ทายาทแห่งราชบัลลังก์ใช้เวลาหลายปีตามหาหญิงสาวที่มีขาได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ และบังคับให้ผู้สมัครทุกคนต้องผ่านการทดสอบประหลาด เมื่อถึงคิวหญิงสาวรูปร่างอวบมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ทุกคนในห้องโถงกลับพากันหัวเราะเยาะ แต่ผลการทดสอบกลับทำให้เจ้าชายลุกขึ้นจากบัลลังก์เป็นครั้งแรก 😧
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา พระราชวังได้จัดการแข่งขันประหลาดขึ้น ซึ่งไม่มีใครในอาณาจักรสามารถเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของมันได้อย่างถ่องแท้
เจ้าชายเอเดรียน ผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของราชบัลลังก์ มีพระชนมายุถึงวัยที่เหล่าที่ปรึกษาราชสำนักต่างยืนกรานว่าพระองค์ควรเลือกเจ้าสาว หญิงสาวงดงามจากดินแดนอันห่างไกลเดินทางมาถึง พระตระกูลขุนนางต่างส่งบุตรสาวเข้าร่วม และแม้แต่เจ้าหญิงจากอาณาจักรข้างเคียงก็หวังจะชนะใจพระองค์
แต่เจ้าชายกลับปฏิเสธทุกคนอย่างไม่มีข้อยกเว้น
และเหตุผลก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
“เจ้าสาวของข้าต้องมีขาที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง” เอเดรียนประกาศ
ในตอนแรก ราชสำนักมองว่าความต้องการแปลกประหลาดนี้เป็นเพียงความเอาแต่ใจของเจ้าชายผู้ร่ำรวยและถูกตามใจจนเคยตัว
แต่เอเดรียนจริงจังกับเรื่องนี้อย่างที่สุด
พระองค์เรียกช่างฝีมือที่เก่งที่สุดในอาณาจักรเข้าพบ และสั่งให้พวกเขาสร้างเครื่องมือวัดลึกลับที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในพระราชวัง
เครื่องมือประหลาดนี้สร้างขึ้นจากไม้ขัดเงาและโลหะเสริมความแข็งแรง มีช่องแคบยาวสองช่อง เส้นบอกระยะที่สลักไว้อย่างประณีต และแผ่นปรับระดับหลายชิ้นที่ขยับได้เมื่อมีคนก้าวเข้าไปด้านใน
หญิงสาวทุกคนที่ต้องการแต่งงานกับเจ้าชายจะต้องยืนอยู่ภายในเครื่องมือนี้ ขณะที่ผู้ตรวจสอบของราชสำนักบันทึกค่าที่วัดได้
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าตัวเลขเหล่านั้นหมายถึงอะไร
และเอเดรียนก็ปฏิเสธที่จะอธิบาย
ก่อนการคัดเลือกแต่ละครั้ง ผู้สมัครต่างทุ่มเทเวลาอย่างมหาศาลเพื่อปรับปรุงรูปลักษณ์ของตนเอง
บางคนควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด ขณะที่บางคนใช้เวลานับไม่ถ้วนฝึกท่วงท่าที่สง่างามและการเดินอย่างมีเสน่ห์ หญิงสาวจากครอบครัวร่ำรวยถึงกับซื้อรองเท้าราคาแพงที่ออกแบบมาเพื่อทำให้ขาดูเรียวและยาวขึ้น
พวกเธอเชื่อว่าหากรูปร่างดูไร้ที่ติมากพอ เจ้าชายจะต้องเลือกใครสักคนในที่สุด
แต่ผลลัพธ์กลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เอเดรียนจะเหลือบมองตัวเลข วินิจฉัยผู้สมัครอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเพียงคำเดียว
“คนต่อไป”
ปีแล้วปีเล่า หญิงสาวที่มีความหวังนับร้อยเดินออกจากพระราชวังด้วยความผิดหวัง

ไม่มีใครผ่านเงื่อนไขลึกลับของพระองค์ได้เลยแม้แต่คนเดียว
ในที่สุด ก็มีการประกาศคัดเลือกเจ้าสาวจากราชสำนักอีกครั้ง
