Μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο του αεροπλάνου, το ασταμάτητο κλάμα του μωρού μου είχε τεντώσει τα νεύρα σε όλη την καμπίνα. Ο άντρας στο διπλανό κάθισμα εξερράγη ξαφνικά: «Γι’ αυτό πλήρωσα; Ή θα κάνετε το παιδί να σωπάσει ή θα μου επιστρέψετε τα λεφτά του εισιτηρίου!» φώναξε. Ήμουν ήδη εξαντλημένη και, μπροστά σε αυτή την επίθεση, δεν άντεξα· τα δάκρυα κύλησαν. Για το ταξίδι είχα πουλήσει ό,τι είχα, δεν υπήρχε καμία δυνατότητα για άλλο εισιτήριο. Με σκυμμένο κεφάλι, πήρα το μωρό και κατευθύνθηκα προς το πίσω μέρος του αεροσκάφους.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένας ήρεμος άντρας με σκούρο κοστούμι μου έκοψε τον δρόμο. Αντάλλαξε λίγες λέξεις με την αεροσυνοδό και ύστερα μου είπε ευγενικά: «Εδώ μπροστά θα είστε πιο άνετα με το μωρό σας. Παρακαλώ, περάστε στην πρώτη θέση». Εγώ έμεινα άναυδη, ενώ εκείνος κατευθύνθηκε προς τη θέση που μόλις είχα αφήσει. Ο αγενής άντρας γέλασε ειρωνικά: «Επιτέλους ήρθε ένας λογικός άνθρωπος να μας γλιτώσει από αυτό το τσίρκο!»
Μόλις όμως ο καλοντυμένος άγνωστος κάθισε, η ατμόσφαιρα άλλαξε μονομιάς. Το πρόσωπο του αγενή επιβάτη άσπρισε, το θρασύ χαμόγελο έσβησε απότομα. Ο άγνωστος είπε ψυχρά: «Καλημέρα. Δεν περίμενα να σας συναντήσω εδώ». Ο άλλος άρχισε να τραυλίζει: «Εγώ… εγώ απλώς… δεν ήξερα, κύριε…»
Χωρίς να τον αφήσει να συνεχίσει, ο άντρας με το κοστούμι πρόσθεσε: «Είδα και άκουσα τα πάντα. Αύριο δεν χρειάζεται να έρθετε στη δουλειά. Στην εταιρεία μου δεν έχουν θέση άνθρωποι που φέρονται έτσι σε μια μητέρα και το παιδί της». Η καμπίνα βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή. Σε μια στιγμή, η αλαζονεία είχε μετατραπεί στο βαρύτερο τίμημα.
Εγώ, αγκαλιάζοντας το μωρό μου στο άνετο κάθισμα της πρώτης θέσης, έμαθα αργότερα ότι ο ήρεμος αυτός άγνωστος ήταν ο διευθύνων σύμβουλος ενός από τους μεγαλύτερους ομίλους στον κόσμο. Εκείνη την ημέρα δεν άλλαξα απλώς θέση· έζησα από κοντά πως η καλοσύνη και η αξιοπρέπεια μπορούν να νικήσουν την αγένεια με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Κάποια μαθήματα δίνονται ψηλά, χιλιάδες μέτρα πάνω από τη γη, όταν δεν τα περιμένεις καθόλου.