Το πρωινό ξεκίνησε με την έρευνα σε ένα αμάζευτο, άδειο υπνοδωμάτιο, όπου ένα παράθυρο στεκόταν μισάνοιχτο, λίγο πιο πάνω από τα πατημένα λουλούδια του κήπου. Στο δωμάτιο, μια σιωπηλή, μεταχειρισμένη ραπτομηχανή αναπαυόταν πάνω σε ένα τραπέζι, δίπλα σε πεταμένα αποκόμματα υφάσματος και μεταλλικές καρφίτσες. Κάτω, στο τραπέζι της τραπεζαρίας, βρίσκονταν δύο επισκέπτριες, η Άνι και η Μαρίσα, έχοντας φέρει μαζί τους μια μικρή θήκη με ένα ψηφιακό μέσο αποθήκευσης.
Τις ημέρες που προηγήθηκαν, αυτή η μηχανική συσκευή είχε επιστρατευτεί για να ραφτεί ένα σκουροπράσινο ένδυμα για μια σχολική παράσταση. Μαζί με αυτή τη χειροποίητη δημιουργία, παραδόθηκε στην Άνι ένα φαρδύ μπλε πλεκτό πουλόβερ—που ανήκε αρχικά στον εκλιπόντα πατέρα της, τον Ντάνιελ. Μετά την παράσταση, η Άνι φόρεσε το μπλε ένδυμα μέχρι το σπίτι, ενώ η μητέρα της παρέδωσε το μικρό στικάκι USB με το μαγνητοσκοπημένο υλικό από την αυλή του σχολείου.
Η ανακάλυψη του άδειου δωματίου οδήγησε σε μια βιαστική διαδρομή προς την αποβάθρα του αστικού σταθμού, όπου εντοπίστηκε η Λίλη να κρατά μια παραγεμισμένη καμβάδινη τσάντα ταξιδιού που περιείχε ένα βαριά ψαλίδι υφασμάτων. Δίπλα στις ράγες του τρένου, η κουβέντα περιστράφηκε γύρω από τα αρχεία βίντεο που ήταν αποθηκευμένα στον ψηφιακό οδηγό, καθώς και γύρω από τις ιστορικές λεπτομέρειες του μοιραίου περιστατικού που στοίχισε τη ζωή στον Ντάνιελ, έξω από την είσοδο ενός κτιρίου γραφείων δύο χρόνια νωρίτερα.
Στο τέλος αυτής της συνάντησης κοντά στις γραμμές, η Άνι έβγαλε το φαρδύ μπλε πλεκτό πουλόβερ και το απέθεσε στους ώμους της Λίλης. Η καμβάδινη τσάντα αφαιρέθηκε από την κατοχή της Λίλης, ενώ παράλληλα οργανώθηκε η επιστροφή της στο σπίτι.
Με την επιστροφή στην κατοικία, όλα τα βασικά υλικά αντικείμενα—η μεταχειρισμένη ραπτομηχανή, το μπλε πλεκτό πουλόβερ, το στικάκι USB και η καμβάδινη τσάντα ταξιδιού—συγκεντρώθηκαν μαζί στον κεντρικό χώρο του σπιτιού. Στη συνέχεια, καταστρώθηκε ένα δομημένο πρόγραμμα για να μπει σε μια σειρά η ρουτίνα της σχολικής εβδομάδας που ερχόταν.