ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยมหาศาล ชนิดที่ว่าไม่เคยต้องกังวลเรื่องเงินเลยแม้แต่น้อย พ่อของฉันเป็นเจ้าของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จหลายแห่ง ส่วนบ้านที่เราอาศัยอยู่นั้นก็เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร รายล้อมด้วยสวนสวย รถยนต์ราคาแพง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่วนตัว และคนรับใช้หลายสิบคน
ผู้คนมักพูดกันว่าฉันคือเด็กผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก
ถ้าพวกเขารู้ความจริงก็คงไม่พูดแบบนั้นอีก
แม้จะมีความหรูหรารายล้อมอยู่รอบตัว แต่ตลอดวัยเด็กของฉันกลับต้องใช้ชีวิตราวกับนักโทษ และทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากคำสั่งอันน่าสะพรึงกลัวที่พ่อออกมาทันทีหลังจากฉันเกิดได้เพียงไม่กี่นาที
“เอาผ้าพันปิดหน้าเธอไว้ เดี๋ยวนี้! ห้ามให้ใครเห็นหน้าเธอเด็ดขาด”
เหล่าแพทย์ต่างตกตะลึง พวกเขามองหน้ากันด้วยความสับสน แต่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับชายผู้ทรงอิทธิพลอย่างพ่อของฉัน
ดังนั้น ก่อนที่ฉันจะทันได้ลืมตาขึ้นมามองโลกเสียด้วยซ้ำ ใบหน้าของฉันก็ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าพันแผลสีขาวหลายชั้นแล้ว
เมื่อฉันเติบโตขึ้น ผ้าพันแผลเหล่านั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอย่างถาวร มีเพียงช่องเล็ก ๆ ที่เปิดไว้ให้ฉันมองเห็น หายใจ และกินอาหารได้ ส่วนพื้นที่อื่น ๆ บนใบหน้ากลับถูกปกปิดไว้ทั้งหมด
ฉันไม่เคยเห็นเงาสะท้อนของตัวเองเลย
แม้แต่ครั้งเดียว
ตอนอายุหกขวบ ในที่สุดฉันก็รวบรวมความกล้ามากพอที่จะถามคำถามที่ค้างคาใจมานานหลายปี
“คุณพ่อคะ ทำไมหนูต้องพันผ้าไว้แบบนี้ด้วย? ทำไมหนูถึงมีหน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นไม่ได้?”
สีหน้าของพ่อเปลี่ยนไปทันที
เขานั่งลงข้างฉัน จับมือเล็ก ๆ ของฉันไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า
“ลูกรัก หนูเกิดมาพร้อมความผิดปกติร้ายแรงบนใบหน้า ถ้าคนอื่นเห็นหน้าหนู พวกเขาจะต้องหวาดกลัว พ่อแค่อยากปกป้องหนูจากความโหดร้ายของคนเหล่านั้นเท่านั้นเอง”
ฉันเริ่มร้องไห้
“หนูน่าเกลียดขนาดนั้นจริง ๆ เหรอคะ?”
พ่อค่อย ๆ ลูบผมของฉันอย่างอ่อนโยน
“สิ่งสำคัญคือหนูเป็นลูกของพ่อ สักวันหนึ่งหนูจะเข้าใจเองว่าทำไมพ่อถึงต้องทำแบบนี้”
ฉันเชื่อทุกคำพูดของเขา
เพราะอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของฉัน แล้วเขาจะโกหกฉันไปทำไม?