เช้าวันที่กำหนด ห้องโถงรับรองอันโอ่อ่าของพระราชวังเต็มไปด้วยหญิงสาวในชุดกระโปรงหรูหรา เครื่องประดับระยิบระยับ และทรงผมที่ประดับประดาอย่างวิจิตร
แชนเดอเลียร์สีทองส่องแสงลงบนพื้นหินอ่อน ขณะที่ทหารรักษาพระองค์ติดอาวุธยืนแน่นิ่งอยู่ข้างเสาหินสูงตระหง่าน
ตรงกลางห้องตั้งอยู่เครื่องวัดอันโด่งดัง
ข้างๆ กันนั้น มีมาสเตอร์ลีออน ช่างฝีมือชราประจำราชสำนัก ยืนตรวจสอบกลไกอันละเอียดอ่อนของเครื่องมือก่อนการทดสอบทุกครั้ง
เจ้าชายนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ยกสูงขึ้น มองดูผู้สมัครกลุ่มต่อไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ขณะที่พวกเธอกำลังเตรียมก้าวออกมา
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโถงและเงียบๆ ไปยืนต่อท้ายแถว
เธอชื่อเอ็มมา
แตกต่างจากหญิงสาวชนชั้นสูงที่สง่างามรายล้อมเธอ เอ็มมาเป็นคนตัวเล็ก รูปร่างอวบมีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน และสวมชุดสีแดงไวน์เรียบๆ ที่ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงแม้แต่ชิ้นเดียว
เธอไม่ได้สวมเพชร ไม่มีเครื่องประดับทอง และไม่มีมงกุฎดอกไม้ที่ประดับประดาอย่างหรูหรา
รูปลักษณ์ของเธอเรียกความสนใจจากทุกคนได้ทันที
ผู้สมัครสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันมามองกันด้วยความประหลาดใจ
“ผู้หญิงคนนั้นมาสมัครแข่งขันจริงๆ เหรอ?” คนหนึ่งกระซิบ
อีกคนยกมือปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ
“เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าชายกำลังมองหาอะไรอยู่!”
หญิงสาวคนที่สามเหลือบมองรูปร่างของเอ็มมาแล้วแสยะยิ้ม
“เธอคงเข้าไปในเครื่องนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
หญิงสาวหลายคนเริ่มหัวเราะคิกคัก
เอ็มมาได้ยินคำพูดเยาะเย้ยเหล่านั้นอย่างชัดเจน
แต่แทนที่จะตอบโต้ เธอกลับเพียงยืดไหล่ให้ตรงและยืนรออย่างอดทนต่อไป
ผู้สมัครคนอื่นๆ ทยอยก้าวเข้าไปในเครื่องมือประหลาดทีละคน
มาสเตอร์ลีออนปรับแผ่นโลหะ ตรวจสอบตัวเลข และประกาศผลการวัด
ทุกครั้ง เอเดรียนก็ตอบกลับด้วยคำพูดเดิมที่ทำให้ทุกคนผิดหวัง
“คนต่อไป”
ในที่สุด ก็เหลือเพียงเอ็มมาคนเดียว
เมื่อเธอก้าวเข้าไปใกล้เครื่องมือ เสียงหัวเราะเยาะก็ดังระลอกหนึ่งไปทั่วห้องโถงอันกว้างใหญ่
บางคนกระซิบกระซาบอยู่หลังมือ ขณะที่บางคนจ้องมองเธออย่างเปิดเผย
มาสเตอร์ลีออนมองเอ็มมา จากนั้นมองช่องวัดที่แคบทั้งสองช่อง
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“แม่หนู ฉันต้องเตือนก่อนว่า เครื่องมือนี้ออกแบบมาให้ค่อนข้างแคบ” เขาพูดอย่างระมัดระวัง “หนูอาจรู้สึกไม่สบายตัวระหว่างการตรวจ”
เสียงหัวเราะดังก้องมาจากอีกฟากหนึ่งของห้องโถง
หญิงสาวชนชั้นสูงคนหนึ่งโน้มตัวไปหาเพื่อน
“งานนี้ต้องน่าอับอายแน่ๆ”
แต่เอ็มมายังคงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
เธอมองตรงไปยังช่างฝีมือสูงวัยและตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ผู้หญิงทุกคนที่มาที่นี่ได้รับโอกาสให้ลองใช่ไหมคะ?”
