Ο Νόα και η Κριστίν έδωσαν έναν αιώνιο όρκο στην τρυφερή ηλικία των έξι ετών, σφραγίζοντας με ένα μωβ ξυλομoγιά μια αθώα υπόσχεση να παντρευτούν αν έμεναν ανύπαντροι μέχρι τα τριάντα τους. Δύο χρόνια αργότερα, μια σπάνια πάθηση ανέστειλε οριστικά την ανάπτυξη του Νόα, αφήνοντάς τον στο ύψος ενός οκτάχρονου παιδιού, ενώ το πνεύμα του ωρίμαζε κανονικά. Παρά την αμείλικτη δημόσια χλεύη, τον παιδικοποιητικό περίγυρο και την ωμή κοινωνική απόρριψη σε όλη του τη ζωή, ο Νόα έχτισε μια λαμπρή καριέρα ως μηχανικός λογισμικού και παρέμεινε ο στενότερος φίλος της Κριστίν. Τελικά, η Κριστίν έφυγε, έβγαινε ραντεβού και αρραβωνιάστηκε έναν άλλον άντρα, τον Έβαν, ενώ η παιδική υπόσχεση ξεθώριαζε σε μια τρυφερή ανάμνηση.
Η ζωή τους ανατράπηκε βίαια στα είκοσι έξι τους χρόνια, όταν ένα σοβαρό τροχαίο διέλυσε τη λεκάνη της, απαιτώντας μήνες επίπονης αποκατάστασης και αφήνοντας αβέβαιο το μέλλον της κινητικότητάς της. Αντιμέτωπη με έναν Γολγοθά ανάρρωσης, ο Έβαν την εγκατέλειψε, επικαλούμενος ανικανότητα να διαχειριστεί τους νέους της σωματικούς περιορισμούς. Μόλις ο Νόα έμαθε για το ατύχημα, έσπευσε αμέσως στο πλευρό της, προσαρμόζοντας το αυτοκίνητό του, ανακαινίζοντας τον χώρο της και συμμετέχοντας ενεργά στις καθημερινές συνεδρίες φυσικοθεραπείας της. Καθώς η Κριστίν ξαναμάθαινε να περπατά, ο Νόα τής παρέδωσε την ξεχασμένη υπόσχεση με το ξυλομογιά και της εξομολογήθηκε τον διαχρονικό του έρωτα, τονίζοντας πως επιθυμούσε μια σχέση θεμελιωμένη σε αληθινό πάθος και όχι σε οίκτο ή χρέος. Συνειδητοποιώντας ότι τα αισθήματά της ξεπερνούσαν κατά πολύ την ευγνωμοσύνη, η Κριστίν ανταποκρίθηκε και ξεκίνησαν να βγαίνουν ρομαντικά.
Η σχέση τους εμβαθύνθηκε καθώς ισορρόπησαν την ανεξαρτησία με την αμοιβαία στήριξη, οδηγώντας έναν χρόνο αργότερα στην πρόταση γάμου του Νόα. Ωστόσο, ο αρραβώνας τους συνάντησε σφοδρή αντίσταση από τη μητέρα και τους συγγενείς της Κριστίν, οι οποίοι αμφισβήτησαν ανοιχτά την εξωτερική εμφάνιση του Νόα και κατηγόρησαν την Κριστίν ότι θυσίαζε το μέλλον της από ενοχή. Τα αδιάκοπα, τοξικά σχόλια κατέστρεψαν την αυτοεκτίμηση του Νόα. Την ημέρα του γάμου τους, κυριευμένος από ανασφάλεια και τρομοκρατημένος μήπως γίνει ένα ισόβιο βάρος, ο Νόα κλειδώθηκε στο καμαρίνι, επιχειρώντας να ακυρώσει την τελετή για να ελευθερώσει την Κριστίν.
Η Κριστίν αρνήθηκε να τον αφήσει να φύγει, τον στρίμωξε στο καμαρίνι και τον διαβεβαίωσε ότι η αγάπη τους ήταν απολύτως γνήσια και βασισμένη σε βαθύ σεβασμό. Στη συνέχεια τον οδήγησε στην αίθουσα και απευθύνθηκε ευθέως στους καλεσμένους, δηλώνοντας πως όποιος έβλεπε τον Νόα σαν φιλανθρωπικό έργο ή τον θεωρούσε ανάξιο μπορούσε να αποχωρήσει αμέσως. Αφού έφυγε μόλις ένας καλεσμένος και οι υπόλοιποι έμειναν, το ζευγάρι συνέχισε την τελετή ανταλλάσσοντας παραδοσιακές βέρες μαζί με τα ροζ πλαστικά δαχτυλίδια από το αυτόματο μηχάνημα που ο Νόα φυγάδευε επί είκοσι τρία χρόνια. Η Κριστίν αγκάλιασε τον σύζυγό της όχι από έλεος, αλλά γιατί είχε βρει τον αληθινό σύντροφο της ζωής της.