Ένας ηλικιωμένος άνδρας, ντυμένος με παλιά, φθαρμένα ρούχα και παλιά παπούτσια, πλησίασε την είσοδο του πιο πολυτελούς πεντάστερου ξενοδοχείου της πόλης. Το όνομά του ήταν Richard Morgan. Στο χέρι κρατούσε μια μικρή τσάντα και στη μέση είχε ένα μπαστούνι. Ωστόσο, ο σεκιουριτάς στην είσοδο, νομίζοντάς τον ζητιάνο, τον σταμάτησε με αυστηρότητα. «Αυτό εδώ δεν είναι φιλανθρωπία», του είπε υποτιμητικά. Οι επισκέπτες γύρω παρακολουθούσαν με χλευαστικά βλέμματα, αλλά η γαλήνια στάση του Richard παρέμενε ανέπαφη.
Όταν κατευθύνθηκε στη ρεσεψιόν, η ψυχρή και περίφημη για την αυστηρότητά της υπάλληλος τον υποδέχτηκε με την ίδια περιφρόνηση. Η γυναίκα φώναζε για τις τιμές του ξενοδοχείου, κοροϊδεύοντας τον Richard μπροστά σε όλους και τον ανάγκασε να περιμένει σε μια γωνία. Οι λεπτομέρειες των λεπτών έμοιαζαν με ώρες· το προσωπικό και οι επισκέπτες τον αγνοούσαν και διασκέδαζαν ψιθυρίζοντας. Ο Richard κάθισε υπομονετικά σε μια πολυθρόνα και κατέγραφε σιωπηλά αυτή την απαξιωτική συμπεριφορά.
Όταν τελικά ζήτησε να μιλήσει με τον διευθυντή, εκείνος εμφανίστηκε με τον ίδιο αλαζονικό τρόπο. Την ίδια στιγμή, η υπάλληλος, αρπάζοντας έναν κουβά βρώμικου νερού που είχε αφήσει η καθαρίστρια, τον άδειασε πάνω από το κεφάλι του ηλικιωμένου σε μια στιγμή θυμού. Η σιωπή που ακολούθησε στην αίθουσα ήταν παγωμένη· όλοι έμειναν άφωνοι, ενώ ο Richard απλώς έβγαλε το βρεγμένο σακάκι του, σκούπισε το πρόσωπό του και στάθηκε όρθιος, κοιτάζοντας στα μάτια το προσωπικό.
Με ήρεμη φωνή είπε: «Ευχαριστώ για το αναζωογονητικό ντους, ας ξεκινήσουμε τη δουλειά» και άπλωσε το χέρι του στο κινητό του. Μέσα σε λίγα λεπτά, οι δικηγόροι και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ξενοδοχείου εισήλθαν στην αίθουσα, αποκαλύπτοντας με δραματικό τρόπο την αλήθεια: ο «φτωχός» ηλικιωμένος ήταν ο πραγματικός και μοναδικός ιδιοκτήτης της ξενοδοχειακής αλυσίδας, Richard Morgan. Οι σεκιουριτάδες απομακρύνθηκαν αμέσως· η ασεβής υπάλληλος μπήκε σε μαύρη λίστα και η καριέρα της τελείωσε.
Ο Richard υπέγραψε τα έγγραφα και, γυρίζοντας προς το προσωπικό, τους έδωσε ένα ιστορικό μάθημα: «Ποτέ μην κρίνετε έναν άνθρωπο από τα ρούχα του. Αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημά σας». Την επόμενη μέρα, το ξενοδοχείο άνοιξε κανονικά, αλλά όλοι γνώριζαν πλέον καλά ένα γεγονός: ο σεβασμός προς κάθε άνθρωπο που περνά την πόρτα είναι η μόνη εγγύηση μιας επιτυχημένης καριέρας.