Η Άννα ήταν μόλις δεκαεννέα ετών, κόρη μιας ταπεινής οικογένειας από την Ουκρανία. Όταν οι αμπελώνες που η οικογένειά της καλλιεργούσε για γενιές βυθίστηκαν στα χρέη, εμφανίστηκε μια πρόταση που έμοιαζε αδύνατο να αρνηθούν: ένας σεΐχης εβδομήντα πέντε ετών προσφέρθηκε να διαγράψει όλα τα χρέη, με αντάλλαγμα να παντρευτεί την Άννα. Υπό την πίεση της οικογένειάς της και με την απελπισμένη επιθυμία να σώσει τα κτήματά τους, η Άννα δέχτηκε να παντρευτεί έναν άντρα που δεν είχε δει ποτέ στη ζωή της. Ο γάμος, που έγινε σε ένα πολυτελές παλάτι στο Μαρακές, έμοιαζε λιγότερο με παραμύθι και περισσότερο με την αρχή ενός χρυσού κλουβιού.
Όταν οι βαριές πόρτες του παλατιού έκλεισαν τη νύχτα του γάμου, η Άννα ένιωθε παγωμένη από τον φόβο. Περιμένοντας μια παραδοσιακή πρώτη νύχτα, ο ηλικιωμένος σεΐχης μπήκε στο δωμάτιο, ενώ εκείνη ξέσπασε σε δάκρυα και του φώναξε πως χρειαζόταν χρόνο. Τότε συνέβη κάτι εντελώς απρόσμενο· μετά από μια μακρά σιωπή, ο σεΐχης δεν είπε ούτε λέξη και απλώς ξάπλωσε στο κρεβάτι. Η Άννα πέρασε ολόκληρη τη νύχτα δίπλα στο παράθυρο, γεμάτη φόβο και ενοχές. Όταν χάραξε, οι ακανόνιστες ανάσες μέσα στο δωμάτιο την ανάγκασαν να αντικρίσει την αλήθεια.
Ο σεΐχης είχε καταρρεύσει εκείνο το βράδυ στο ίδιο του το κρεβάτι. Παρόλο που η Άννα κάλεσε αμέσως βοήθεια, ο ηλικιωμένος άντρας άφησε την τελευταία του πνοή με το πρώτο φως της ημέρας. Το παλάτι βυθίστηκε στο χάος· γιατροί, φρουροί και συγγενείς γέμισαν το δωμάτιο. Όμως το μεγαλύτερο σοκ ήρθε όταν ανακοινώθηκε η διαθήκη του. Λίγες μόλις μέρες πριν από τον θάνατό του, ο σεΐχης είχε αλλάξει τη διαθήκη του και είχε ορίσει τη νόμιμη σύζυγό του, την Άννα, ως τη βασική κληρονόμο της τεράστιας περιουσίας του.
Η οικογένεια του σεΐχη και τα μέσα ενημέρωσης στράφηκαν εναντίον της, χαρακτηρίζοντάς την «καιροσκόπο» και «κυνηγό περιουσίας». Για χρόνια, μέσα σε ατελείωτες δικαστικές διαμάχες, η νεαρή γυναίκα κουβαλούσε μέσα της το μυστικό εκείνης της νύχτας — τον φόβο της και το γεγονός πως ο σεΐχης δεν την άγγιξε ποτέ. Όταν τελικά κέρδισε τη νομική μάχη, χρησιμοποίησε μεγάλο μέρος της κληρονομιάς για να αποκαταστήσει τους αμπελώνες της οικογένειάς της. Το παλάτι στο Μαρακές το μετέτρεψε σε καταφύγιο για γυναίκες που είχαν εξαναγκαστεί σε γάμο χωρίς τη θέλησή τους.
Αν και η ιστορία της Άννας εξακολουθεί να συζητιέται μέχρι σήμερα, εκείνη επέλεξε να κυνηγήσει την ηρεμία και όχι τον πλούτο. Χρόνια αργότερα, σε ένα κείμενο που έγραψε η ίδια, έσπασε τη σιωπή της λέγοντας: «Ήμουν απλώς ένα φοβισμένο κορίτσι που προσπαθούσε να σώσει την οικογένειά του». Η ζωή της δεν καθορίστηκε από την περιουσία που κληρονόμησε, αλλά από τη δύναμη χαρακτήρα που έδειξε μετά από εκείνη τη σκοτεινή νύχτα και από τις πόρτες που άνοιξε για γυναίκες που χρειάζονταν βοήθεια. Η Άννα αρνήθηκε να μείνει για πάντα στο ρόλο του θύματος και έγραψε ξανά τη μοίρα της με τους δικούς της όρους.