เจ้าชายปฏิเสธหญิงสาวงดงามนับร้อย จนกระทั่งหญิงสาวร่างอวบเข้ารับการทดสอบและเปิดเผยความลับสุดช็อกที่ไม่มีใครคาดคิด

ทายาทแห่งราชบัลลังก์ใช้เวลาหลายปีตามหาหญิงสาวที่มีขาได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ และบังคับให้ผู้สมัครทุกคนต้องผ่านการทดสอบประหลาด เมื่อถึงคิวหญิงสาวรูปร่างอวบมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ทุกคนในห้องโถงกลับพากันหัวเราะเยาะ แต่ผลการทดสอบกลับทำให้เจ้าชายลุกขึ้นจากบัลลังก์เป็นครั้งแรก 😧

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา พระราชวังได้จัดการแข่งขันประหลาดขึ้น ซึ่งไม่มีใครในอาณาจักรสามารถเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของมันได้อย่างถ่องแท้

เจ้าชายเอเดรียน ผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของราชบัลลังก์ มีพระชนมายุถึงวัยที่เหล่าที่ปรึกษาราชสำนักต่างยืนกรานว่าพระองค์ควรเลือกเจ้าสาว หญิงสาวงดงามจากดินแดนอันห่างไกลเดินทางมาถึง พระตระกูลขุนนางต่างส่งบุตรสาวเข้าร่วม และแม้แต่เจ้าหญิงจากอาณาจักรข้างเคียงก็หวังจะชนะใจพระองค์

แต่เจ้าชายกลับปฏิเสธทุกคนอย่างไม่มีข้อยกเว้น

และเหตุผลก็เหมือนเดิมทุกครั้ง

“เจ้าสาวของข้าต้องมีขาที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง” เอเดรียนประกาศ

ในตอนแรก ราชสำนักมองว่าความต้องการแปลกประหลาดนี้เป็นเพียงความเอาแต่ใจของเจ้าชายผู้ร่ำรวยและถูกตามใจจนเคยตัว

แต่เอเดรียนจริงจังกับเรื่องนี้อย่างที่สุด

พระองค์เรียกช่างฝีมือที่เก่งที่สุดในอาณาจักรเข้าพบ และสั่งให้พวกเขาสร้างเครื่องมือวัดลึกลับที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในพระราชวัง

เครื่องมือประหลาดนี้สร้างขึ้นจากไม้ขัดเงาและโลหะเสริมความแข็งแรง มีช่องแคบยาวสองช่อง เส้นบอกระยะที่สลักไว้อย่างประณีต และแผ่นปรับระดับหลายชิ้นที่ขยับได้เมื่อมีคนก้าวเข้าไปด้านใน

หญิงสาวทุกคนที่ต้องการแต่งงานกับเจ้าชายจะต้องยืนอยู่ภายในเครื่องมือนี้ ขณะที่ผู้ตรวจสอบของราชสำนักบันทึกค่าที่วัดได้

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าตัวเลขเหล่านั้นหมายถึงอะไร

และเอเดรียนก็ปฏิเสธที่จะอธิบาย

ก่อนการคัดเลือกแต่ละครั้ง ผู้สมัครต่างทุ่มเทเวลาอย่างมหาศาลเพื่อปรับปรุงรูปลักษณ์ของตนเอง

บางคนควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด ขณะที่บางคนใช้เวลานับไม่ถ้วนฝึกท่วงท่าที่สง่างามและการเดินอย่างมีเสน่ห์ หญิงสาวจากครอบครัวร่ำรวยถึงกับซื้อรองเท้าราคาแพงที่ออกแบบมาเพื่อทำให้ขาดูเรียวและยาวขึ้น

พวกเธอเชื่อว่าหากรูปร่างดูไร้ที่ติมากพอ เจ้าชายจะต้องเลือกใครสักคนในที่สุด

แต่ผลลัพธ์กลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เอเดรียนจะเหลือบมองตัวเลข วินิจฉัยผู้สมัครอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเพียงคำเดียว

“คนต่อไป”

ปีแล้วปีเล่า หญิงสาวที่มีความหวังนับร้อยเดินออกจากพระราชวังด้วยความผิดหวัง

ไม่มีใครผ่านเงื่อนไขลึกลับของพระองค์ได้เลยแม้แต่คนเดียว

ในที่สุด ก็มีการประกาศคัดเลือกเจ้าสาวจากราชสำนักอีกครั้ง

เช้าวันที่กำหนด ห้องโถงรับรองอันโอ่อ่าของพระราชวังเต็มไปด้วยหญิงสาวในชุดกระโปรงหรูหรา เครื่องประดับระยิบระยับ และทรงผมที่ประดับประดาอย่างวิจิตร