แต่ยิ่งฉันโตขึ้น ชีวิตของฉันกลับยิ่งดูแปลกประหลาดมากขึ้นทุกที
ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ไปโรงเรียน พ่อกลับจ้างครูสอนพิเศษส่วนตัวมาสอนถึงคฤหาสน์ ฉันออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ ไปซื้อของ หรือทำความรู้จักกับเด็กวัยเดียวกันไม่ได้เลย
ทุกครั้งที่ฉันขอออกไปนอกคฤหาสน์ พ่อจะปฏิเสธเสมอ
“ข้างนอกอันตรายเกินไปสำหรับลูก”
แม้แต่การศึกษาของฉันก็ยังแตกต่างจากเด็กคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
ในขณะที่เด็กผู้หญิงคนอื่นใฝ่ฝันอยากเป็นหมอ ศิลปิน หรือนักวิทยาศาสตร์ ฉันกลับถูกสอนให้จัดโต๊ะอาหาร ดูแลบ้าน รับรองแขก และวางตัวให้เหมาะสมกับการเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ
พี่เลี้ยงและครูประจำตัวของฉันพร่ำสอนบทเรียนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ผู้หญิงที่ดีต้องเชื่อฟังสามีอยู่เสมอ”
“ความสุขของครอบครัวต้องมาก่อนความสุขของตัวเอง”
“การแต่งงานคือความสำเร็จที่สำคัญที่สุดในชีวิตผู้หญิง”
ไม่มีใครเคยถามเลยว่าฉันต้องการอะไร
และไม่มีใครเคยอธิบายด้วยว่าเหตุใดกระจกทุกบานในคฤหาสน์จึงถูกยกออกไปหรือไม่ก็หาผ้ามาปิดไว้จนหมด
เมื่ออายุได้เก้าขวบ ความอยากรู้อยากเห็นของฉันก็เพิ่มขึ้นจนแทบจะทนไม่ไหว
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เดินสำรวจปีกอาคารที่ไม่ได้ใช้งานของคฤหาสน์ ฉันบังเอิญพบห้องห้องหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะถูกล็อกไว้ แต่ประตูกลับแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย
ภายในห้องมีกระจกโบราณบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
หัวใจฉันเต้นรัวขึ้นมาทันที
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันมีโอกาสค้นหาคำตอบว่าตัวเองมีหน้าตาเป็นอย่างไร
ฉันปิดประตู เดินเข้าไปหากระจก แล้วค่อย ๆ ยกนิ้วที่สั่นเทาขึ้นแตะผ้าพันแผล
ฉันคลายผ้าชั้นแรกออก
ตามด้วยชั้นที่สอง
ฉันกำลังจะถอดชั้นที่สามออกอยู่แล้ว จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนรีบพุ่งเข้ามาในห้อง
ก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว คนหนึ่งก็คว้าข้อมือฉันไว้ ส่วนอีกคนรีบพันผ้าปิดใบหน้าของฉันกลับเข้าไปใหม่
ฉันกรีดร้อง ดิ้นรน และอ้อนวอนขอให้พวกเขาปล่อยฉัน แค่ให้ฉันได้เห็นหน้าตัวเองสักครั้งก็ยังดี
แต่พวกเขากลับลากฉันตรงไปยังห้องทำงานของพ่อ
ฉันไม่เคยเห็นพ่อโกรธจัดขนาดนั้นมาก่อน
“แกกล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน?”
“หนูแค่อยากเห็นหน้าตัวเองเท่านั้น!” ฉันสะอื้นไห้
พ่อทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง
“แกจะไม่มีวันทำแบบนี้อีกเป็นอันขาด!”
เพื่อเป็นการลงโทษ พ่อสั่งให้ขังฉันไว้ในห้องนอนโดยไม่ให้อาหารหรือน้ำดื่มเป็นเวลาสองวัน
ตอนนั้นฉันอายุเพียงเก้าขวบเท่านั้น
ตลอดสี่สิบแปดชั่วโมงนั้น ฉันได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายอย่างหนึ่งว่า ในบ้านหลังนี้ ความอยากรู้อยากเห็นกลับเป็นสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าการเชื่อฟังเสียอีก
หลังจากนั้น ฉันหวาดกลัวเกินกว่าจะลองทำแบบเดิมอีกเป็นเวลาหลายปี
แต่เมื่ออายุสิบสี่ปี สาวใช้คนหนึ่งที่สงสารฉันก็แอบมอบกระจกพกพาบานเล็ก ๆ ให้
“เด็กผู้หญิงทุกคนสมควรได้รู้ว่าตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร” เธอกระซิบ
คืนนั้น ฉันล็อกประตูห้องนอน แล้วเริ่มแกะผ้าพันแผลออก
ฉันเพิ่งคลายผ้าออกได้ไม่เท่าไร เสียงฝีเท้าก็ดังสะท้อนมาตามทางเดิน
ไม่กี่วินาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เปิดประตูเข้ามาโดยใช้กุญแจสำรอง
มันราวกับว่ามีใครบางคนคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของฉันอยู่ตลอดเวลา
เช้าวันรุ่งขึ้น สาวใช้คนนั้นก็หายไปจากคฤหาสน์
ฉันไม่เคยพบเธออีกเลย
หลังจากเหตุการณ์นั้น พ่อเพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่หน้าห้องนอนของฉันเป็นสองเท่า
ในที่สุด ฉันก็เลิกล้มความพยายามที่จะฝ่าฝืนกฎเหล่านั้น
แทนที่จะทำเช่นนั้น ฉันกลับอ้อนวอนขอให้พ่อยอมให้ศัลยแพทย์ตรวจใบหน้าของฉัน
“ถ้าหน้าของหนูน่ากลัวขนาดนั้นจริง ๆ คุณหมอช่วยได้ไหมคะ? บางทีการศัลยกรรมพลาสติกอาจทำให้หนูมีหน้าตาเหมือนคนปกติก็ได้”
คำตอบของพ่อมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่มีทางเด็ดขาด”
“แต่คุณพ่อคะ ทำไมล่ะ?”
“เพราะพ่อสั่งว่าไม่ได้ และอย่าพูดเรื่องนี้อีก”
วันเวลาผ่านไป
ฉันเติบโตเป็นหญิงสาว โดยไม่เคยล่วงรู้เลยว่าใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าผืนนั้นเป็นอย่างไร
จนกระทั่งวันเกิดอายุครบสิบแปดปี พ่อก็จัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่อลังการ
แขกนับร้อยมาร่วมงาน มีทั้งโคมระย้าคริสตัล นักดนตรี การจัดดอกไม้ขนาดมหึมา และโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารราคาแพงนานาชนิด
ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าบางทีพ่ออาจกำลังเตรียมสิ่งพิเศษบางอย่างให้ฉันเสียที
หลังอาหารค่ำ พ่อเรียกฉันเข้าไปพบในห้องทำงาน
“ตอนนี้ลูกอายุสิบแปดแล้ว” เขาพูด “ถึงเวลาแต่งงานได้แล้ว”
ฉันจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“แต่งงานเหรอคะ? แต่หนูยังไม่มีแฟนเลยนะคะ”
“เรื่องนั้นไม่จำเป็น พ่อเลือกสามีให้ลูกไว้แล้ว”
ฉันรู้สึกเหมือนท้องไส้บิดเกร็งขึ้นมา
“ใครคะ?”
“ลูกชายของหุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญ ครอบครัวของเขาร่ำรวยมาก งานแต่งจะจัดขึ้นในเดือนหน้า”
ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“แต่หนูไม่รู้จักเขาเลยนะคะ!”
“หลังแต่งงานไปแล้วก็ค่อยทำความรู้จักกัน”
“แล้วถ้าหนูไม่ได้รักเขาล่ะคะ?”
พ่อมองฉันด้วยสายตาเย็นชา
“การแต่งงานที่ประสบความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมีความรัก”
“แล้วถ้าหนูปฏิเสธล่ะคะ?”
