υγεία. Μετά τον θάνατο του άντρα της, η γριά είχε αποτραβηχτεί ολοκληρωτικά στον εαυτό της, και αυτή η ασυνήθιστη συμπεριφορά της γρήγορα έγινε αντικείμενο ψιθύρων στο καφενείο του χωριού. Κάποιοι έλεγαν ότι φοβόταν τα κακά πνεύματα, άλλοι ότι προσπαθούσε να μετατρέψει τη στέγη της σε μεσαιωνικό κάστρο, και όλοι την κορόιδευαν μυστικά.
Η Έλαρα, όμως, δεν έδινε σημασία σε κανέναν. Κάθε πάσσαλο τον επέλεγε προσεκτικά, τον στέγνωνε και τον έστηνε στη σωστή γωνία, μυτερό όπως έπρεπε. Σε όποιον τη ρωτούσε «Γιατί το κάνεις αυτό;» απαντούσε απλώς: «Είναι η προστασία μου· προετοιμάζομαι για ό,τι πρόκειται να έρθει». Κανείς δεν έβγαζε νόημα από τα λόγια της — μέχρι που έφτασε ο χειμώνας, φέρνοντας τις πιο σφοδρές καταιγίδες που είχε δει η περιοχή εδώ και χρόνια.
Τον Δεκέμβριο, μια χιονοθύελλα και θυελλώδεις άνεμοι έπληξαν το χωριό με τέτοια δύναμη που ξερίζωσαν δέντρα και τα κεραμίδια των σπιτιών πετούσαν σαν φύλλα χαρτιού. Οι χωρικοί άκουγαν τη νύχτα τους ήχους των τριξιμάτων των στεγών με τρόμο, ενώ πολλές στέγες είτε κατέρρευσαν είτε υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Όταν όμως η καταιγίδα υποχώρησε, ξεπρόβαλε μια θέα που άφησε όλους άφωνους.
Σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού είχαν υποστεί ζημιές, αλλά η «παράξενη» στέγη της Έλαρα παρέμενε ανέπαφη, χωρίς καμία φθορά. Οι μυτερές πασσάλες είχαν σχεδιαστεί ώστε να διασπούν τη δύναμη του ανέμου και να τον κατευθύνουν προς τα πάνω, λειτουργώντας ως ασπίδα και προστατεύοντας το σώμα του σπιτιού.
Μετά την καταιγίδα, όλοι συνειδητοποίησαν πόσο σοφή ήταν η Έλαρα. Η μέθοδος αυτή ήταν ένα ξεχασμένο μυστικό που της είχε αποκαλύψει ο σύζυγός της πριν φύγει από τη ζωή — μια παραδοσιακή τεχνική προστασίας που χρησιμοποιούσαν οι παλιότερες γενιές της περιοχής. Ενώ οι χωρικοί πίστευαν ότι είχε χάσει το μυαλό της, εκείνη είχε στην πραγματικότητα τιμήσει την κληρονομιά του άντρα της και είχε σώσει το σπίτι της μόνη της. Από εκείνη την ημέρα, κανείς δεν αμφισβήτησε ξανά τις πράξεις της Έλαρα· γιατί η πραγματική σοφία, μερικές φορές, μοιάζει σαν τρέλα στα μάτια των άλλων.