แชนเดอเลียร์สีทองส่องแสงลงบนพื้นหินอ่อน ขณะที่ทหารรักษาพระองค์ติดอาวุธยืนแน่นิ่งอยู่ข้างเสาหินสูงตระหง่าน

ตรงกลางห้องตั้งอยู่เครื่องวัดอันโด่งดัง

ข้างๆ กันนั้น มีมาสเตอร์ลีออน ช่างฝีมือชราประจำราชสำนัก ยืนตรวจสอบกลไกอันละเอียดอ่อนของเครื่องมือก่อนการทดสอบทุกครั้ง

เจ้าชายนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ยกสูงขึ้น มองดูผู้สมัครกลุ่มต่อไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ขณะที่พวกเธอกำลังเตรียมก้าวออกมา

แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโถงและเงียบๆ ไปยืนต่อท้ายแถว

เธอชื่อเอ็มมา

แตกต่างจากหญิงสาวชนชั้นสูงที่สง่างามรายล้อมเธอ เอ็มมาเป็นคนตัวเล็ก รูปร่างอวบมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน และสวมชุดสีแดงไวน์เรียบๆ ที่ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงแม้แต่ชิ้นเดียว

เธอไม่ได้สวมเพชร ไม่มีเครื่องประดับทอง และไม่มีมงกุฎดอกไม้ที่ประดับประดาอย่างหรูหรา

รูปลักษณ์ของเธอเรียกความสนใจจากทุกคนได้ทันที

ผู้สมัครสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันมามองกันด้วยความประหลาดใจ

“ผู้หญิงคนนั้นมาสมัครแข่งขันจริงๆ เหรอ?” คนหนึ่งกระซิบ

อีกคนยกมือปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ

“เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าชายกำลังมองหาอะไรอยู่!”

หญิงสาวคนที่สามเหลือบมองรูปร่างของเอ็มมาแล้วแสยะยิ้ม

“เธอคงเข้าไปในเครื่องนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

หญิงสาวหลายคนเริ่มหัวเราะคิกคัก

เอ็มมาได้ยินคำพูดเยาะเย้ยเหล่านั้นอย่างชัดเจน

แต่แทนที่จะตอบโต้ เธอกลับเพียงยืดไหล่ให้ตรงและยืนรออย่างอดทนต่อไป

ผู้สมัครคนอื่นๆ ทยอยก้าวเข้าไปในเครื่องมือประหลาดทีละคน

มาสเตอร์ลีออนปรับแผ่นโลหะ ตรวจสอบตัวเลข และประกาศผลการวัด

ทุกครั้ง เอเดรียนก็ตอบกลับด้วยคำพูดเดิมที่ทำให้ทุกคนผิดหวัง

“คนต่อไป”

ในที่สุด ก็เหลือเพียงเอ็มมาคนเดียว

เมื่อเธอก้าวเข้าไปใกล้เครื่องมือ เสียงหัวเราะเยาะก็ดังระลอกหนึ่งไปทั่วห้องโถงอันกว้างใหญ่

บางคนกระซิบกระซาบอยู่หลังมือ ขณะที่บางคนจ้องมองเธออย่างเปิดเผย

มาสเตอร์ลีออนมองเอ็มมา จากนั้นมองช่องวัดที่แคบทั้งสองช่อง

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“แม่หนู ฉันต้องเตือนก่อนว่า เครื่องมือนี้ออกแบบมาให้ค่อนข้างแคบ” เขาพูดอย่างระมัดระวัง “หนูอาจรู้สึกไม่สบายตัวระหว่างการตรวจ”

เสียงหัวเราะดังก้องมาจากอีกฟากหนึ่งของห้องโถง

หญิงสาวชนชั้นสูงคนหนึ่งโน้มตัวไปหาเพื่อน

“งานนี้ต้องน่าอับอายแน่ๆ”

แต่เอ็มมายังคงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

เธอมองตรงไปยังช่างฝีมือสูงวัยและตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้หญิงทุกคนที่มาที่นี่ได้รับโอกาสให้ลองใช่ไหมคะ?”

