Έτρεξε σε ένα κοντινό αστυνομικό τμήμα και ζήτησε να γίνει έλεγχος για να διαπιστωθεί αν η ηλικιωμένη ήταν καλά και αν κινδύνευε. Όταν, όμως, πέρασε ξανά με το αυτοκίνητό του έξω από το σπίτι της, ένα ασθενοφόρο είχε ήδη φτάσει και οι διασώστες τη μετέφεραν έξω. Μπροστά στα μάτια των γειτόνων της, η γυναίκα έδειξε τον Κάιλ με θυμό και φόβο, κατηγορώντας τον πως εκείνος έφταιγε για όλα, προτού τη μεταφέρουν μακριά.
Οι κάτοικοι της γειτονιάς στράφηκαν γρήγορα εναντίον του Κάιλ, κατηγορώντας τον ότι ανακατευόταν σε ξένες υποθέσεις. Εκείνος, όμως, υπερασπίστηκε την απόφασή του και έφυγε με βαριά καρδιά, στοιχειωμένος από τα λόγια της σε κάθε επόμενη βάρδια του. Μια εβδομάδα αργότερα, ο προϊστάμενός του τού ανέθεσε μια νέα παράδοση στην ίδια ακριβώς διεύθυνση. Ο Κάιλ ένιωσε την αγωνία να τον κυριεύει καθώς ανέβαινε ξανά το γνώριμο μονοπάτι προς την πόρτα της. Προς μεγάλη του έκπληξη, όταν η πόρτα άνοιξε, αντίκρισε ένα σπίτι εντελώς διαφορετικό: ζεστό, φωτεινό και γεμάτο θαλπωρή.
Η ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν στην αγαπημένη της πολυθρόνα, περιτριγυρισμένη από γείτονες που την επισκέπτονταν και τη φρόντιζαν έμπρακτα: τακτοποιούσαν τα ψώνια της, έθεταν σε λειτουργία ηλεκτρικές θερμάστρες και της κρατούσαν συντροφιά. Παραδέχτηκαν πως είχαν παραμελήσει το καθήκον τους ως γείτονες, αφού δεν είχαν ενδιαφερθεί νωρίτερα για την κατάστασή της. Η γυναίκα, με τη σειρά της, ζήτησε συγγνώμη από τον Κάιλ και του εξέφρασε την απέραντη ευγνωμοσύνη της που την είχε σώσει από ένα επικίνδυνο τέλος. Εκείνη τη στιγμή, ο Κάιλ κατάλαβε επιτέλους πως το να κάνεις το σωστό μπορεί αρχικά να σε πληγώσει και να σε φέρει αντιμέτωπο με την απόρριψη των άλλων, όμως μερικές φορές είναι ακριβώς αυτή η πράξη που προλαβαίνει μια τραγωδία η οποία διαφορετικά θα περνούσε απαρατήρητη.