สีหน้าของพ่อแข็งกร้าวขึ้นทันที
“ลูกไม่มีวันทำแบบนั้น”
บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น
ว่าที่สามีของฉันชื่อเอเดรียน
เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดี แต่งตัวเนี้ยบ และสุภาพ แต่กลับมีบางอย่างในตัวที่ดูห่างเหินอย่างประหลาด
ระหว่างการพบกันเพียงไม่กี่ครั้งของเรา เขาแทบไม่เคยพูดกับฉันโดยตรงเลยด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาไปกับการพูดคุยเรื่องการลงทุน อสังหาริมทรัพย์ และสัญญาทางธุรกิจกับพ่อของฉัน
บ่ายวันหนึ่ง ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับเพื่อน
“พอแต่งงานเสร็จ พ่อของเธอก็จะโอนหุ้นให้ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันยอมแต่งงานครั้งนี้”
เพื่อนของเขาหัวเราะ
“แล้วเจ้าสาวล่ะ?”
เอเดรียนยักไหล่
“เธออยากทำอะไรก็ทำไป ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว”
ฉันยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่หลังประตู
ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้กำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่รักฉัน
แต่ฉันกำลังถูกส่งมอบให้ใครบางคนราวกับเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงทางธุรกิจ
หนึ่งเดือนต่อมา งานแต่งงานก็จัดขึ้น
พิธีแต่งงานยิ่งใหญ่ตระการตา แขกผู้ทรงอิทธิพลนับร้อยคนเต็มมหาวิหาร ส่วนชุดเจ้าสาวของฉันก็ได้รับการออกแบบขึ้นเป็นพิเศษเพื่อฉันโดยเฉพาะ
แต่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าอันบอบบาง ใบหน้าของฉันยังคงถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวผืนเดิมที่ฉันสวมมาตลอดชีวิต
ฉันได้ยินเสียงแขกกระซิบกระซาบกัน
“มีใครเคยเห็นหน้าเธอหรือยัง?”
“เธอเสียโฉมจริง ๆ เหรอ?”
“ทำไมมหาเศรษฐีถึงยอมให้ลูกชายแต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้นนะ?”
ฉันก้มหน้าลง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
พ่อเดินจูงมือฉันไปตามทางเดินเข้าสู่พิธีด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
สำหรับคนอื่น เขาดูเหมือนพ่อผู้ทุ่มเทที่กำลังส่งมอบลูกสาวสุดที่รักให้กับเจ้าบ่าว
มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองอยากวิ่งหนีออกไปมากแค่ไหน
เย็นวันนั้น เอเดรียนพาฉันไปยังคฤหาสน์ชนบทสุดหรูที่พ่อมอบให้เราเป็นของขวัญแต่งงาน
เป็นครั้งแรกในรอบสิบแปดปีที่ฉันได้อยู่ในสถานที่ซึ่งไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของพ่อคอยเฝ้าอยู่
เมื่อเราเข้าไปในห้องนอน เอเดรียนคลายเนกไทออกแล้วหันมามองฉัน
“มีเรื่องหนึ่งที่คุณควรเข้าใจ” เขาพูด
ฉันนิ่งเงียบ
“การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ ผมมีชีวิตของผม คุณก็มีชีวิตของคุณ ผมจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของคุณ และผมก็หวังว่าคุณจะทำแบบเดียวกัน”
จากนั้นเขาก็เดินออกไปที่ระเบียงเพื่อโทรศัพท์
ฉันยืนอยู่ตามลำพังในห้องนอนขนาดใหญ่
และในตอนนั้นเอง ฉันก็สังเกตเห็นบางสิ่ง
กระจกเงาบานใหญ่เต็มตัว
ไม่มีใครเอาผ้ามาคลุมมันไว้
ไม่มีใครยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเพื่อห้ามฉัน
หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก
ตลอดสิบแปดปี ฉันใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าพันแผลเหล่านั้น
ฉันจินตนาการถึงรอยแผลเป็น ใบหน้าบิดเบี้ยว บาดแผลอันน่าสยดสยอง และใบหน้าที่น่ากลัวเสียจนแม้แต่พ่อแท้ ๆ ของฉันยังไม่อาจทนมองได้
แต่ตอนนี้ ขณะที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานนั้น ฉันกลับตระหนักถึงบางสิ่ง
ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรับรู้มัน
ฉันยื่นมือที่สั่นเทาไปจับขอบผ้า
แล้วค่อย ๆ ดึงออก
ผ้าชั้นหนึ่งคลายตัวลง
ตามด้วยอีกชั้น
และอีกชั้นหนึ่ง
ผ้าพันแผลร่วงหล่นลงบนพื้น กองทับถมกันเป็นผ้าสีขาวรอบเท้าของฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัดและไม่สม่ำเสมอ
ฉันหลับตาลงขณะถอดผ้าพันแผลชิ้นสุดท้ายออก
เป็นเวลาหลายวินาทีที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมอง
จากนั้น ฉันจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
และทันทีที่เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง หัวเข่าของฉันก็อ่อนยวบลง
ฉันทรุดฮวบลงบนพื้น จ้องมองกระจกด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เพราะใบหน้าที่กำลังมองกลับมานั้นไม่ได้ผิดรูปหรือเสียโฉมแม้แต่น้อย
แต่มันคือใบหน้าของหญิงสาวที่สวยงามคนหนึ่ง
ผิวของฉันเรียบเนียนไร้ที่ติ ดวงตากลมโตเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก เครื่องหน้าละเอียดอ่อนและรับกันอย่างลงตัว
ไม่มีรอยแผลเป็น
ไม่มีรอยไหม้
ไม่มีความผิดปกติใด ๆ
ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว
“พระเจ้าช่วย…” ฉันพึมพำออกมา
ชีวิตทั้งชีวิตของฉันถูกสร้างขึ้นบนคำโกหก
การลงโทษทุกครั้ง
วันเกิดอันแสนโดดเดี่ยวทุกปี
ความทรงจำในวัยเด็กทุกครั้งที่ฉันได้แต่มองเด็กคนอื่นวิ่งเล่นอยู่นอกประตูคฤหาสน์
ตลอดหลายปีที่ฉันเชื่อมาตลอดว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด
และตอนนี้ ฉันกลับกำลังจ้องมองใบหน้าที่สวยงามและเป็นปกติของตัวเองอยู่
ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักจนแทบหายใจไม่ออก
ในจังหวะนั้นเอง เอเดรียนก็เดินกลับมาจากระเบียง
เขาหยุดชะงักอยู่ตรงประตู
เป็นเวลาหลายวินาทีที่เขาได้แต่จ้องมองฉันนิ่ง ๆ
“คุณ… คุณเป็นใคร?”
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านม่านน้ำตา
“ฉันเป็นภรรยาของคุณ”
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
“เป็นไปไม่ได้!”
ฉันชี้ไปยังกองผ้าพันแผลบนพื้น
“นี่คือสิ่งที่พ่อตาของคุณไม่อยากให้ใครเห็น”
เอเดรียนค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้กระจก
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง… ถึงว่าทำไมพ่อของคุณถึงให้ผมเซ็นข้อตกลงฉบับนั้น”
ฉันหันไปหาเขา
“ข้อตกลงอะไร?”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“ก่อนวันแต่งงาน พ่อของคุณยืนกรานให้ผมเซ็นเอกสารว่าจะไม่เห็นใบหน้าของคุณจนกว่าพิธีแต่งงานจะเสร็จสิ้น เขาบอกว่านี่เป็นประเพณีเก่าแก่ของครอบครัว”
“เขาบอกคุณไหมว่าฉันเสียโฉม?”
