Ο Χάρολντ επέστρεψε στο παγκάκι της παιδικής του ηλικίας, δίπλα στη λίμνη, μετά από πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια, για να βρει τρία μυστήρια κουτιά που είχαν αφήσει οι αποξενωμένοι φίλοι του από το λύκειο: ο Τόμι, ο Ρέι και ο Νικ. Χαραγμένα στο φθαρμένο ξύλο ήταν ακόμα τα παλιά τους αρχικά —H.T.R.N.—, θυμίζοντάς του τους όρκους που είχαν δώσει αποφοιτώντας το 1970, πριν τους σαρώσει η ζωή και τους σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Μέσα στα κουτιά, ο Χάρολντ ανακάλυψε προσωπικά αντικείμενα, όπως ένα παλιό τεχνητό δόλωμα ψαρέματος κι μια πυξίδα, μαζί με σπαρακτικά γράμματα που αποκάλυπταν πως οι φίλοι του πίστευαν όλα αυτά τα χρόνια ότι ο Χάρολντ τους είχε εγκαταλείψει, αγνοώντας επιδεικτικά τη δεκαετή αλληλογραφία τους.
Με βαθύ πόνο στην καρδιά, ο Χάρολντ έμαθε πως ο Τόμι και ο Ρέι είχαν φύγει πια από τη ζωή, αφήνοντας στα παιδιά τους την τελευταία τους επιθυμία: να παραδώσουν αυτά τα κουτιά. Ωστόσο, όταν ο Χάρολντ ανακάλυψε ένα κλειδωμένο συρτάρι στο υπόγειο του μακαρίτη του πατέρα, γεμάτο με δεκαετίες κρυμμένης και σφραγισμένης αλληλογραφίας —ανάμεσά τους και τα δικά του γράμματα που ο χειριστικός πατέρας του αναχαίτιζε εσκεμμένα για να τον κρατήσει κοντά του—, η τραγική αλήθεια του χωρισμού τους μετά από πενήντα πέντε χρόνια ήρθε επιτέλους στο φως.
Αποφασισμένος να μην αφήσει τον ελάχιστο χρόνο που του απέμενε να πάει χαμένος, ο Χάρολντ ταξίδεψε στην Πορτογαλία για να ανταμώσει με τον Νικ, ο οποίος ήταν πια ανήμπορος και ηλικιωμένος. Η φορτισμένη συνάντησή τους επούλωσε τις πληγές μισού αιώνα, καθώς μοιράστηκαν την αλήθεια για τα κρυμμένα γράμματα και θρήνησαν μαζί για τους χαμένους τους φίλους, αποδεικνύοντας πως ο δεσμός τους είχε αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου, κόντρα σε όλα τα ψέματα.
Έναν μήνα αργότερα, τα παιδιά του Τόμι και του Ρέι ενώθηκαν με τον Χάρολντ και τον Νικ για να συναρμολογήσουν ξανά ένα κομμάτι της ιστορίας τους, περιτριγυρίζοντας το κρεβάτι του Νικ με το κόκκινο δόλωμα, την πυξίδα, το ξυλόγλυπτο ψάρι και τον αυθεντικό σουγιά. Ο Χάρολντ επέστρεψε τελικά τον σουγιά στη λίμνη, χαράσσοντας ξανά τα σβησμένα αρχικά πάνω στο παγκάκι και βρήκε επιτέλους γαλήνη, ξέροντας πως οι φίλοι του δεν τον είχαν ξεχάσει ποτέ.