Υιοθέτησα την κόρη της καλύτερής μου φίλης, της Λίλα, μετά από ένα τραγικό ατύχημα που την στέρησε από εμάς. Γνώριζα τη Λίλα από την παιδική μας ηλικία – μεγαλώσαμε μαζί σε ένα ορφανοτροφείο, ξεπεράσαμε τις δυσκολίες χέρι-χέρι και ονειρευόμασταν την οικογένεια που βλέπαμε μόνο στις ταινίες. Όταν η Λίλα, σε ηλικία δεκαεννέα ετών, έμεινε έγκυος και εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα, ήμουν σε κάθε ραντεβού, κάθε ξενύχτι και ακόμη και στη γέννα, όταν έφερε στον κόσμο τη μικρή Μιράντα. Από εκείνη τη στιγμή, χτίσαμε μαζί μια οικογένεια, αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της ζωής με αγάπη, αφοσίωση και αδιάκοπη φροντίδα.
Για πέντε χρόνια καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια αίσθηση σταθερότητας. Η Λίλα βρήκε καλύτερη δουλειά, εγώ εργαζόμουν υπερωρίες, και η Μιράντα άνθισε μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού μας. Όταν η Λίλα πέθανε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, υποσχέθηκα ότι η Μιράντα δεν θα πάει ποτέ σε ανάδοχη οικογένεια. Την υιοθέτησα νόμιμα και της διαβεβαίωσα ότι δεν ήταν μόνη και ότι θα ήμουν πάντα εκεί γι’ αυτήν. Το να τη βλέπω να μεγαλώνει με έκανε μητέρα της με κάθε έννοια – γιορτάζαμε τα ορόσημα, την παρηγορούσα στις καρδιοχτυπήσεις, χειροκροτούσα στις παραστάσεις της και μοιραζόμασταν τα χαοτικά αλλά όμορφα καθημερινά μας στιγμιότυπα.
Η παιδική ηλικία της Μιράντας ήταν γεμάτη αγάπη και μάθηση. Έγινε αυτοπεποίθηση και ανεξάρτητη, διαπρέποντας στο σχολείο, ανακάλυψε πάθη για το θέατρο και το διάβασμα και αγκάλιασε την οικογένεια που είχαμε δημιουργήσει. Στα δεκαεπτά της, με αποκαλούσε ανοιχτά «Μαμά» χωρίς δισταγμό, και ο δεσμός μας είχε εξελιχθεί σε αμοιβαία κατανόηση της θυσίας, της αγάπης και της εμπιστοσύνης. Μαζί ξεπεράσαμε τις πιο δύσκολες στιγμές και αποδείξαμε ότι η οικογένεια χτίζεται με φροντίδα, όχι με αίμα.
Στα δεκαοχτώ της γενέθλια, η Μιράντα με εξέπληξε με ένα γράμμα και ένα σχέδιο που με άφησε άφωνη. Με την κληρονομιά που της είχε αφήσει η Λίλα, είχε κλείσει ένα δίμηνο ταξίδι για εμάς τις δύο στη Μεξικό και τη Βραζιλία – μέρη που πάντα ήθελα να επισκεφτώ αλλά είχα θυσιάσει για τη φροντίδα της. Είχε μάθει μυστικά Ισπανικά και Πορτογαλικά, είχε οργανώσει κάθε λεπτομέρεια και μου το παρουσίασε ως δώρο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν είχε μεγαλώσει απλώς σε μια αξιοσημείωτη νέα γυναίκα, αλλά είχε αποφασίσει να επιστρέψει την αγάπη και τη φροντίδα που της είχα προσφέρει για δεκατρία χρόνια.
Το ταξίδι έγινε γιορτή για όλα όσα περάσαμε και καταφέραμε μαζί. Εξερευνήσαμε νέες χώρες, γελάσαμε, χορέψαμε, χάσαμε και ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας, δημιουργώντας αναμνήσεις που θα φυλάμε για πάντα. Η Μιράντα μου έμαθε ότι η οικογένεια δεν είναι υποχρέωση· είναι η καθημερινή επιλογή να είσαι εκεί ο ένας για τον άλλο, να στηρίζεσαι και να αγαπάς. Ακόμη και μετά από όλα όσα είχα προσφέρει, μου έδειξε ότι οι πιο δυνατοί δεσμοί βασίζονται στην αμοιβαία αγάπη και επιλογή και απέδειξε ότι οι καλύτερες οικογένειες φτιάχνονται, δεν γεννιούνται.