เอเดรียนส่ายหน้า
“เขาปฏิเสธที่จะอธิบายอะไรทั้งนั้น”
ฉันรู้สึกหนาววาบไปทั่วสันหลัง
พ่อไม่ได้แค่โกหกฉันเท่านั้น
เขายังควบคุมทุกคนรอบตัวฉันอย่างเป็นระบบ เพื่อปกปิดความลับของตัวเองให้มิดชิดที่สุด
หลายวันหลังจากนั้น ฉันแทบไม่ได้นอนเลย
ทุกครั้งที่มองกระจก ฉันรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อคนหนึ่งถึงจงใจทำให้ลูกสาวเชื่อว่าตัวเองน่าเกลียดน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้
ในที่สุด ฉันก็ตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขา
ฉันกลับไปยังคฤหาสน์โดยไม่สวมผ้าพันแผลอีกต่อไป
เมื่อเหล่าคนรับใช้เห็นฉัน พวกเขาต่างหยุดชะงักอยู่กับที่
บางคนจ้องมองฉันอย่างเปิดเผย ขณะที่บางคนยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง
ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ
เขากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะไม้มหอกกานีขนาดใหญ่
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าของฉันที่ไม่ได้ถูกปิดบังอีกต่อไป เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจเลย
เขาเพียงวางปากกาลง
“ในที่สุด” เขาพูดเสียงเบา “ลูกก็ถอดมันออกจนได้”
มือของฉันเริ่มสั่นด้วยความโกรธ
“ทำไม?”
เขาไม่ตอบ
“ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับหนู?!”
เขาค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่าง
“เพราะพ่อไม่มีทางเลือกอื่น”
“ไม่มีทางเลือกอื่นงั้นเหรอ? พ่อทำให้หนูเชื่อว่าตัวเองน่าเกลียด! พ่อขังหนูไว้ในบ้านหลังนี้! พ่อทำโทษหนูทุกครั้งที่หนูพยายามมองเงาสะท้อนของตัวเอง!”
เขายังคงเงียบงัน
ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาอีก
“บอกความจริงหนูมา ตลอดเวลาที่ผ่านมา ใบหน้าของหนูเคยมีอะไรผิดปกติจริง ๆ หรือเปล่า?”
เขาจ้องมองสวนด้านนอกอยู่นาน
ก่อนจะยอมตอบออกมาในที่สุด
“ไม่”
คำสั้น ๆ เพียงคำเดียวกลับรู้สึกราวกับมีมีดแทงทะลุหัวใจของฉัน
“ถ้าอย่างนั้นทำไม?”
เขาหันกลับมามองฉัน
“เพราะลูกสวยเกินไป”
ฉันจ้องหน้าเขา พลางคิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป
“พ่อพูดว่าอะไรนะ?”
“ตั้งแต่วันที่ลูกเกิดมา ผู้คนต่างชื่นชมรูปลักษณ์ของลูก แม้แต่หมอก็ยังพูดว่าลูกสวยผิดปกติเมื่อเทียบกับเด็กทั่วไป”
น้ำเสียงของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นห่างเหินอย่างประหลาด
“พ่อเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของลูกเพราะความสวยของเธอ ผู้ชายตามจีบเธอ ผู้หญิงอิจฉาเธอ ผู้คนหมกมุ่นอยู่กับเธอ พ่อเห็นว่าเธอดึงดูดความสนใจจากคนอื่นมากแค่ไหน และพ่อเกลียดมัน”
ฉันแทบพูดอะไรไม่ออก
“เพราะอย่างนั้น พ่อเลยตัดสินใจซ่อนหนูเอาไว้เหรอ?”
“พ่อแค่ต้องการปกป้องลูก”
“ด้วยการหลอกหนูว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดเนี่ยนะ?”
เขาเบือนหน้าหนี
“ถ้าลูกรู้ว่าตัวเองสวยแค่ไหน ลูกก็จะอยากออกไปข้างนอก อยากมีเพื่อน อยากมีคนมาชื่นชม อยากมีอิสระ และในที่สุด ลูกก็จะไม่ยอมฟังพ่ออีกต่อไป”
ฉันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“พ่อไม่ได้ปกป้องหนูเลย” ฉันกระซิบ “พ่อแค่ควบคุมชีวิตหนูต่างหาก”
กรามของเขาขบแน่น
“พ่อทำในสิ่งที่พ่อคิดว่าจำเป็น”
“พ่อขโมยวัยเด็กของหนูไปทั้งชีวิต!”