มาสเตอร์ลีออนพยักหน้าอย่างไม่มั่นใจ

“เอ่อ… ใช่ แน่นอน”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็อยากได้รับโอกาสเดียวกันค่ะ”

คำพูดของเธอทำให้เจ้าชายหันมาสนใจ

เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่เอเดรียนเงยหน้าจากเอกสารซึ่งวางอยู่ข้างบัลลังก์

พระองค์มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้เครื่องมือวัด

ห้องโถงเริ่มเงียบลง

จากนั้นเจ้าชายก็ตรัสขึ้น

“ให้เธอเข้ารับการทดสอบได้”

มาสเตอร์ลีออนรีบก้มศีรษะทันที

“ตามพระประสงค์ของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

เอ็มมาเดินเข้าไปใกล้เครื่องมือ ขณะที่สายตาอยากรู้อยากเห็นนับสิบคู่จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

เธอค่อยๆ ยกชายกระโปรงสีแดงไวน์ขึ้นเล็กน้อย แล้วจัดท่าทางให้ตัวเองอยู่ระหว่างช่องโลหะสีทองสูงทั้งสองช่อง

ช่างฝีมือชราเดินเข้ามาใกล้เพื่อปรับแผ่นโลหะ

หญิงสาวบางคนยังคงพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้

แต่แล้วสิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น

เมื่อเอ็มมาจัดท่าทางให้เข้ากับเครื่องวัด มาสเตอร์ลีออนกลับเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างกะทันหัน

เขาก้มตัวลงและตรวจดูตัวเลขอย่างละเอียดกว่าเดิม

จากนั้นก็ตรวจซ้ำอีกครั้ง

มือของชายชราเริ่มสั่นเทา

“นี่… นี่มันเป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ

เจ้าชายสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขาทันที

“มาสเตอร์ลีออน? มีอะไรผิดปกติหรือ?”

ช่างฝีมือไม่ได้ตอบในทันที

แต่กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและจ้องมองเอ็มมาราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัด

และเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่เจ้าชายเอเดรียนลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างกะทันหัน

ทุกคนมองด้วยความไม่อยากเชื่อ ขณะที่พระองค์ก้าวลงจากแท่นประทับของราชวงศ์และเริ่มเดินตรงไปยังเครื่องมือประหลาดนั้น

สิ่งที่มาสเตอร์ลีออนค้นพบจากตัวเลขการวัดเหล่านั้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เจ้าชายตามหามาตลอด

แต่เหตุใดหญิงงามที่มีชื่อเสียงของอาณาจักรหลายคนจึงไม่เคยให้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน?

และเอ็มมามีอะไรซ่อนอยู่ ที่ทำให้ว่าที่กษัตริย์ถึงกับตกตะลึงอย่างรุนแรงเช่นนี้? 😨

“ฝ่าบาท” มาสเตอร์ลีออนกระซิบ “ค่าที่วัดได้ตรงกัน ทุกตัวเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เอเดรียนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับลืมหายใจ

“ท่านแน่ใจจริงๆ หรือ?”

“แม้แต่ความแตกต่างที่ผิดปกติระหว่างข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอ ก็ตรงตามที่พระองค์ทรงอธิบายไว้ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าชายหันไปหาเอ็มมา

“เมื่อสี่ปีก่อน ในช่วงน้ำท่วมครั้งร้ายแรงที่หุบเขาทางตอนเหนือ เจ้าอาศัยอยู่ใกล้สะพานหินเก่าใช่ไหม?”

สีหน้าของเอ็มมาเปลี่ยนไป

“ใช่ค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง

“แล้วเจ้าเคยช่วยชายแปลกหน้าที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจากแม่น้ำหรือไม่?”

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง

ทันใดนั้น เธอก็จำเขาได้

“ชายคนนั้นคือท่านเองเหรอคะ?”

เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังขึ้นทั่วห้องโถง

เมื่อสี่ปีก่อน เอเดรียนเดินทางไปยังดินแดนทางตอนเหนือโดยไม่มีทหารคุ้มกันของราชวงศ์ติดตามไปด้วย พายุรุนแรงพัดรถม้าของพระองค์ตกจากสะพาน ทำให้พระองค์ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง

หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งกระโดดลงไปในน้ำที่เย็นจัด ปลดปล่อยพระองค์ออกมา และลากพระองค์ไปยังที่ปลอดภัย

เธอชื่อเอ็มมา

ระหว่างการช่วยเหลือ คานไม้ที่ตกลงมาได้กระแทกข้อเท้าซ้ายของเธอจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงพยุงชายแปลกหน้าที่หมดสติเอาไว้ จนทั้งคู่ไปถึงที่พักพิงอย่างปลอดภัย

เมื่อเอเดรียนฟื้นขึ้นมา เธอก็หายตัวไปแล้ว

สิ่งเดียวที่พระองค์มีเหลืออยู่คือรอยประทับจากรองเท้าของเธอ ซึ่งทิ้งไว้บนดินเหนียวอ่อนๆ ข้างเตียง

พระองค์เก็บรักษารอยประทับเหล่านั้นเอาไว้ และจดจำได้ว่าผู้ช่วยชีวิตของพระองค์เดินด้วยท่วงท่าที่ไม่สมดุลอย่างผิดปกติ

