Στα μόλις 19 της χρόνια, ενώ σπούδαζε για να γίνει καθηγήτρια μαθηματικών, η ζωή της Έρικα Ταμπρίνι ανατράπηκε όταν προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και σηψαιμία το 2005. Τέθηκε σε τεχνητό κώμα για επτά εβδομάδες και, όταν ξύπνησε, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα: τα χέρια και τα πόδια της είχαν μαυρίσει εξαιτίας της σηψαιμίας, και μετά από πολλαπλές επεμβάσεις χρειάστηκε να ακρωτηριαστούν και τα δύο πόδια κάτω από το γόνατο και τα δύο χέρια κάτω από τον αγκώνα. Η ξαφνική αυτή απώλεια την άφησε να παλεύει με την εικόνα του εαυτού της και να αναρωτιέται πώς θα ήταν το μέλλον της.
Παρά τη δραματική αλλαγή, η ιστορία της Έρικα πήρε μια ελπιδοφόρα τροπή όταν γνώρισε τον Λουκ, που έναν μόλις χρόνο μετά τους ακρωτηριασμούς της έγινε ο σύζυγός της. Η άνευ όρων αγάπη και στήριξή του τη βοήθησαν να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή της και μαζί δημιούργησαν μια οικογένεια. Σήμερα, η Έρικα είναι περήφανη μητέρα δύο παιδιών, της πεντάχρονης Λίλι και του τρίχρονου Μάικλ. Περιγράφει τη μητρότητα ως το μεγαλύτερο επίτευγμά της, παρόλο που αρχικά φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να φροντίσει σωματικά τα μωρά της. Με τη βοήθεια του Λουκ και τη δική της αποφασιστικότητα, έμαθε να προσαρμόζεται και να ευημερεί ως μητέρα.
Αποφασισμένη να μην αφήσει την αναπηρία να την καθορίσει, η Έρικα εργάστηκε ακούραστα για να ξανακερδίσει την ανεξαρτησία της. Επικεντρώθηκε στην προσαρμογή στα προσθετικά μέλη και αρνήθηκε να αφήσει την οικογένειά της να υποφέρει εξαιτίας των περιορισμών της. Αν και παραδέχεται ότι είναι δύσκολο να γνωρίζει πως δεν μπορεί να κάνει ορισμένα πράγματα, όπως να τρέξει στο πάρκο με τα παιδιά της ή να πλέξει τα μαλλιά της κόρης της, παραμένει βαθιά ευγνώμων που βρίσκεται δίπλα τους. Ταυτόχρονα, αγκαλιάζει και τις θετικές πλευρές, όπως το ότι μπορεί να κάνει ποδήλατο για χιλιόμετρα χωρίς πόνο χάρη στα προσθετικά της πόδια.
Η ανθεκτικότητά της την οδήγησε τελικά σε μια νέα επαγγελματική πορεία. Αφήνοντας τα μαθηματικά, η Έρικα στράφηκε στην εργοθεραπεία, έναν τομέα όπου μπορούσε να αξιοποιήσει την εμπειρία της για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τις δικές τους προκλήσεις. Περιγράφει τη δουλειά της ως «καταπληκτική», καθώς της δίνει τη δυνατότητα να εμπνέει, να καθοδηγεί και να στηρίζει τους ανθρώπους, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα τα ίδια μαθήματα και στη δική της ζωή. Η αποφασιστικότητα και η θετική της στάση την έχουν κάνει πηγή έμπνευσης για πολλούς.
Σήμερα, στα 34 της, η Έρικα έχει αγκαλιάσει πλήρως την αναπηρία της και αρνείται να αφήσει οτιδήποτε να περιορίσει την έκφραση του εαυτού της ή τη χαρά της. Φορά με περηφάνια σορτσάκια και γιορτάζει τις ευκαιρίες που της χάρισε η διαδρομή της — όπως τη σύνδεση με την κοινότητα των προσαρμοσμένων αθλημάτων και τη γνωριμία με αμέτρητους εμπνευσμένους ανθρώπους. Το μήνυμά της προς όσους αντιμετωπίζουν δυσκολίες είναι γεμάτο επιμονή και ελπίδα: με τον χρόνο, την ανθεκτικότητα και την αποφασιστικότητα, η ζωή μπορεί να γίνει όχι μόνο διαχειρίσιμη, αλλά και ουσιαστική.