“พ่อให้ทุกอย่างกับลูก!”
“ทุกอย่างงั้นเหรอ?” ฉันร้องไห้พลางตะโกน “พ่อให้เสื้อผ้าแพง ๆ ห้องสวย ๆ และคนรับใช้กับหนู แต่พ่อไม่เคยให้สิ่งเดียวที่มนุษย์ทุกคนสมควรได้รับเลย!”
เขามองฉัน
“แล้วสิ่งนั้นคืออะไร?”
“สิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตของตัวเอง!”
เป็นครั้งแรกที่พ่อดูเหมือนจะไม่มีคำตอบให้กับฉัน
จากนั้น ฉันก็ถามคำถามที่ค้างคาใจมาตั้งแต่คืนแต่งงาน
“ทำไมพ่อถึงยอมให้หนูถอดผ้าพันแผลได้ หลังจากหนูแต่งงานแล้ว?”
เขาลังเลก่อนจะตอบ
“เพราะพ่อเชื่อว่ามีเพียงผู้ชายคนเดียวเท่านั้นที่ควรมีสิทธิ์เห็นใบหน้าของลูกสาวพ่อ”
ฉันจ้องมองเขา
“ใคร?”
“สามีของลูก และต้องเป็นหลังจากแต่งงานแล้วเท่านั้น”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ทันใดนั้น ทุกอย่างก็เริ่มกระจ่างชัดขึ้นมา
บทเรียนประหลาด ๆ เรื่องการเชื่อฟัง
การพร่ำสอนอยู่เสมอว่าการแต่งงานสำคัญที่สุด
เหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
กระจกที่ถูกปิดบังไว้ทุกบาน
งานแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า
พ่อไม่เคยคิดจะปล่อยให้ฉันเติบโตเป็นผู้หญิงที่มีอิสระในการใช้ชีวิตของตัวเองเลย
เขาเพียงวางแผนจะถ่ายโอนอำนาจควบคุมชีวิตของฉันจากตัวเขาไปให้ผู้ชายอีกคนหนึ่งเท่านั้น
และตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เขาก็อำพรางความโหดร้ายนั้นด้วยคำว่าความรัก
ฉันมองผู้ชายที่ตัวเองเคยไว้ใจมากที่สุดในโลก
เขาเรียกฉันว่าน่าเกลียด ทำให้ฉันหวาดกลัวแม้กระทั่งเงาสะท้อนของตัวเอง และลงโทษฉันเพียงเพราะฉันอยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเพราะเขาทนไม่ได้ที่จะสูญเสียอำนาจควบคุม
น้ำตาไหลอาบแก้มของฉัน แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาใครอีกแล้ว
“พ่อรู้ไหมว่าอะไรคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดจริง ๆ?” ฉันกระซิบ
เขาไม่พูดอะไร
“ตลอดสิบแปดปี พ่อทำให้หนูเชื่อว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือใบหน้าของตัวเอง”
ฉันก้าวเดินไปทางประตู
“แต่คืนนี้ ในที่สุดหนูก็เข้าใจแล้วว่าสัตว์ประหลาดไม่เคยเป็นคนที่อยู่ในกระจกเลย”
ฉันหันกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย
“แต่มันคือคนที่บังคับให้หนูต้องซ่อนตัวจากเงาสะท้อนของตัวเองต่างหาก”
จากนั้น ฉันก็เดินออกจากห้องทำงานของพ่อไปโดยไม่สวมผ้าพันแผลอีกต่อไป
และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันไม่หวาดกลัวการถูกใครมองเห็นอีกแล้ว