มาสเตอร์ลีออนพยักหน้าอย่างไม่มั่นใจ
“เอ่อ… ใช่ แน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็อยากได้รับโอกาสเดียวกันค่ะ”
คำพูดของเธอทำให้เจ้าชายหันมาสนใจ
เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่เอเดรียนเงยหน้าจากเอกสารซึ่งวางอยู่ข้างบัลลังก์
พระองค์มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้เครื่องมือวัด
ห้องโถงเริ่มเงียบลง
จากนั้นเจ้าชายก็ตรัสขึ้น
“ให้เธอเข้ารับการทดสอบได้”
มาสเตอร์ลีออนรีบก้มศีรษะทันที
“ตามพระประสงค์ของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
เอ็มมาเดินเข้าไปใกล้เครื่องมือ ขณะที่สายตาอยากรู้อยากเห็นนับสิบคู่จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
เธอค่อยๆ ยกชายกระโปรงสีแดงไวน์ขึ้นเล็กน้อย แล้วจัดท่าทางให้ตัวเองอยู่ระหว่างช่องโลหะสีทองสูงทั้งสองช่อง
ช่างฝีมือชราเดินเข้ามาใกล้เพื่อปรับแผ่นโลหะ
หญิงสาวบางคนยังคงพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
แต่แล้วสิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น
เมื่อเอ็มมาจัดท่าทางให้เข้ากับเครื่องวัด มาสเตอร์ลีออนกลับเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างกะทันหัน
เขาก้มตัวลงและตรวจดูตัวเลขอย่างละเอียดกว่าเดิม
จากนั้นก็ตรวจซ้ำอีกครั้ง
มือของชายชราเริ่มสั่นเทา
“นี่… นี่มันเป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ
เจ้าชายสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขาทันที
“มาสเตอร์ลีออน? มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ช่างฝีมือไม่ได้ตอบในทันที
แต่กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและจ้องมองเอ็มมาราวกับเพิ่งค้นพบสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัด
และเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่เจ้าชายเอเดรียนลุกขึ้นจากบัลลังก์อย่างกะทันหัน
ทุกคนมองด้วยความไม่อยากเชื่อ ขณะที่พระองค์ก้าวลงจากแท่นประทับของราชวงศ์และเริ่มเดินตรงไปยังเครื่องมือประหลาดนั้น
สิ่งที่มาสเตอร์ลีออนค้นพบจากตัวเลขการวัดเหล่านั้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เจ้าชายตามหามาตลอด
แต่เหตุใดหญิงงามที่มีชื่อเสียงของอาณาจักรหลายคนจึงไม่เคยให้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน?
และเอ็มมามีอะไรซ่อนอยู่ ที่ทำให้ว่าที่กษัตริย์ถึงกับตกตะลึงอย่างรุนแรงเช่นนี้? 😨
“ฝ่าบาท” มาสเตอร์ลีออนกระซิบ “ค่าที่วัดได้ตรงกัน ทุกตัวเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เอเดรียนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับลืมหายใจ
“ท่านแน่ใจจริงๆ หรือ?”
“แม้แต่ความแตกต่างที่ผิดปกติระหว่างข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอ ก็ตรงตามที่พระองค์ทรงอธิบายไว้ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าชายหันไปหาเอ็มมา
“เมื่อสี่ปีก่อน ในช่วงน้ำท่วมครั้งร้ายแรงที่หุบเขาทางตอนเหนือ เจ้าอาศัยอยู่ใกล้สะพานหินเก่าใช่ไหม?”
สีหน้าของเอ็มมาเปลี่ยนไป
“ใช่ค่ะ” เธอตอบอย่างระมัดระวัง
“แล้วเจ้าเคยช่วยชายแปลกหน้าที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจากแม่น้ำหรือไม่?”
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง
ทันใดนั้น เธอก็จำเขาได้
“ชายคนนั้นคือท่านเองเหรอคะ?”
เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังขึ้นทั่วห้องโถง
เมื่อสี่ปีก่อน เอเดรียนเดินทางไปยังดินแดนทางตอนเหนือโดยไม่มีทหารคุ้มกันของราชวงศ์ติดตามไปด้วย พายุรุนแรงพัดรถม้าของพระองค์ตกจากสะพาน ทำให้พระองค์ติดอยู่ใต้ซากปรักหักพัง
หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งกระโดดลงไปในน้ำที่เย็นจัด ปลดปล่อยพระองค์ออกมา และลากพระองค์ไปยังที่ปลอดภัย
เธอชื่อเอ็มมา
ระหว่างการช่วยเหลือ คานไม้ที่ตกลงมาได้กระแทกข้อเท้าซ้ายของเธอจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้จะเจ็บปวด แต่เธอก็ยังคงพยุงชายแปลกหน้าที่หมดสติเอาไว้ จนทั้งคู่ไปถึงที่พักพิงอย่างปลอดภัย
เมื่อเอเดรียนฟื้นขึ้นมา เธอก็หายตัวไปแล้ว
สิ่งเดียวที่พระองค์มีเหลืออยู่คือรอยประทับจากรองเท้าของเธอ ซึ่งทิ้งไว้บนดินเหนียวอ่อนๆ ข้างเตียง
พระองค์เก็บรักษารอยประทับเหล่านั้นเอาไว้ และจดจำได้ว่าผู้ช่วยชีวิตของพระองค์เดินด้วยท่วงท่าที่ไม่สมดุลอย่างผิดปกติ
หลังจากนั้น มาสเตอร์ลีออนจึงออกแบบเครื่องมือวัดขึ้นมาเพื่อค้นหาลักษณะเฉพาะของขนาดเท้าและการกระจายน้ำหนักที่ตรงกับรอยประทับนั้นโดยเฉพาะ
“ขาที่สมบูรณ์แบบที่ข้าตามหา” เอเดรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่เคยเป็นขาที่สวยที่สุดเลย”
พระองค์มองเอ็มมาตรงๆ
“แต่เป็นขาที่พาข้าออกมาจากแม่น้ำ ในวันที่ทุกคนคิดว่าข้าตายไปแล้ว”
เหล่าหญิงสาวชนชั้นสูงยืนนิ่งพูดไม่ออก
แต่เอ็มมาไม่ได้ยิ้ม

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากได้มงกุฎค่ะ”
เธอล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อและหยิบหนังสือร้องเรียนที่พับไว้แผ่นหนึ่งออกมา
“สะพานที่พระองค์เกือบสิ้นพระชนม์ตรงนั้นยังไม่เคยได้รับการซ่อมแซมเลยค่ะ หลังจากพายุครั้งนั้น มีชาวบ้านจมน้ำเสียชีวิตที่นั่นอีกสามคนแล้ว หม่อมฉันมาที่นี่เพราะเจ้าหน้าที่ของพระองค์ปฏิเสธที่จะรับฟังพวกเรา”
เอเดรียนจ้องมองเอกสารในมือเธอ
จากนั้นพระองค์ก็หันไปหาเหล่าที่ปรึกษา
“ทำไมข้าถึงไม่เคยได้รับรายงานเรื่องนี้?”
ไม่มีใครตอบ
เป็นครั้งแรกที่เจ้าชายเข้าใจว่าความหมกมุ่นของพระองค์ทำให้มองไม่เห็นความทุกข์ยากของผู้คนที่อยู่นอกพระราชวังมากเพียงใด
พระองค์มีรับสั่งให้สร้างสะพานขึ้นใหม่ทันที โดยใช้เงินจากคลังส่วนพระองค์ และสั่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคำร้องที่ถูกเพิกเฉยทั้งหมด
จากนั้น ต่อหน้าราชสำนักที่กำลังตกตะลึง พระองค์ก็ทรงก้มศีรษะให้เอ็มมา
“ข้าใช้เวลาสี่ปีตามหาเจ้า แต่เจ้ากลับมาที่นี่เพื่อหาทางช่วยเหลือคนอื่น”
เอ็มมามองพระองค์อย่างเงียบๆ
“แล้วเรื่องที่พระองค์ตามหาเจ้าสาวล่ะคะ?”
เอเดรียนเหลือบมองเครื่องมือวัด
“มันจบลงวันนี้ ข้าไม่มีสิทธิ์ทำให้ผู้หญิงหลายร้อยคนเชื่อว่าคุณค่าของพวกเธอขึ้นอยู่กับการผ่านการทดสอบของข้า”
พระองค์มีรับสั่งให้รื้อเครื่องมือชิ้นนั้นออก และกล่าวขอโทษผู้สมัครทุกคนต่อหน้าสาธารณชน
จากนั้นพระองค์จึงหันกลับมาหาเอ็มมา
“ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า แต่ความสำนึกในบุญคุณไม่ได้ทำให้ข้ามีสิทธิ์เรียกร้องชีวิตของเจ้ามาเป็นของข้า”
เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่เอ็มมายิ้มออกมา
“ถ้าอย่างนั้น เราอาจเริ่มจากการทำความรู้จักชื่อของกันและกันให้ดีเสียก่อนก็ได้ค่ะ”
หลายเดือนต่อมา สะพานที่สร้างขึ้นใหม่ก็เปิดใช้งาน และเอเดรียนเดินทางไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมพิธีเปิด
เอ็มมายืนอยู่ข้างพระองค์ ไม่ใช่ในฐานะเจ้าสาว แต่ในฐานะหญิงสาวที่สอนให้พระองค์เข้าใจว่า ว่าที่กษัตริย์ควรให้ความสำคัญกับสิ่งใดในอนาคต
มิตรภาพของทั้งคู่ค่อยๆ พัฒนาเป็นความรัก และพวกเขาก็แต่งงานกันในฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา
อาณาจักรไม่เคยลืมวันที่เจ้าชายได้พบหญิงสาวที่พระองค์ตามหามานานในที่สุด
ไม่ใช่เพราะเธอมีขาที่งดงามไร้ที่ติ แต่เพราะในวันที่ชีวิตของพระองค์ต้องฝากไว้กับขาคู่นั้น มันไม่เคยยอมแพ้และทอดทิ้งพระองค์เลยแม้แต่วินาทีเดียว