Αφού έχασε το πολυπόθητο παιδί που περίμενε εδώ και καιρό, μόλις στις δεκαεννέα εβδομάδες της εγκυμοσύνης, μια συντετριμμένη σύζυγος επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε τον άντρα της να κρατά στην αγκαλιά του ένα νεογέννητο, τυλιγμένο με την κουβέρτα που εκείνη είχε φτιάξει για το παιδί που είχαν χάσει. Ο σύζυγός της, ο Τομ, είχε κρυφά στηρίξει μια νεαρή γυναίκα ονόματι Βανέσα, της οποίας η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα μιας σχέσης με τον αποξενωμένο πατέρα του Τομ, τον Ρίτσαρντ. Όταν η Βανέσα αποφάσισε πως δεν μπορούσε να φροντίσει το μωρό, ο Τομ το έφερε στο σπίτι χωρίς να συμβουλευτεί τη σύζυγό του, απελπισμένος να αποδείξει πως δεν έμοιαζε καθόλου με τον εγωιστή πατέρα του.
Αυτή η αυθαίρετη απόφαση διέλυσε την εμπιστοσύνη στον γάμο τους, καθώς ο Τομ είχε πει ψέματα για τα βράδια που αργούσε να επιστρέψει και είχε κρύψει ολόκληρη την κατάσταση για μήνες. Ωστόσο, αφού αντιμετώπισε τη Βανέσα και έμαθε την οδυνηρή αλήθεια, η σύζυγος κατάλαβε πως ο Τομ δεν την είχε απατήσει, αλλά είχε βαθιά τραυματιστεί από τη σκληρότητα του πατέρα του και φοβόταν τρομοκρατημένος μήπως επαναλάβει την ίδια ιστορία. Παρόλο που κατανοούσε τις καλές του προθέσεις, του ξεκαθάρισε πως το να κρατά μυστικά για να προστατεύσει τους άλλους δεν του έδινε το δικαίωμα να παίρνει μονομερείς αποφάσεις για την οικογένειά τους.
Τελικά, το ζευγάρι ξεκίνησε ένα δύσκολο αλλά απαραίτητο ταξίδι μέσα από συμβουλευτική, νυχτερινούς καβγάδες και σταδιακή επούλωση των πληγών τους. Συμφώνησαν πως το νεογέννητο, που ονομάστηκε Νόα, δεν θα αποτελούσε αντικατάσταση για το παιδί που είχαν χάσει, αλλά θα γινόταν μέλος της οικογένειάς τους μέσα από μια κοινή και συνειδητή επιλογή. Με τη Βανέσα να παραμένει ένα υποστηρικτικό πρόσωπο στη ζωή τους, ενώ ολοκλήρωνε τις σπουδές της, ο Τομ και η σύζυγός του άρχισαν σιγά σιγά να ξαναχτίζουν τον γάμο τους, μαθαίνοντας πως η κατανόηση των κινήτρων ενός συντρόφου δεν πρέπει ποτέ να αντικαθιστά την ειλικρινή επικοινωνία και τη λήψη αποφάσεων από κοινού.