Όλα ξεκίνησαν όταν ο σύζυγός μου μίλησε με ασυνήθιστη ψυχρότητα για την κατάσταση της μητέρας του. Η πεθερά μου χρειαζόταν επειγόντως μεταμόσχευση νεφρού και εκείνος ήθελε αυτή την «θυσία» από εμένα. «Αν με αγαπάς, απόδειξέ το», είπε, μετατρέποντας την κατάσταση σε ένα τεστ πίστης. Πίστευα ότι η οικογένεια σημαίνει αμοιβαία αυτοθυσία και σκέφτηκα πως αυτή η πράξη θα μας έφερνε πιο κοντά· έτσι δέχτηκα την πρόταση, ελπίζοντας ότι η αγάπη μας θα ενισχυόταν.
Μπήκα στο νοσοκομείο και υποβλήθηκα σε μια δύσκολη επέμβαση. Παρά τους οξείς πόνους όταν ξύπνησα, ένιωθα μια εσωτερική γαλήνη· είχα προσφέρει μια μεγάλη καλοσύνη στον άντρα που αγαπούσα. Περίμενα μέρες να έρθει, να κρατήσει το χέρι μου, να με ευχαριστήσει και να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά. Έβλεπα τον δικό μου πόνο ως ένα τίμημα για το μέλλον της οικογένειάς μας.
Τρεις μέρες μετά την επέμβαση, ο σύζυγός μου μπήκε στο δωμάτιο, αλλά δεν ήταν μόνος. Δίπλα του υπήρχε μια γυναίκα με κόκκινο φόρεμα, φροντισμένη και υπεροπτική. Χωρίς καν να με κοιτάξει, άφησε πάνω στο κρεβάτι μου ένα φάκελο και είπε απλά: «Υπογράψε». Ήταν τα έγγραφα διαζυγίου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι από την αρχή με είχε δει μόνο ως δότρια οργάνων και ότι όλα ήταν προσεκτικά σχεδιασμένα.
Ωστόσο, η μοίρα είχε κι ένα απρόσμενο μάθημα για εκείνους. Η μεταμόσχευση πέτυχε, οι εξετάσεις της πεθεράς μου βελτιώθηκαν, αλλά η ηλικιωμένη γυναίκα δεν μπορούσε να σηκωθεί όρθια. Έμεινε κλινήρης, χρειάστηκε φροντίδα 24 ώρες το 24ωρο· τα φάρμακα, οι ενέσεις και όλη η δύσκολη διαδικασία φροντίδας έπεσαν στους ώμους της γυναίκας για χάρη της οποίας ο σύζυγός μου με είχε εγκαταλείψει.
Ο αγαπημένος που ονειρευόταν λαμπερές ζωές δεν άντεξε τη μυρωδιά του νοσοκομείου και τις άυπνες νύχτες. Έξι μήνες αργότερα έφυγε, αφήνοντας στον σύζυγό μου μόνος· με την πεθερά του που χρειαζόταν φροντίδα, ένα σιωπηλό σπίτι γεμάτο τύψεις και την ήττα του. Η κακία που επιχείρησε, τελικά γύρισε εναντίον του.