Το όνειρο του Σάιμον και της Κλερ να γίνουν γονείς, που περίμεναν για χρόνια, έγινε επιτέλους πραγματικότητα όταν υιοθέτησαν τη τετράχρονη Σόφι. Μετά από αμέτρητες απογοητεύσεις λόγω υπογονιμότητας και αφού πέρασαν όλη τη δύσκολη και εξαντλητική διαδικασία της υιοθεσίας, υποδέχτηκαν το μικρό κορίτσι με ανοιχτές αγκαλιές. Στην αρχή όλα έμοιαζαν ιδανικά· ο Σάιμον ένιωσε αμέσως έναν βαθύ, αληθινό δεσμό με τη Σόφι, ενώ και η Κλερ φαινόταν αφοσιωμένη σε αυτή τη νέα ζωή τους ως οικογένεια.
Όμως αυτή η ήρεμη περίοδος τελείωσε απότομα μόλις έναν μήνα αργότερα. Ο Σάιμον επέστρεψε στο σπίτι και βρήκε τη Σόφι τρομαγμένη και τη Κλερ ψυχρή, απόμακρη και γεμάτη θυμό. Όσο εκείνος έλειπε, η μικρή είχε κατά λάθος λερώσει με μπλε μπογιά το νυφικό της Κλερ, προσπαθώντας απλώς να το θαυμάσει. Αυτό το μικρό ατύχημα προκάλεσε στην Κλερ μια τεράστια συναισθηματική έκρηξη· άρχισε να ισχυρίζεται πως το παιδί ήταν χειριστικό και πως προσπαθούσε σκόπιμα να καταστρέψει τη ζωή και τον γάμο της.
Προς φρίκη του Σάιμον, η Κλερ έθεσε ένα σκληρό και αδιανόητο τελεσίγραφο: είτε η Σόφι θα επέστρεφε στην υπηρεσία υιοθεσίας είτε εκείνη θα έφευγε από το σπίτι. Παραδέχτηκε πως ποτέ δεν ήθελε το παιδί όσο το ήθελε ο Σάιμον και πως το έβλεπε περισσότερο σαν βάρος παρά σαν κόρη. Ο Σάιμον αρνήθηκε να εγκαταλείψει ένα παιδί που είχε ήδη γνωρίσει τόση απόρριψη και χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε τη Σόφι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως η γυναίκα που είχε παντρευτεί είχε χαθεί, αντικατασταμένη από κάποιον που μπορούσε να πετάξει ένα ευάλωτο παιδί εξαιτίας ενός κομματιού υφάσματος.
Έναν χρόνο μετά τον χωρισμό τους, ο Σάιμον και η Κλερ συναντήθηκαν με μια διαμεσολαβήτρια για να ολοκληρώσουν επίσημα τον διαζύγιό τους. Η Κλερ προσπάθησε να ζητήσει συγγνώμη, λέγοντας πως απλώς είχε καταρρεύσει από την πίεση και πως ήθελε να ξαναπροσπαθήσουν. Όμως ο Σάιμον έμεινε αμετακίνητος. Της μίλησε για το συναισθηματικό τραύμα που άφησε στη Σόφι η ξαφνική της αποχώρηση — τους νυχτερινούς φόβους, την αγωνία πως θα την έδιωχναν ξανά, την ανάγκη της για συνεχή επιβεβαίωση ότι δεν θα μείνει μόνη. Της είπε πως ίσως εκείνη να ένιωθε πιεσμένη, αλλά εκείνος έμεινε, και πως δεν μπορούσε πια να αγαπά τη γυναίκα που είχε ραγίσει την καρδιά ενός παιδιού.
Σήμερα, ο Σάιμον είναι ένας μόνος πατέρας που αφιερώνει τη ζωή του στη θεραπεία της Σόφι. Αν και οι πληγές του παρελθόντος της φαίνονται ακόμα στη διστακτικότητά της και στην ανάγκη της να νιώθει συνεχώς ασφαλής, αρχίζει επιτέλους να ανθίζει. Μαθαίνει πως η αγάπη δεν εξαρτάται από το να είναι «τέλεια» και πως ο πατέρας της δεν πρόκειται ποτέ να φύγει. Ο Σάιμον δεν μετανιώνει για τίποτα· έχασε μια σύζυγο, αλλά κέρδισε μια κόρη, και ο δεσμός τους έγινε το πιο σταθερό και αληθινό θεμέλιο ενός πραγματικού σπιτιού.