ตลอดช่วงเวลา 18 เดือน ชายผู้ผ่านชีวิตการเป็นพ่อหม้ายในวัย 68 ปีอย่าง ทอม ได้นัดพบปะกับหญิงสาวมากหน้าหลายตาถึงหกคนสำหรับเดตแรก — และเขามักพาพวกเธอทุกคนไปนั่งยังโต๊ะตัวเดิมเป๊ะๆ ในร้านอาหารอิตาเลียนประจำท้องถิ่น Rachel ลูกสาวของเขาได้ออกสืบหารอยแผลในสถานที่แห่งนี้ จนได้เค้าลางจากพนักงานในร้านว่า ทอมมักจะเจาะจงจองมุมอับซอกเดิมอยู่เสมอ ซึ่งโต๊ะดังกล่าวตั้งอยู่ติดกับภาพถ่ายวันเปิดร้านในปี 1987 ที่ใส่กรอบติดผนังไว้ ภาพนั้นปรากฏรูปของทอม แม็กกี ผู้เป็นภรรยาผู้ล่วงลับ และหญิงสาวคนที่สาม ซึ่งใบหน้าของเธอถูกรอยขูดขีดอย่างตั้งใจจนรอยเนื้อภาพเสียหาย และภายใต้เบาะนั่งยาวของซองซอกนั้น กลับมีซองจดหมายผนึกแน่นปิดผนึกเทปติดไว้ พร้อมจ่าหน้าถึงเธออย่างชัดเจน
หญิงสาวคนหนึ่งนามว่า เฮเลน ซึ่งก็คือบุคคลปริศนาในภาพถ่ายบาดแผลนั้น ได้ก้าวเข้ามาทักทายราเชลในร้าน เธอส่งมอบแผ่นกระดาษซีดเหลืองกรอบ ซึ่งเขียนขึ้นด้วยลายมือของแม็กกีเมื่อแปดปีก่อน โดยเนื้อหาภายในคือรายการจัดสรรหญิงสาวเจ็ดคน พร้อมคำนิยามบุคลิกและลักษณะนิสัยอย่างเป็นระบบ รายชื่อหกคนแรกมีเครื่องหมายถูกกำกับไว้ มีเพียงชื่อของเฮเลนที่อยู่ท้ายสุดซึ่งถูกขีดฆ่าทับอย่างหนักแน่น ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังของกรอบรูปยังมีข้อความด้วยลายมือแม็กกีที่ระบุอย่างเด็ดขาดให้ตัดเฮเลนออกจากรายการโดยสิ้นเชิง
เมื่อทอมเดินทางมาถึงมุมอับนั้น เขาก็หยิบเอกสารกระดาษสีขาวสภาพยับยู่ยี่ออกมาจากเสื้อแจ็กเก็ต — ซึ่งเป็นจดหมายที่แม็กกีเคยเก็บรักษาไว้ในกล่องไม้สีฟ้าภายในตู้เสื้อผ้าของเขา จดหมายฉบับนี้สั่งการให้ทอมไปพบปะกับหญิงสาวตามรายชื่อที่แนะนำ แต่กลับกำชับไว้ว่าเฮเลนต้องเป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้น ทอมสารภาพว่าเขามักจะเผยข้อความสั่งการและรายชื่อของแม็กกีให้คู่นัดดูในตอนท้ายของมื้ออาหารเสมอ ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุให้พวกเธอตัดสินใจยุติความสัมพันธ์และไม่ติดต่อกลับมาอีก เฮเลนจึงหยิบซองจดหมายผนึกแน่นอีกฉบับออกมา ซึ่งแม็กกีมอบให้เธอไว้สามสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต ภายในบรรจุคำขอร้องผ่านตัวอักษรให้เธอเว้นระยะห่าง เพื่อไม่ให้ทอมตกหลุมรักเธอในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตแม็กกี
เมื่อราเชลตระหนักได้ว่าทั้งสองฝ่ายต่างดำเนินชีวิตและตัดสินใจตามข้อความสั่งการจากกล่องไม้สีฟ้า เธอจึงเอ่ยปากให้ทอมและเฮเลนละทิ้งและมองข้ามเอกสารกระดาษเหล่านั้นเสีย เธอแนะนำให้พวกเขานั่งลงร่วมกันที่โต๊ะไม้ตัวนั้น แล้วเปิดใจพูดคุยกันโดยตรง โดยไม่ดึงเรื่องราวในเอกสารมาเกี่ยวข้องอีก หกสัปดาห์ต่อมา ทอมได้ติดต่อหากลับมาหาเธอเพื่อยืนยันว่า เขาได้ไปร่วมรับประทานอาหารเย็นกับเฮเลนที่ร้านอาหารแห่งใหม่โดยสิ้นเชิงแล้ว
หนึ่งเดือนให้หลัง ราเชลได้ย้อนกลับมายังร้านอาหารอิตาเลียนแห่งนี้อีกครั้งเพื่อสำรวจภาพบนผนัง กรอบรูปเดิมที่มีรอยขูดขียังคงแขวนอยู่ที่เดิม แต่ข้างๆ กันนั้นกลับมีภาพถ่ายใบใหม่ที่ผ่านการบูรณะอย่างสมบูรณ์ ซึ่งทอมเป็นผู้นำมาติดไว้เมื่อช่วงเช้า ภาพถ่ายใหม่เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ร่องรอยความเสียหายของทอม แม็กกี และเฮเลน ขณะยืนยิ้มอยู่ด้วยกันภายใต้แสงไฟระยิบระยับในปี 1987 ราเชลปล่อยให้ภาพถ่ายใส่กรอบทั้งสองใบแขวนคู่เคียงกันอยู่บนผนัง ก่อนจะก้าวเดินออกจากร้านไป