Η ηλικιωμένη γυναίκα είχε μεταφερθεί στη φυλακή νωρίς εκείνο το πρωί. Εύθραυστη, με μειωμένη ακοή και αργό, διστακτικό βηματισμό, σχεδόν δεν έβγαζε λέξη από το στόμα της. Κρατούσε μόνο μια μικρή πάνινη τσάντα σφιχτά στο στήθος της, με τα μάτια ορθάνοιχτα από την αγωνία. Η αδύναμη εμφάνισή της προκάλεσε δύσπιστα βλέμματα από τις υπόλοιπες κρατούμενες, καθώς ένας φύλακας την οδήγησε στο κελί της, της έδειξε το κρεβάτι της και της ανακοίνωσε απότομα πως η ώρα για την αυλή είχε φτάσει.
Εκείνη έγνεψε σιωπηλά, χωρίς να γνωρίζει πως ένα αρπακτικό την είχε ήδη βάλει στο στόχαστρο.
Στην αυλή κυριαρχούσε μια κρατούμενη γνωστή ως Ρέιζορ — μια επιβλητική γυναίκα, της οποίας η απειλητική στάση και το πρόσωπο γεμάτο σκουλαρίκια προκαλούσαν φόβο σε ολόκληρη τη φυλακή. Στο πλευρό της βρίσκονταν δύο πιστές ακόλουθοι, έτοιμες να εκτελέσουν κάθε της επιθυμία. Η Ρέιζορ χαμογέλασε ειρωνικά μόλις εντόπισε τη νεοφερμένη.
«Κοιτάξτε τι μας έφεραν σήμερα οι φύλακες», χλεύασε, ενώ οι δύο γυναίκες πίσω της ξέσπασαν σε γέλια.
Η ηλικιωμένη προσπάθησε να περάσει από δίπλα τους, αλλά η Ρέιζορ κινήθηκε αστραπιαία και της έκλεισε τον δρόμο.
«Πού νομίζεις ότι πηγαίνεις, γιαγιά;»
Η γυναίκα σταμάτησε, κρατώντας το κεφάλι χαμηλά. «Θέλω απλώς να καθίσω κάπου».
«Πρώτα, όμως, ας δούμε τι κουβαλάς μέσα σε αυτή την τσάντα».
Η ηλικιωμένη έσφιξε ακόμη περισσότερο το κράτημά της. «Είναι μόνο τα προσωπικά μου πράγματα».
«Τότε, δεν θα σε πειράζει να ρίξουμε μια ματιά».
Μία από τις δύο γυναίκες όρμησε να της αρπάξει την τσάντα, όμως, προς έκπληξή τους, η ηλικιωμένη την κράτησε γερά και με τα δύο χέρια. «Σας παρακαλώ, μην το κάνετε».
Η Ρέιζορ ξέσπασε σε δυνατά γέλια. «Το ακούσατε αυτό; Η καινούργια μάς δίνει και διαταγές!»
«Δεν σας έχω κάνει τίποτα», ψιθύρισε απαλά η ηλικιωμένη.
«Δεν μας ενδιαφέρει».
Με μια βίαιη κίνηση, η Ρέιζορ τής άρπαξε την τσάντα και άδειασε το περιεχόμενό της πάνω στο παγωμένο τσιμέντο. Μια χτένα, μερικές ξεθωριασμένες φωτογραφίες, ένα παλιό κασκόλ και ένα μικρό κουτί σκορπίστηκαν στο έδαφος.
Οι γυναίκες άρχισαν να την κοροϊδεύουν. «Αυτά ήταν όλα; Γι’ αυτά τα σκουπίδια χάσαμε τον χρόνο μας;»
Καθώς η ηλικιωμένη έσκυβε για να μαζέψει τις πολύτιμες αναμνήσεις της, μία από τις κρατούμενες κλότσησε μια φωτογραφία και την έστειλε στην άλλη άκρη της αυλής. «Έρπυσε να την πάρεις, γιαγιά. Άντε, κουνήσου!»
Οι υπόλοιπες κρατούμενες παρακολουθούσαν αμήχανες και σιωπηλές, αλλά καμία δεν έκανε κίνηση να βοηθήσει. Αν κάποια ανακατευόταν, θα γινόταν ο επόμενος στόχος της Ρέιζορ.
Αφού μάζεψε τη φωτογραφία, η ηλικιωμένη προσπάθησε να σηκωθεί. Τότε η Ρέιζορ την έσπρωξε δυνατά από πίσω, ρίχνοντάς την στα γόνατα. Οι τρεις γυναίκες γέλασαν ακόμη πιο δυνατά.
