Κάθε μέρα, οι γονείς συγκινούνταν βλέποντας τον σκύλο τους και τον τρίμηνο γιο τους να γίνονται όλο και πιο αχώριστοι.
Από τη στιγμή που έφεραν το μωρό σπίτι από το νοσοκομείο, ο σκύλος φαινόταν να καταλαβαίνει ότι υπήρχε κάποιος που έπρεπε να προστατεύει πάνω απ’ όλα. Πλησίαζε προσεκτικά την κούνια, έβαζε τη μουσούδα του στην άκρη και σιωπηλά παρακολουθούσε το μωρό να κοιμάται.
Με τον καιρό, ανάμεσά τους αναπτύχθηκε ένας αληθινός δεσμός. Το μωρό γελούσε όταν ο σκύλος κουνούσε την ουρά του ή του γλείφε το χέρι, ενώ ο σκύλος, σα να καταλάβαινε την ευθύνη του, δεν έφευγε από δίπλα του ούτε βήμα.
Σιγά-σιγά, οι γονείς παρατήρησαν ότι το παιδί ηρεμούσε μόνο κοντά στον σκύλο. Περνούσαν μαζί σχεδόν όλη την ημέρα: παίζοντας, σέρνοντας στο χαλί, και τη νύχτα κοιμούνταν στην ίδια κούνια, σφίγγοντας ο ένας τον άλλον. Ήταν ένα τόσο συγκινητικό θέαμα που οι γονείς δεν μπορούσαν να μην χαμογελάσουν και να απαθανατίσουν κάθε στιγμή. Στα μάτια τους, αυτή ήταν καθαρή φιλία, γεμάτη τρυφερότητα και εμπιστοσύνη. Πίστευαν ότι ο σκύλος είχε γίνει για το μωρό σαν νταντά και πραγματικός φύλακας.
Όμως, μια νύχτα, όλα άλλαξαν. Όπως συνήθως, οι γονείς άκουσαν τους ήσυχους ήχους αναπνοής από το παιδικό δωμάτιο και αποφάσισαν να κοιτάξουν για να βεβαιωθούν ότι όλα ήταν καλά. Ανοίγοντας την πόρτα, έμειναν παγωμένοι από τον τρόμο.
Η καρδιά της μητέρας σταμάτησε: το μωρό ήταν ακίνητο, τα χείλη του είχαν πάρει μωβ απόχρωση, αναπνεόταν με δυσκολία και στο δέρμα του είχαν εμφανιστεί κόκκινα στίγματα.
Ο σκύλος, μπερδεμένος και ανήσυχος, σπρώχνοντας με τη μουσούδα του προσπάθησε να ξυπνήσει το παιδί.
Ο πατέρας, πανικοβλημένος, κάλεσε αμέσως το ασθενοφόρο, ενώ η μητέρα κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά της, παρακαλώντας το να ανασάνει. Οι διασώστες έφτασαν σε λίγα λεπτά.
Μετά από εξέταση, οι γιατροί έδωσαν μια ανησυχητική διάγνωση: σοβαρή αλλεργική αντίδραση στη γούνα του σκύλου. Λίγα λεπτά ακόμα αργοπορίας και θα ήταν πολύ αργά.
Οι γονείς καταρρακώθηκαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αυτό το ευγενικό πλάσμα, που θεωρούσαν τον καλύτερο φίλο της οικογένειας, είχε ασυνείδητα προκαλέσει κίνδυνο. Ο σκύλος στεκόταν στην πόρτα, ουρλιάζοντας, σα να καταλάβαινε ότι σύντομα θα αποχωριζόταν το μικρό του άνθρωπο.
Η απόφαση ήταν επώδυνη αλλά αναπόφευκτη: έπρεπε να τον μεταφέρουν στο σπίτι των γονιών του πατέρα, όπου είχε μεγάλο κήπο.
Τότε συνειδητοποίησαν κάτι που δεν θα ξεχάσουν ποτέ: ακόμη και η πιο καθαρή αγάπη ανάμεσα σε παιδί και ζώο μπορεί να κρύβει κίνδυνο.
Γι’ αυτό, αγαπητοί γονείς, αν έχετε παιδί στο σπίτι, να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί. Ακόμα και ο πιο τρυφερός σκύλος μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αντίδραση. Η υγεία και η ζωή του παιδιού πάντοτε υπερτερούν οποιωνδήποτε συναισθημάτων ή δεσμών.