Στα τριάντα τρία της, η Μάργκαρετ πήρε την απόφαση να καταψύξει τα ωάριά της—μια πρακτική κίνηση με την ελπίδα να «θωρακίσει» το μέλλον της, όσο περίμενε τη στιγμή που θα δημιουργούσε μια παραδοσιακή οικογένεια με σύζυγο και παιδιά. Τα χρόνια όμως κυλούσαν, οι σχέσεις έρχονταν και έφευγαν, αλλά καμία δεν κατέληξε στον γάμο ή τη μητρότητα. Έτσι, έφτιαξε μια γεμάτη, ανεξάρτητη ζωή, πληρώνοντας ανελλιπώς τη συνδρομή για τη φύλαξη των ωαρίων της. Φτάνοντας πια στα τέλη της δεκαετίας των εβδομήντα, έχοντας διανύσει μια ολόκληρη διαδρομή με καριέρα, συνταξιοδότηση αλλά και την απώλεια των γονιών της, αποφάσισε να σταματήσει να αναρωτιέται «τι θα γινόταν αν». Αποφάσισε να διεκδικήσει τη μητρότητα μέσω μιας παρένθετης μητέρας, χρησιμοποιώντας το τελευταίο, εναπομείναν κατεψυγμένο ωάριό της. Εννέα μήνες μετά, στα εβδομήντα πέντε της πλέον, κρατούσε στην αγκαλιά της τη νεογέννητη κόρη της, την Γκρέις—κάνοντας πραγματικότητα ένα όνειρο σαράντα δύο ετών.
Μόλις τρεις μέρες αφού επέστρεψαν στο σπίτι, ένα αναπάντεχο χτύπημα στην πόρτα έφερε τη Μάργκαρετ μέτωπο με μέτωπο με μια σαρανταδύοχρονη άγνωστη, την Ιβάννα. Την γυναίκα αυτή είχε ειδοποιήσει η κλινική υποβοηθούμενης αναπαραγωγής λόγω ενός πιθανού εργαστηριακού λάθους. Σε έναν εσωτερικό έλεγχο μετά τη γέννηση της Γκρέις, οι τεχνικοί είχαν εντοπίσει μια ασυμφωνία στους αριθμούς ταυτοποίησης μεταξύ των φακέλων της Μάργκαρετ και της Ιβάννα. Ο φόβος ότι είχε χρησιμοποιηθεί λάθος ωάριο ήταν ορατός. Παρά το παράλυτο άγχος και την αβεβαιότητα, η Μάργκαρετ έβαλε μέσα στο σπίτι τη ρημαγμένη εκείνη γυναίκα, κι εκείνη της εκμυστηρεύτηκε τη δική της τραγική ιστορία: χρόνια αγώνα με την υπογονιμότητα και τον ξαφνικό χαμό του συζύγου της σε τροχαίο.
Όσο περιμέναν με κομμένη την ανάσα τα αποτελέσματα του κατεπείγοντος τεστ DNA, η παγωμένη ατμόσφαιρα άρχισε να μαλακώνει και να δίνει τη θέση της στη συμπόνια. Η Μάργκαρετ, βλέποντας τα δάκρυα της Ιβάννα, της εμπιστεύτηκε για λίγο στην αγκαλιά της τη μικρή Γκρέις. Όταν τελικά χτύπησε το τηλέφωνο, ο γιατρός επιβεβαίωσε αυτό που η Μάργκαρετ λαχταρούσε: η Γκρέις ήταν βιολογικό της παιδί, διώχνοντας μεμιάς τον εφιάλτη μήπως χάσει την κόρη της. Όμως, ο γιατρός δεν είχε τελειώσει—έριξε μια ακόμα ισοπεδωτική είδηση. Λόγω του ίδιου διοικητικού λάθους, το τελευταίο διαθέσιμο ωάριο της Ιβάννα είχε καταστραφεί κατά λάθος από το εργαστήριο, σβήνοντας οριστικά τις ελπίδες της να γίνει βιολογική μητέρα.
Ανήμπορη να αφήσει την Ιβάννα να φύγει με άδεια χέρια—μετά από ένα τόσο σκληρό παιχνίδι της μοίρας και της κλινικής—η Μάργκαρετ της ζήτησε να επιστρέψει την επομένη και να γίνει κομμάτι της ζωής της Γκρέις.
Με την πάροδο των μηνών και των χρόνων, η Ιβάννα έγινε αναπόσπαστο και αγαπημένο μέλος της οικογένειάς τους. Πλήμμυριζε την Γκρέις με απλόχερη αγάπη και φροντίδα, ενώ η Μάργκαρετ απολάμβανε τον ρόλο της ως μητέρα. Στα εβδομήντα πέντε της, η Μάργκαρετ συνειδητοποίησε το εξής: μπορεί το ταξίδι της προς τη μητρότητα να ήταν ασύγκριτα πιο χαοτικό από το πλάνο που είχε σχεδιάσει στα τριάντα τρία της, αλλά της χάρισε μια ζωή πολύ πιο πλούσια και γεμάτη από όσες είχε ποτέ τολμήσει να ονειρευτεί.