«Εσύ δεν ανήκεις στη φυλακή. Στο γηροκομείο έπρεπε να βρίσκεσαι!»
Όταν η ηλικιωμένη προσπάθησε ξανά να σηκωθεί, ένα δεύτερο δυνατό σπρώξιμο την έριξε άτσαλα στο σκληρό έδαφος. «Σας παρακαλώ, σταματήστε», ικέτευσε.
Τυφλωμένη από τη σκληρότητά της, η Ρέιζορ την άρπαξε από τον γιακά, την τράβηξε απότομα όρθια και τη χαστούκισε στο πρόσωπο. Η ηλικιωμένη ξέσπασε σε κλάματα, προσπαθώντας να προστατεύσει το κεφάλι της, ενώ οι τρεις γυναίκες άρχισαν να τη σπρώχνουν και να τη χτυπούν από όλες τις πλευρές.
Κανείς δεν τολμούσε να κινηθεί. Κανείς, εκτός από ένα άτομο.
Κοντά στον απέναντι τοίχο καθόταν μια νεαρή γυναίκα, η οποία ζούσε στην απόλυτη αφάνεια από τότε που είχε φτάσει στη φυλακή, αρκετούς μήνες νωρίτερα. Δεν μιλούσε ποτέ, δεν ανακατευόταν σε αντιπαλότητες και απομακρυνόταν ευγενικά κάθε φορά που κάποια προσπαθούσε να την πλησιάσει. Οι περισσότερες κρατούμενες πίστευαν πως απλώς φοβόταν το περιβάλλον της φυλακής.
Παρακολουθούσε από μακριά όσα συνέβαιναν. Όμως, τη στιγμή που η Ρέιζορ σήκωσε ξανά τη γροθιά της για να χτυπήσει τη γυναίκα που έκλαιγε, η νεαρή κρατούμενη σηκώθηκε όρθια.
Διέσχισε την ήσυχη αυλή με σταθερά βήματα και στάθηκε ακριβώς μπροστά τους.
«Αφήστε την ήσυχη», είπε χαμηλόφωνα.
Η αυλή βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή. Η Ρέιζορ την κοίταξε δύσπιστα και ύστερα έβγαλε ένα κοφτό, ειρωνικό γέλιο. «Σε μένα μιλάς;»
«Σε σένα».
Οι δύο ακόλουθοι της Ρέιζορ αντάλλαξαν έκπληκτες ματιές. «Και τι θα κάνεις αν δεν την αφήσουμε;»
Η νεαρή γυναίκα δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει. Απλώς προσπέρασε τη Ρέιζορ, έσκυψε και βοήθησε την ηλικιωμένη να σηκωθεί στα πόδια της.
Εξοργισμένη, η Ρέιζορ όρμησε πάνω της, την άρπαξε από τον ώμο και την περιστρέφοντας βίαια προς το μέρος της.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όλα άλλαξαν. Με μια γρήγορη, απόλυτα ελεγχόμενη κίνηση, η νεαρή γυναίκα έπιασε τον καρπό της Ρέιζορ, απελευθερώθηκε από το κράτημά της και έσπρωξε την επιβλητική κρατούμενη προς τα πίσω με τέτοια δύναμη, που εκείνη παραπάτησε.
Η Ρέιζορ μόλις που κατάφερε να κρατήσει την ισορροπία της. Τα γέλια σταμάτησαν αμέσως.
Η νεαρή γυναίκα την κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και μίλησε με ήρεμη, αδιαπραγμάτευτη φωνή: «Είπα, αφήστε την ήσυχη».
Για πρώτη φορά, όσο θυμόταν κανείς, η Ρέιζορ έκανε πίσω. Με ένα βλέμμα γεμάτο βουβή οργή, έκανε νόημα στις δικές της και μουρμούρισε: «Αυτό δεν τελείωσε εδώ», πριν απομακρυνθεί.
Η νεαρή γυναίκα μάζεψε σιωπηλά τις σκορπισμένες φωτογραφίες, το κασκόλ και το μικρό κουτί, τα έβαλε ξανά μέσα στην πάνινη τσάντα και την παρέδωσε στην ηλικιωμένη.
«Σε ευχαριστώ, κορίτσι μου», ψιθύρισε η ηλικιωμένη με τρεμάμενη φωνή. «Όμως τώρα θα έχεις προβλήματα εξαιτίας μου».
Για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της νεαρής γυναίκας.
«Προβλήματα έχω ήδη, έτσι κι αλλιώς».
Από εκείνη την ημέρα και μετά, η πιο απομονωμένη κρατούμενη και η πιο ευάλωτη γυναίκα της φυλακής δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά χωριστά.