หลังจากนั้น มาสเตอร์ลีออนจึงออกแบบเครื่องมือวัดขึ้นมาเพื่อค้นหาลักษณะเฉพาะของขนาดเท้าและการกระจายน้ำหนักที่ตรงกับรอยประทับนั้นโดยเฉพาะ

“ขาที่สมบูรณ์แบบที่ข้าตามหา” เอเดรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่เคยเป็นขาที่สวยที่สุดเลย”

พระองค์มองเอ็มมาตรงๆ

“แต่เป็นขาที่พาข้าออกมาจากแม่น้ำ ในวันที่ทุกคนคิดว่าข้าตายไปแล้ว”

เหล่าหญิงสาวชนชั้นสูงยืนนิ่งพูดไม่ออก

แต่เอ็มมาไม่ได้ยิ้ม

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากได้มงกุฎค่ะ”

เธอล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อและหยิบหนังสือร้องเรียนที่พับไว้แผ่นหนึ่งออกมา

“สะพานที่พระองค์เกือบสิ้นพระชนม์ตรงนั้นยังไม่เคยได้รับการซ่อมแซมเลยค่ะ หลังจากพายุครั้งนั้น มีชาวบ้านจมน้ำเสียชีวิตที่นั่นอีกสามคนแล้ว หม่อมฉันมาที่นี่เพราะเจ้าหน้าที่ของพระองค์ปฏิเสธที่จะรับฟังพวกเรา”

เอเดรียนจ้องมองเอกสารในมือเธอ

จากนั้นพระองค์ก็หันไปหาเหล่าที่ปรึกษา

“ทำไมข้าถึงไม่เคยได้รับรายงานเรื่องนี้?”

ไม่มีใครตอบ

เป็นครั้งแรกที่เจ้าชายเข้าใจว่าความหมกมุ่นของพระองค์ทำให้มองไม่เห็นความทุกข์ยากของผู้คนที่อยู่นอกพระราชวังมากเพียงใด

พระองค์มีรับสั่งให้สร้างสะพานขึ้นใหม่ทันที โดยใช้เงินจากคลังส่วนพระองค์ และสั่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคำร้องที่ถูกเพิกเฉยทั้งหมด

จากนั้น ต่อหน้าราชสำนักที่กำลังตกตะลึง พระองค์ก็ทรงก้มศีรษะให้เอ็มมา

“ข้าใช้เวลาสี่ปีตามหาเจ้า แต่เจ้ากลับมาที่นี่เพื่อหาทางช่วยเหลือคนอื่น”

เอ็มมามองพระองค์อย่างเงียบๆ

“แล้วเรื่องที่พระองค์ตามหาเจ้าสาวล่ะคะ?”

เอเดรียนเหลือบมองเครื่องมือวัด

“มันจบลงวันนี้ ข้าไม่มีสิทธิ์ทำให้ผู้หญิงหลายร้อยคนเชื่อว่าคุณค่าของพวกเธอขึ้นอยู่กับการผ่านการทดสอบของข้า”

พระองค์มีรับสั่งให้รื้อเครื่องมือชิ้นนั้นออก และกล่าวขอโทษผู้สมัครทุกคนต่อหน้าสาธารณชน

จากนั้นพระองค์จึงหันกลับมาหาเอ็มมา

“ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า แต่ความสำนึกในบุญคุณไม่ได้ทำให้ข้ามีสิทธิ์เรียกร้องชีวิตของเจ้ามาเป็นของข้า”

เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่เอ็มมายิ้มออกมา

“ถ้าอย่างนั้น เราอาจเริ่มจากการทำความรู้จักชื่อของกันและกันให้ดีเสียก่อนก็ได้ค่ะ”

หลายเดือนต่อมา สะพานที่สร้างขึ้นใหม่ก็เปิดใช้งาน และเอเดรียนเดินทางไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมพิธีเปิด

เอ็มมายืนอยู่ข้างพระองค์ ไม่ใช่ในฐานะเจ้าสาว แต่ในฐานะหญิงสาวที่สอนให้พระองค์เข้าใจว่า ว่าที่กษัตริย์ควรให้ความสำคัญกับสิ่งใดในอนาคต

มิตรภาพของทั้งคู่ค่อยๆ พัฒนาเป็นความรัก และพวกเขาก็แต่งงานกันในฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา

อาณาจักรไม่เคยลืมวันที่เจ้าชายได้พบหญิงสาวที่พระองค์ตามหามานานในที่สุด

ไม่ใช่เพราะเธอมีขาที่งดงามไร้ที่ติ แต่เพราะในวันที่ชีวิตของพระองค์ต้องฝากไว้กับขาคู่นั้น มันไม่เคยยอมแพ้และทอดทิ้งพระองค์เลยแม้แต่วินาทีเดียว

Like this post? Please share to your friends: